นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 24 ลงมือ

เขาไม่ได้ให้เฟิ่งชิงเฉิน “เสแสร้งแกล้งทำ” นานเกินไป ซูเหวินชิงรีบพาคนที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการมา เนื่องจากเป็นเรื่องความเป็นความตายของหลานจิ่วชิง ซูเหวินชิงระมัดระวังอย่างยิ่งและไม่ล้อเล่นเกี่ยวกับชีวิตและความตายของหลานจิ่วชิง
เพียงแต่ไม่มีโต๊ะ หลานจิ่วฉิงยังต้องนอนอยู่บนพื้น เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองไปครู่หนึ่งแล้วเงียบอย่างเชื่อฟังและไม่พูดอะไร
ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องหิน ซูเหวินชิงก็พูดอย่างกระตือรือร้นว่า “เฟิ่งชิงเฉิน คนที่เจ้าต้องการ…”
ผ่านไปครึ่งประโยค ซูเหวินชิงพบหลานจิ่วชิงนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป และรัศมีการสังหารของเขาก็ปรากฏ ซูเหวินชิงรีบวิ่งไปข้างหน้าหลานจิ่วชิงอย่างกังวลและพูดกับ เฟิ่งชิงเฉินในเวลาเดียวกันว่า:
“เฟิ่งชิงเฉิน เกิดอะไรขึ้น? เจ้าใจร้อนหรือเปล่า? ข้าบอกเจ้าแล้วว่า หากเขาเป็นอะไรไป เจ้าต้องฝังเก้าตระกูล”
ด้วยท่าทางนั้น ตราบใดที่หลานจิ่วชิง มีปัญหาเล็กน้อย เขาจะฆ่าเฟิ่งชิงเฉินทันทีโดยไม่ให้โอกาสนางรอด
และประเด็นนี้ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้สงสัยเลย แต่นางไม่ได้ตื่นตระหนก แต่อธิบายอย่างใจเย็น “องค์ชายซู ไม่ต้องกังวลไป สหายของท่านสบายดี เขาเป็นเช่นนี้เพราะฤทธิ์ของยาชา ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อให้ผ่าตัดนำลุกศรออกได้อย่างสะดวก”
เมื่อเผชิญหน้ากับการดุและเจตนาฆ่าของซูเหวินชิง คงเป็นเรื่องโกหกที่จะบอกว่าไม่ได้สนใจ แต่เฟิ่งชิงเฉินรู้ดีว่าในสายตาของซูเหวินชิงเมื่อเทียบกับชีวิตของสหายของเขา เฟิ่งชิงเฉินอะไรก็ไม่ใช่
นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไร้อำนาจ ไร้อำนาจ ถูกทอดทิ้ง และมีชื่อเสียง ในสายตาของชายผู้สูงศักดิ์อย่างซูเหวินชิง การฆ่านางนั้นง่ายเหมือนการฆ่ามด
“อย่าโกหกข้าเลยดีกว่า มิฉะนั้นข้ามีวิธีที่จะทำให้ชีวิตเจ้าแย่ยิ่งกว่าการตายทั้งเป็น และทำลายชื่อเสียงของเจ้า” ซูเหวินชิงยอมรับว่าเขาแอบชอบเฟิงชิงเฉิน แต่ความสนใจเพียงเล็กน้อยนั้นไม่เพียงพอที่จะนำชีวิตของหลานจิ่วชิงมาเดิมพัน
เมื่อรู้ว่าหลานจิ่วชิงไม่เป็นไร ซูเหวินชิงรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่เป็นมิตรเหมือนเมื่อก่อน มีสีหน้าที่เย็นชา
เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก ลุกขึ้นอย่างสงบแล้วเดินไปที่ห้องลับที่อยู่ถัดไป
ในห้องลับข้างๆ มีชายสุขภาพดี 6 คน แขนขาของพวกเขาถูกมัดและตาของพวกเขาถูกห่อด้วยผ้าสีดำ เฟิ่งชิงเฉินนำอุปกรณ์ที่จำเป็นออกจากกระเป๋าทางการแพทย์อัจฉริยะอย่างไม่ลังเลใจ
ทำการตรวจเลือดสำหรับหกคนก่อน
ไม่รู้ว่าคนกรุ๊ป O เยอะเกินไปหรือเปล่า หรือเพราะว่าหลานจิ่วชิงโชคดีเกินไป ในบรรดา 6 คน สี่คนมีเลือดกรุ๊ป O และอีก 2 คนที่เหลือ คนหนึ่งมีกรุ๊ป A และอีกคนมีกรุ๊ปเลือด AB
เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าซูเหวินชิงจะถามคนทั้ง 6 คนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องลับ เพื่อให้คนทั้ง 6 คนสารภาพเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ต้องการตอนนี้ก็ตาม พวกเขาก็จะเก็บเลือดไว้ในธนาคารแห่งชุดเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะสำหรับใช้ในอนาคตให้ทันเวลา
หลังจากเจาะเลือดแล้ว เฟิ่งชิงเฉินไม่กล้าที่จะอยู่ชั่วขณะหนึ่ง และกลับไปที่ห้องลับเดิมอีกครั้ง
เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินกลับมา ซูเหวินชิงไม่ได้ถามคำถามเพิ่มเติมใดๆ เขายืนอยู่ที่ประตูห้องหินและจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉิน ไม่ยอมให้เฟิ่งชิงเฉินทุกการเคลื่อนไหว
ในฐานะแพทย์เป็นเรื่องปกติที่จะถูกจ้องมอง แต่ดวงตาของซูเหวินชิงทำให้เฟิ่งชิงเฉินรังเกียจมาก
ซูเหวินชิงไม่ได้ปฏิบัติต่อนางหมือนเป็นหมอ แต่ใช้ความระมัดระวังเหมือนเป็นขโมย ซึ่งถือเป็นการดูถูกความเป็นมืออาชีพของนาง
แต่เฟิงชิงเฉินรู้ดี ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่สามารถแสดงความไม่พอใจออกมาได้
สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างลับๆ หลังจากปรับอารมณ์ของเธอแล้ว เฟิงชิงเฉินพูดกับซูเหวินชิงอย่างสุภาพว่า “องค์ชายซู หมอช่วยผู้คน การทำผิดพลาดเป็นสิ่งต้องห้ามที่สุด ท่านจะส่งผลกระทบต่อข้าหากท่านอยู่ที่นี่ ช่วยออกไปได้ไหม ?”
“ไม่” ซูเหวินชิงปฏิเสธราวกับว่าไม่มีช่องว่างให้พูดคุย
“ไม่ได้ก็ต้องได้ ข้าช่วยชีวิตคน ท่านต้องออกไป” เฟิ่งชิงเฉินยอมรับว่านางได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่ในเวลานี้นางอดไม่ได้ที่จะเสียงดัง
ความอดทนของนางมีจำกัด ชีวิตของผู้บาดเจ็บก็เช่นกัน
“ไม่ลงมือหรือ? เฟิ่งชิงเฉินเจ้าไม่ทราบสถานการณ์ของเจ้าหรือ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ลูกสาวของแม่ทัพเฟิ่ง? คู่หมั้นของ ลั่วอ๋อง อย่าไร้เดียงสา เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าไม่มีอะไร แล้วเจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อรองกับข้า รีบไปช่วยชีวิตคน ชะลอการบาดเจ็บของเขา ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับได้” ซูเหวินชิงไม่ยอม
เฟิ่งชิงเฉินทำให้หลานจิ่วชิงหมดสติโดยไม่ได้รับความยินยอมซึ่งทำให้ถึงจุดต่ำสุดของเขา และทำให้เขาเตรียมพร้อมรับมือเฟิ่งชิงเฉินมากขึ้นเล็กน้อย
สุดท้ายชีวิตของหลานจิ่วชิง ไม่ใช่เรื่องตลก
ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกรำคาญกับความไม่รอบคอบของตัวเองเช่นกัน
หลานจิ่วชิงพูดนั้นไม่ผิด ผู้หญิงไม่น่าเชื่อจริงๆ เขาเลือกหมออย่างไม่รอบคอบทั้งๆที่อาการป่วยค่อนข้างหนัก อีกทั้งพาเฟิ่งชิงเฉิน หญิงซึ่งมีปัญหามา
“องค์ชายซู ข้าคิดว่าท่านเป็นคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน ท่านเป็นคนขอให้ข้าช่วยคน ไม่ใช่ข้าอยากช่วย ไม่ไปใช่ไหม? ไม่เป็นไร แค่ชีวิตคนทั้งคน อย่างไรก็ตามขอให้สหายของท่านทนได้ “เฟิ่งชิงเฉินวางมืออย่างเบื่อหน่าย”
“เจ้าอยากตาย?”
เฟิ่งชิงเฉินบ่นอย่างเฉยเมย และก้าวเท้าเหยยบซูเหวินชิงอย่างไม่แยแส อีกทั้งยังสาปแช่ง:
“เฟิ่งชิงเฉิน ทำไมผู้หญิงเช่นเจ้าถึงน่ารำคาญนัก ไม่น่าแปลกใจที่ลั่วอ๋องไม่ต้องการเจ้า ผู้หญิงอย่างเจ้า แม้แต่ผู้ชายก็ไม่ต้องการ”
หลังจากพูดจบ เขาก็เสียใจ แต่ดูเหมือนว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้ยิน ชื่นชมกำแพงหิน เหมือนว่ากำแพงหินเป็นดอกไม้
ซูเหวินชิงรู้สึกเหมือนถูกต่อยด้วยผ้าฝ้าย เขาหายใจเข้าและหายใจออกอย่างรุนแรง
“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าลงมือซักทีได้ไหม?”
“ซูเหวินชิง เจ้าออกไปหรือไม่?”
“ไปช่วยผู้คน” ซูเหวินชิงจ้องไปที่แผ่นหลังของเฟิ่งชิงเฉิน อยากจะเผาแผ่นหลังของเธอ
“ถ้าท่านออกไป ข้าจะลงมือ” เฟิ่งชิงเฉินชื่นชมกำแพงหินอย่างใจเย็น ราวกับว่ามีดอกไม้อยู่บนกำแพง
เมื่อเห็นท่าทางสงบของเฟิ่งชิงเฉิน ซูเหวินชิงรู้ว่านางจะประนีประนอมในไม่ช้า
เมื่อนางหันหลังให้ซูเหวินชิง เฟิ่งชิงเฉินก็นับเวลาเงียบๆ ถ้าซูเหวินชิงไม่ประนีประนอม นางจะต้องประนีประนอม ไม่เช่นนั้น ชายคนนั้นจะต้องตาย
เมื่อเวลาผ่านไป เฟิ่งชิงเฉินแอบกังวลและสาปแช่งอยู่ในใจ “ซูเหวินชิง ท่านมีสมองไหม? ถ้าท่านไม่ออกไป มันจะสายเกินไป”
ซูเหวินชิงกำลังรอให้เฟิ่งชิงเฉินประนีประนอม แต่หลังจากที่รอเป็นเวลานาน เฟิ่งชิงเฉินยังคงไม่ตอบสนอง
สุดท้ายนางก็ยอม
“ได้ ข้าจะออกไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉิน ข้าจะยอมให้เจ้า ถ้าเขาเป็นอะไรไป ข้าไม่เพียงแต่จะฝังเจ้าลงหลุม แต่ยังขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษตระกูลเฟิ่งอีกด้วย”
“ตามใจท่าน” เฟิ่งชิงเฉินยักไหล่อย่างเฉยเมย
สุสานบรรพบุรุษตระกูลเฟิง?
ซูเหวินชิงสามารถหาเจอก็ถือว่ามีความสามารถมาก
ถ้าเธอจำไม่ผิด พ่อและแม่ของนางไม่ได้มาจากเมืองหลวงเลย และนางซึ่งเป็นลูกสาวของตระกูลเฟิ่งก็ไม่รู้ว่าบรรพบุรุษของพ่อและแม่ของนางอยู่ที่ไหน
ส่วนหลุมศพของพ่อแม่นางล่ะ?
แม่ของนางเสียชีวิตเพื่อพยายามกอบกู้ราชินีองค์ปัจจุบัน ร่างอยู่ใต้หน้าผาสูงหมื่นฟุต พ่อของนางเสียชีวิตในสนามรบและถูกม้าศึกเหยียบย่ำไม่มีแม้แต่เนื้อชิ้นเดียว หากซูเหวินชิงหาพบสุสานบรรพบุรุษของตระกูลเฟิ่งคงจะดีไม่น้อย
ซูเหวินชิงเดิมต้องการขู่อีกสองสามคำ แต่เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินไม่แยแส เขาจึงต้องหุบปากและถอยออกมาอย่างเชื่อฟัง
ทันทีที่ซูเหวินชิงจากไป เฟิ่งชิงเฉินก็กวาดล้างทัศนคติที่ไม่แยแสออกไป ร่างกายของเธอก็เกร็งขึ้นทันที และเธอก็แสดงความชำนาญอย่างระแวดระวัง
ความเข้มงวดในการแพทย์เปิดเผยในตัวเธออย่างไม่ต้องสงสัยในขณะนี้
นำอุปกรณ์ที่จำเป็นออกจากกระเป๋าทางการแพทย์อย่างรวดเร็ว และตรวจสอบอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าหลานจิ่วชิงไม่ได้สร้างปัญหาใดๆ นอกจากการสูญเสียเลือดมากเกินไป และเขาก็โล่งใจอย่างมาก
เฟิ่งชิงเฉินขยับร่างของหลานจิ่วชิงเล็กน้อยเพื่อให้บาดแผลของเขาหันไปทางแสง และวางมีดเพื่อใช้ทีละตัว หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว ให้สวมถุงมือแพทย์และเริ่มช่วยชีวิตผู้คน
แม้ว่าการทำลูกศรหักเป็นการผ่าตัดเล็กๆ น้อยๆ หากไม่มีผู้ช่วยผ่าตัดย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรีบร้อน หากนางต้องการถ่ายเลือดหรือใช้มีด แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์นี้เลย
เนื่องจากเธอไม่ใช่ศัลยแพทย์ธรรมดา เธอเป็นแพทย์ภาคสนามที่ได้รับการเคารพในสนามรบ
ในสนามรบ หนึ่งคนเหมือนดั่งหนึ่งทีมแพทย์
บทที่ 023 เจาะเลือด

บทที่ 025 ตื่นตระหนก