นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 313 ล่อลวง ไม่อยากให้เจ้าถูกระราน

หลังจากได้ยินคำพูดของเสด็จอาเก้า ทุกคนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

เสด็จอาเก้าพูดถูก สุรานั้นมีไว้ให้คนดื่ม แม้ว่าของพวกนี้จะเป็นของราชวงศ์ก่อนๆ แต่มันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับปัจจุบันอีกต่อไป และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก่อนหน้านี้แม้แต่นิดเดียว

เนื่องจากไม่มีคนหลงเหลือจากในราชวงศ์ก่อนๆแล้ว จึงไม่มีทายาทดั้งเดิมของราชวงศ์ในราชวงศ์ก่อนหน้า และไม่มีใครสามารถสืบทอดสิ่งล้ำค่าจากราชวงศ์ก่อนๆได้

แค่ใช้ของจากราชวงศ์ก่อนก็ได้แต่ในสมัยราชวงศ์ก่อนโดยเฉพาะการล่มสลายยังมีความขัดแย้งระหว่าง ซีหลิงเทียนเหล่ย กับเป่ยหลิงเฟิงเฉี่ยน อยู่บ้างบัลลังก์ของราชวงศ์ขึ้นครองบัลลังก์ของจักรพรรดิองค์ก่อน .

ตามคำกล่าวของขงจื๊อผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น จักรพรรดิแห่งสี่อาณาจักรล้วนแต่ทรยศและจอมโจร ดังนั้นเมื่อจักรพรรดิแห่งสี่อาณาจักรกล่าวถึงราชวงศ์ที่แล้ว ต่างก็พูดถึงแต่คนและสิ่งของของราชวงศ์ก่อน ๆ ไม่ค่อยพูดถึงการสิ้นพระชนม์ของราชวงศ์ก่อน

พวกเขาเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังการล่มสลายของราชวงศ์ก่อนหน้านี้!

เหตุการณืในตอนนั้นล้วนเงียบสงบและไม่มีใครที่จะพูดก่อน เสด็จอาเก้าซึ่งยืนอยู่ในความมืดพร้อมกับการยิ้มเล็กน้อยในสายตาของเขา

เมื่อซีหลิงเหยาหวา และองค์หญิงอันผิงมาถึง พวกเขาเห็น เฟิ่งชิงเฉินและเสด็จอาเก้ายืนอยู่ด้วยกัน

ซีหลิงเหยาหวาพบว่าบรรยากาศที่นี่แปลกๆ จึงเดินไปเงียบๆ ซีหลิงเทียนเหล่ยไม่พูดอะไร แต่องค์หญิงอันผิงถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เกิดอะไรขึ้น”

“นี่อันผิง เสด็จอาเก้าชวนเราดื่ม” เจ้าชายเงยขึ้นยิ้มเพื่อโน้มน้าวใจ “เสด็จอาเก้าพูดถูก สุราจะพิเศษแค่ไหนก็มีไว้ให้คนดื่ม จะพลาดสุราชั้นดีไปได้อย่างไร ข้าจะดื่มมันให้เต็มที่ไปเลยวันนี้”

แม้ว่าพวกเขาจะอายุเท่ากัน แต่ต่อหน้าเสด็จอาเก้าเขาก็ไม่เคยกล้าที่จะปฏิเสธได้ และไม่กล้าทำให้เกิดความขุ่นเคืองกัน

เขาขุ่นเคือง เสด็จอาเก้าจะนั่งในตำแหน่งนั้น และกังวลว่าเสด็จอาเก้าจะชิงบัลลังก์จากเขา?

ถ้าเสด็จอาเก้าต้องการจะคว้ามันไว้ เขาจะมอบมันด้วยมือทั้งสองข้าง แน่นอน เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่ศัตรูของเสด็จอาเก้าเลย

เมื่อเจ้าชายกล่าวเช่นนี้ ทุกคนจะละทิ้งความเหินห่างจากราชวงศ์ก่อนหน้านี้และตอบโต้ด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่มีใครพูดถึงเฟิ่งชิงเฉินและดูเหมือนว่าไม่มีใครไม่เต็มใจที่จะเชื่อมโยงเฟิ่งชิงเฉินและเสด็จอาเก้าเข้าด้วยกัน

ทุกคนหัวเราะและกระตุ้นให้เสด็จอาเก้านำเหล้าหิมะออกไป และพวกเขาก็ต้องดื่มด้วย มันเป็นสุราอันดับหนึ่งในใต้หล้า

เห็นได้ชัดว่าเสด็จอาเก้าปฏิบัติต่อเจ้าชายดีกว่า ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเมื่อได้ยินเจ้าชาย “เจ้าชาย สามารถดื่มได้อีกหน่อย มันดีต่อร่างกายของท่าน ราชินีแห่งราชวงศ์ก่อนหน้าที่กลั่นหิมะเพียงเพื่อให้ สุขภาพของผู้คน การปรับสภาพลูกชายของเธอว่ากันว่าเจ้าชายถูกวินิจฉัยโดยแพทย์ของจักรพรรดิว่าสิ้นหวัง แต่ในที่สุดเขาก็รอดชีวิตเพราะหิมะตกไม่เพียงเท่านั้นเขายังอายุยืนยาวกว่าคนทั่วไปหิมะ และยังมีสมุนไพรล้ำค่าอีกด้วย”

เสด็จอาเก้า รู้จักไวน์หิมะเป็นอย่างดีซึ่งทำให้ทุกคนสงสัยว่า เสด็จอาเก้าและเหลียนเฉิง เป็นเพื่อนกันหรือไม่?

เจ้าชายก็มีความคิดนี้เช่นกัน แต่พระองค์ไม่ได้ทรงสนใจเหมือนคนอื่นๆ เจ้าชายตรัสอย่างซาบซึ้งว่า “หลานชาย แต่ข้าอยากดื่มอีกสักแก้ว ข้าเกรงว่าเจ้าจะเสียใจกับความเป็นอมตะนี้ ”

หัวใจของเจ้าชายอบอุ่นและคนเดียวในโลกนี้ที่จะกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเขาคือลุงจักรพรรดิ์เก้า

เขาควรจะโชคดีที่แม่และราชินีของเขาเป็นคนใจดีในตอนนั้น และ เสด็ตอาเก้า ก็เป็นคู่รักที่ยาวนาน แม่และราชินีของเขาช่วยเขาหลายครั้งเมื่อ เสด็จอาเก้ายังเด็ก เสด็จอาเก้าระลึกถึงความกรุณาของนางเสมอ วันนี้. .

มีคนน้อยเกินไปเช่น เสด็จอาเก้า ที่ตอบแทนความเมตตาและความกตัญญูในโลกนี้ ต้องรู้ว่าสิ่งที่เสด็จอาเก้า มอบให้เขานั้นเกินกว่าแม่ของเขาที่ช่วย ของเสด็จอาเก้าในตอนนั้น

ถ้าไม่มีเสด็จอาเก้า เขาคงตายไปนานแล้ว!

“ราชาองค์นี้ยังคงสามารถอยู่ได้โดยไม่มีสุรานี้” เสด็จอาเก้ายกมือขึ้น: “มาที่นี่ เตรียมสุราและอาหาร”

ทันทีที่คำสั่งของเสด็จอาเก้าลงมา ไม่นานหลังจากนั้น เขาเห็นคนใช้จัดโต๊ะดื่มบนแท่นชม มีของว่างและเครื่องเคียง ยังวางไว้ทีละคน

ต่างจากอาหารเย็นที่ทุกคนนั่งที่โต๊ะ จุดดื่มนี้เป็นโต๊ะเล็กๆ สำหรับทุกคน ระยะห่างประมาณหนึ่งคน และทุกคนก็ล้มลงทีละคน

ภายใต้รัศมีอันทรงพลังของเสด็จอาเก้า ซีหลิงเทียนเหล่ย และเป่ยหลิงเฟิงเฉี่ยน กลายเป็นคนธรรมดาในทันที

ทุกคนเข้าใจในใจ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีอำนาจที่จะโต้แย้ง นี่คือเสด็จอาเก้า และพวกเขาไม่สามารถเอาชนะเสด็จอาเก้าได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเสด็จอาเก้าจะไม่ได้สังเกตเลย เขาเหลือบตาเล็กน้อยและพบที่ว่าง แล้วพูดกับคนรอบๆ ตัวเขาว่า “ไปเรียกเจ้าชายชุนหยู”

“มันเป็นโอกาสที่ดีเช่นนี้ไคงจะไม่ได้เลยหากขาดเขา หากจื่อชุนรู้ว่ามีอะไรอร่อยๆดื่ม แล้วไม่เรียกเขาคงจะโวยวายน่าดู จื่อชุนจะต้องสร้างปัญหาแน่” ตงหลิงจื่อลั่วไม่ยอมให้องค์รัชทายาททำเช่นนั้นแน่ เขายังสวมชุดที่เขาคุ้นเคยกับเสด็จอาเก้า

“อดคิดถึงพวกเจ้าไม่ได้” เสด็จอาเก้าไม่ค่อยหัวเราะต่อหน้าผู้คน รอยยิ้มนี้ช่างเจิดจ้ายิ่งกว่าพระจันทร์ที่สว่างไสว องค์ชายซีหลิงเทียนเหล่ย ตงหลิงจื่อลั่ว และเป่ยหลิงเฟิงเฉี่ยน ที่ใกล้ชิดกับเขาตกใจในเวลาเดียวกัน และคิดในใจ “ไม่น่าแปลกใจที่เสด็จอาเก้า ไม่ชอบหัวเราะ เขาต้องการที่จะอ่อนโยนและสุภาพเหมือนหวังจิ่นหลิง ด้วยรอยยิ้มนี้เสด็จอาเก้า เพียงแต่ต้องการให้ชีวิตมนุษย์ไม่สูญเสียไปง่าย ๆ ”

เฟิ่งชิงเฉิน พูดกับหวังจิ่นหลิง อย่างเงียบๆ ในขณะที่คนไม่กี่คนข้างหน้ากำลังพูดว่า “อย่าดื่ม!”

เฟิ่งชิงเฉิน ยอมรับว่าเขาป้องกันมากเกินไป แต่เมื่อรวมกับสิ่งที่เสด็จอาเก้า กล่าวก่อนหน้านี้ เฟิ่งชิงเฉิน สามารถมั่นใจได้ว่า เสด็จอาเก้า เชิญผู้คนให้ดื่มสุราอันล้ำค่าดังกล่าว

เสด็จอาเก้าไม่ใช่หวังจิ่นหลิง เขาจะไม่เคยอ่อนตัวเลยเวลาระราน บางทีเสด็จอาเก้าจะไม่ผลักนางให้ถึงทางตัน แต่หวังจิ่นหลิงจะต่างออกไป หวังจิ่นหลิงยั่วเสด็จอาเก้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเสด็จอาเก้าไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาดูเหมือนจะไม่ใช่เสด็จอาเก้า

“อย่ากังวล” หวังจิ่นหลิง พยักหน้าไปทางเฟิ่งชิงเฉิน การป้องกันของเขาต่อเสด็จอาเก้านั้นเหนือกว่าคนอื่นๆ มาก

เขาไม่เคยถือว่าเสด็จอาเก้าเป็นเจ้าชายที่ไร้อำนาจ เขาถือว่าเสด็จอาเก้าเป็นบุคคลที่น่านับถือหรือคู่ต่อสู้ที่น่านับถือเสมอ

เฟิ่งชิงเฉิน ยิ้ม นางสามารถวางใจได้เมื่อหวังจิ่นหลิง พร้อม นางอยากให้เสด็จอาเก้า วางแผนต่อต้านนางมากกว่าที่เสด็จอาเก้า วางแผนต่อต้านหวังจิ่นหลิง

ถ้าหวังจิ่นหลิงต้องทนทุกข์ทรมานด้วยน้ำมือของเสด็จอาเก้า นางจะโทษตัวเองอย่างแน่นอน เพราะหวังจิ่นหลิงจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเสด็จอาเก้า

นางกับหวังจิ่นหลิงไม่ใช่อย่างที่คนนอกคิด หวังจิ่นหลิงใจเย็นและมีเหตุผลเพียงพอ แม้ว่าหวังจิ่นหลิงจะดีต่อนาง แต่เขาไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเธอ

หวังจิ่นหลิง รู้ว่าตามเหตุผลดี เป็นเพราะหวังจิ่นหลิง รู้จักนางและรู้ว่านางมีความสงบและมีเหตุผลที่จะกระทำใดๆ

นางและหวังจิ่นหลิงเป็นเพียงคนสนิท คนสนิทที่สามารถไว้วางใจและพึ่งพาซึ่งกันและกันได้

เมื่อหวังจิ่นหลิงมีปัญหา นางจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วย หวังจิ่นหลิง และในทางกลับกัน…

ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่ต้องการให้หวังจิ่นหลิง โดนเสด็จอาเก้าระราน…