นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 314 จิตใจ เสด็จอาเก้าไม่ได้ต่ำต้อยขนาดนั้น

ตงหลิงจื่อชุน มาอย่างรวดเร็ว หลังจากเตรียมสุรากลั่นหิมะเสร็จแล้ว ตงหลิงจื่อชุนก็เดินไป และโค้งคำนับเสด็จอาเก้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “แสด็จอาเก้านี่ท่านรู้ใจข้าจริงๆ มีของดีๆ อย่าลืมเรียกข้าอีกนะ”

“อืม” เสด็จอาเก้าพยักหน้าอย่างเฉยเมย เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการสนใจตงหลิงจื่อฉุน ตงหลิงจื่อชุนนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

สุรากลั่นหิมะมีเพียงสามไห สองไหวางอยู่หน้าเสด็จอาเก้า และอีกไหหนึ่งวางอยู่ต่อหน้าเจ้าชาย”ปริมาณการดื่มมีจำกัด แต่ก็ยังมีสุราอื่นๆอีกเยอะแยะ สุรากลั่นหิมะนี้ดีต่อร่างกายของเจ้าชาย ดังนั้นเจ้าชายควรดื่มมากกว่านี้”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เป็นผู้นำในการเปิดสุรากลั่นหิมะบนโต๊ะ

ก็หอมดีนะ

ช่างเป็นสุราที่มีกลิ่นหอมมาก

…

กลิ่นหอมของสุรา ทำให้ผู้คนน้ำลายสอ ตงหลิงจื่อลั่วและคนอื่นๆ หลับตาลงด้วยความมึนเมาของกลิ่นของหิมะ

“อย่างที่คาดไว้สุราอันดับหนึ่งของโลก กลิ่นหอมเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะกวาดล้างสุราทั้งหมดที่เคยดื่มมาก่อน แค่ดมกลิ่นของสุรานี้ก็ทำให้ไม่สามารถดื่มสุราชนิดอื่นได้เลย” รอยยิ้มของเจ้าชายทำให้มีใบหน้าแดงก่ำและคนทั้งหมดก็เต็มไปด้วยพลังที่แข็งแรงโดยไม่มีอาการผิดปกติตามปกติ

“เสด็จอาเก้าอนุญาตให้ดื่มสุรานี้ เกรงว่าหากดื่มสุรากลั่นหิมะ จะทำให้ไม่สามารถดื่มสุราชนิดอื่นได้” ตงหลิงจื่อหลัวไม่ลืมแสดงความเป็นมิตรฉันพี่น้องต่อหน้าผู้คน

พระองค์ไม่มีความเย่อหยิ่ง แม้ว่าพระองค์จะไม่ทรงยินดี แต่พระพักตร์ของพระองค์ยังอ่อนโยน “หิมะนี้ดีต่อสุขภาพของข้า ข้าก็ต้องควรดื่มสักหน่อย นี่คือสิ่งที่เสด็จอาเก้าที่มอบข้าเป็นพิเศษ”

หลังจากพูดแล้วพวกเขาก็เปิดสุรากลั่นหิมะขึ้น ในเวลานี้ทุกคนพบว่ากลิ่นหอมของสุรากลั่นหิมะ ไม่คงที่ รสชาติของสุรากลั่นหิมะ ในมือของเจ้าชายและ เสด็จอาเก้า แตกต่างกันและรสชาติของทั้งสองสุราขวดเล็กก็ไม่ต่างกัน เปรียบเทียบขวดสุราในมือเจ้าชายทุกคนพบว่ากลิ่นหอมของสุราเริ่มหอมมากขึ้นเรื่อยๆ…

“การกลั่นหิมะนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันสามารถเรียกได้ว่าเป็นสุราที่ดีที่สุดในใต้หล้า คุ้มค่าจริงๆ” ซีหลิงเทียนเหล่ย เหล่ตาและโอ้อวด ไม่มีทางที่กลิ่นหอมจะแรงเกินไป คนไม่สามารถยืนได้

“ใครๆ ก็ชอบ” เสด็จอาเก้าเขย่าขวดสุราเบาๆ กลิ่นสุราก็เข้มข้นขึ้น และกลิ่นของสุราก็เหมือนกับนกที่หลุดออกมาจากกรง แล้วรีบเข้าไปในลมหายใจของทุกคน

เสด็จอาเก้าเทแก้วลงในแก้วสุราสีเงิน ยกให้ฝูงชนและดื่มให้หมด

เขาพิสูจน์แล้วว่าสุราหิมะนี้ไม่มีปัญหา อย่างน้อยเขาก็ไม่มีปัญหาในการดื่ม ส่วนจะกล้าดื่มไหม นั่นมันเรื่องของพวกเจ้า

และตงหลิงจื่อหลัวไม่กังวลว่าเสด็จอาเก้าจะสัมผัสสุรา ซีหลิงเทียนเหล่ยและเป่ยหลิงเฟิงเฉี่ยนก็เชื่อว่าเสด็จอาเก้าจะไม่โง่พอที่จะจับสุรา และเสด็จอาเก้าก็ไม่ใช่คนระดับต่ำขนาดนั้น

ดังนั้นเมื่อคนต่อไปแจกสุราจากขวดไหให้กับทุกคน ทุกคนก็หยิบแก้วสุราขึ้นมาดื่มในคราวเดียว มีเพียงเฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงเท่านั้นที่เทสุราลงในแก้วอย่างเงียบ ๆ

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉิน จะเป็นคนโลภมากและต้องการดื่มสุรากลั่นหิมะ หมากรุก การประดิษฐ์ตัวอักษร ภาพวาด บทกวี สุราและชา สิ่งเดียวที่นางรู้คือสุรา แม้ว่าเธอจะไม่ติดเหล้า แต่ถ้านางติดเหล้า , เหล้าหิมะนี้จะจับหนอนสุราในท้องของเธอ

เฟิ่งชิงเฉิน ตบปากตัวเองและกลืนน้ำลายในปาก

กลิ่นหอมของสุราก็หอมมาก กลิ่นหอมของสุราเพียงอย่างเดียวก็ทำให้คนมึนได้ ไม่รู้ว่าคนสมัยนี้ได้ยินมาจากไหนว่าสุราโบราณเหมือนน้ำเปล่าและไม่มีเหล้าองุ่นที่แรง แต่ก่อนนั้น

สุราก็เหมือนน้ำเปล่า ไม่มีวิญญาณ คนที่ไม่เคยดื่มก็ไม่มีสิทธิพูด สุราโบราณจะบริสุทธิ์และกลมกล่อมไม่แพ้สุราสมัยใหม่ที่มีปริมาณแอลกอฮอล์สูง

เฟิ่งชิงเฉิน รู้สึกสงสารจริงๆ ที่ไม่ได้ดื่มมัน แต่เฟิ่งชิงเฉิน รู้ดีว่าสุราของเสด็จอาเก้า นั้นไม่ดีอย่างแน่นอน และสุราไม่มีปัญหา ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีปัญหากับสิ่งอื่น

อาหารหลายอย่างเข้ากันไม่ได้และไม่สามารถใช้พร้อมกันได้ เสด็จอาเก้าเอาสุรากลั่นหิมะออกมาด้วยสูตรที่โลกไม่รู้จักและไม่รู้ว่าเมีส่วนผสมอะไร เผื่อว่ามีอะไรในสุราหิมะ คงจะเป็นคืนที่ไม่ดีแน่ๆ

ฮ่าฮ่า… เฟิ่งชิงเฉินยิ้ม นางไม่ดื่มเลย แม้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น มันไม่เกี่ยวอะไรกับนาง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกดีขึ้นมากในใจ

มีการชงสุราหิมะสองถ้วย ก่อนเปิดขวดแต่ละขวด เสด็จอาเก้าดื่มถ้วยก่อน และในไม่ช้าสุรากลั่นหิมะสองขวดก็ถูกแบ่งระหว่างฝูงชน และหวังจิ่นหลิงและเฟิ่งชิงเฉิน ต่างมีสามถ้วย

ทุกครั้งที่เฟิ่งชิงเฉินเทสุรา นางรู้สึกเจ็บปวดในการพัวพันทุกอย่าง…

โห… เมื่อเห็นว่า หวังจิ่นหลิง ไม่สนใจสุรากลั่นหิมะ เฟิ่งชิงเฉิน ชื่นชมมันมาก เขาเป็นลูกของครอบครัวที่ร่ำรวยจริงๆ

หลังจากดื่มสุรากลั่นหิมะแล้ว ทุกคนก็ยังไม่พอใจ ตี๋ตงหมิงและตงหลิงจื่อชุน ก็ไม่มีความสุขที่สุด “เสด็จอาเก้า คุณไม่สามารถลำเอียงได้ ถ้าคุณมีของดีก็ให้เจ้าชาย ไม่ว่าเราจะยังอยากดื่มเหล้าหิมะ”

ทั้งสองมองดูโถของเจ้าชายอย่างกระตือรือร้น โถของเจ้าชายเทเพียงสามถ้วย และแต่ละขวดมีมากกว่าหนึ่งถ้วย

“ใช่แล้ว เจ้าจะกินคนเดียวไม่ได้” ตงหลิงจื่อลั่วและเจ้าหญิงอันผิงก็ตะโกนเช่นกัน เพราะแก้มขององค์หญิงอันผิงเป็นสีแดง ดื่มแล้วตาพร่ามัว นางไม่มีความเย่อหยิ่งหรือมองดูตามปกติ ความเย่อหยิ่งและใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนางทำให้ผู้คนรู้สึกว่านางเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ

เป่ยหลิงเฟิงเฉี่ยนไม่ได้กระพริบตาเมื่อเห็นเช่นนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะชอบองค์หญิงอันผิง จริงๆ

แก้มของซีหลิงเหยาหวาแดงราวกับแอปเปิ้ล ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยออร่าเย้ายวน ทั่วร่างของนางดูเหมือนจะมีออร่าเย้ายวน สุรากลั่นหิมะนี้ทำให้เจ้าหญิงทั้งสองมีออร่าที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในทันที

ดวงตาของ เฟิ่งชิงเฉิน เบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาดู นี่อาจเป็นผลที่เสด็จอาเก้า ต้องการหรือไม่ สุรานี้มีอิทธิพลมากจริงๆ

ได้ยินมาว่ามันถูกต้มโดยราชินีองค์หนึ่งจากราชวงศ์ที่แล้ว ดูเหมือนว่า สุรากลั่นหิมะนี้จะดีต่อร่างกายของผู้หญิงคนนั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่เสด็จอาเก้าไม่ยอมให้นางดื่มนางไม่รู้จริงๆ ว่าหลังจากที่ดื่มมัน จะกลายเป็นเหมือนองค์หญิงอันผิงหรือไม่… น่าดึงดูดยิ่งกว่านั้นอีก เธองดงามกว่าอันผิง และเหยาหวาอีก

อะแฮ่ม… เมื่อคิดถึงความตั้งใจของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินยิ้มราวกับจิ้งจอกและเลียริมฝีปากแห้งของนาง

หวังจิ่นหลิงหันศีรษะและเห็นเฟิ่งชิงเฉินเช่นนี้ คิดว่านางเสียใจกับ สุรากลั่นหิมะที่เทออกมา นางจึงยิ้มให้เฟิ่งชิงเฉินอย่างสบายๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังโต้เถียงกันเกี่ยวกับเสด็จอาเก้า และเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อที่จะมอง เฟิ่งชิงเฉินย้ายไปที่นั่นและกัดหูของเขา เฟิ่งชิงเฉิน “ข้าอยากดื่มสุรากลั่นหิมะ ข้ายังมีมันอีก ไว้ข้าจะส่งให้เจ้าในภายหลังละกัน”

แม้ว่า สุรากลั่นหิมะจะดี แต่ก็ขึ้นอยู่กับโอกาสที่จะดื่ม หวังจิ่นหลิงไม่ต้องการให้เฟิ่งชิงเฉินดื่มต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก นอกจากนี้สุราของเสด็จอาเก้า ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนสามารถดื่มได้จริงๆ

“ตระกูลของเจ้ามีด้วยหรือ” เฟิ่งชิงเฉินกะพริบตาตกตะลึง ไม่ใช่ว่าถ้าไม่ใช่ราชวงศ์จะมีมันไม่ได้ไม่ใช่หรือ ตระกูลหวังสุรากลั่นหิมะจริงๆ

รอยยิ้มมั่นใจเปล่งประกายในดวงตาของหวังจิ่นหลิง เขาเหลือบไปในทิศทางที่เสด็จอาเก้า กำลังนั่งและพบว่าดวงตาสีดำของเสด็จอาเก้า มองมาทางเขาและเฟิ่งชิงเฉิน เป็นครั้งคราวรอยยิ้มในดวงตาของหวังจิ่นหลิง มีอะไรเพิ่มเติม สิ่งที่เขาต้องการคือ เขาต้องการให้เสด็จอาเก้ารู้ว่าและเข้าใจว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่ใครที่อยากได้ เฟิ่งชิงเฉินสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในโลก

หวังจิ่นหลิง ซึ่งกำลังจะนั่งลงแนบหูของเฟิ่งชิงเฉินอีกครั้งและกระซิบว่า “ราชวงศ์จะมีทุกอย่างที่ราชวงศ์มี และตระกูลของกษัตริย์ไม่จำเป็นต้องมี ไม่เพียงแต่เหลียนเฉิงเท่านั้นที่มี แต่คนอื่นไม่ได้มีชื่อเสียงสูงเหมือนเหลียนเฉิง

อย่าดูถูกตระกูลหวัง อย่าดูถูกภูมิหลังของตระกูลหวัง แม้ว่าตระกูลหวัง จะไม่ใหญ่เหมือนเมื่อก่อน แต่อูฐตัวใหญ่กว่าม้า การสะสมของตระกูลหวังนั้นมีมากกว่าพันปีไม่สามารถเทียบได้กับราชวงศ์ของสี่อาณาจักรในช่วงสองสามทศวรรษที่ผ่านมา นอกจากนี้ ตระกูลหวังปัจจุบันยังไม่ตาย ”

เสียงของ หวังจิ่นหลิง นุ่มนวลและนุ่มนวล แต่เขาไม่สามารถซ่อนความมั่นใจในกระดูกของเขาได้ หลังจากพูดแล้ว หวังจิ่นหลิง ยิ้มให้ เสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้า มองออกไปและไม่ได้คำนึงถึงการกระทำของ หวังจิ่นหลิงในใจเลย

หวังจิ่นหลิง ไม่สนใจนั่งยิ้มให้ ดื่มเหล้าไม่ได้ แต่กินอาหารได้ แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่ก็ไม่เลวในโลกนี้คำว่า “หลิง” ใช้ได้ ตามชื่อเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ด้านล่าง

จากชื่อสี่อาณาจักรของตงหลิงและซีหลิง จะเห็นได้ว่าคำว่า “หลิง” มีเกียรติอย่างยิ่งในแผ่นดินใหญ่คิวชู รองจาก “หลาน” และ “เฟิ่งหลี่” ของราชวงศ์ก่อนหน้าเท่านั้น

หลาน และ “เฟิ่งหลี” มีเกียรติมากเพราะนามสกุลของผู้มีอำนาจมากที่สุดในจิ่วโจวแผ่นดินใหญ่คือหลานและตระกูลเฟิ่งหลีเป็นนายพลจากรุ่นสู่รุ่นและได้รับการตั้งชื่อว่ากษัตริย์เฟิ่งหลี

กษัตริย์เฟิ่งหลี ครอบครองทหารและม้าหนึ่งในสามของโลกและปกป้องครึ่งหนึ่งของประเทศสำหรับตระกูลหลาน วันนี้เก้าเมืองรวมถึงซีหลิง และเหลียนเฉิง เป็นดินแดนของกษัตริย์เฟิ่งหลี ในตอนนั้นและเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดใน ทวีปจิ่วโจว

ในราชวงศ์ที่แล้ว มีคำกล่าวว่าจักรพรรดิแห่งตระกูลหลานตราบใดที่เขาได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์เฟิ่งหลีบัลลังก์ของเขาก็จะปลอดภัย แต่ถ้าปราศจากการสนับสนุนจากกษัตริย์เฟิ่งหลี บัลลังก์ก็จะแกว่งไปแกว่งมา ไม่มั่นคง

จักรพรรดิของตระกูลหลาน ทั้งหมดเป็นเพื่อนกับตระกูลเฟิ่งหลีในความเป็นจริงตระกูลเฟิ่งหลี ปกป้องตัวเองเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงบัลลังก์ของตระกูลหลาน ไม่ว่าใครก็ตามที่นั่งในตำแหน่งนั้น จะมาสู่ตระกูล เฟิ่งหลีไม่สำคัญหรอก ความรับผิดชอบของตระกูลเฟิ่งหลีคือการปกป้องโลกและผู้คนของโลก

เมื่อกษัตริย์เฟิ่งหลี อยู่ใกล้ๆ จักรพรรดิแห่งตระกูลหลาน ก็โล่งใจเช่นกัน แต่…

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตระกูลหลาน และตระกูลเฟิ่งหลีทะเลาะกัน และตระกูลเฟิ่งหลี ไม่เต็มใจที่จะรับผิดชอบในการปกป้องอีกต่อไป

ด้วยการล่มสลายของราชวงศ์ก่อนหน้านี้ ตระกูลหลานและตระกูลเฟิ่งหลีได้พินาศไปแล้วและทั้งสองตระกูล หลานและเฟิ่งหลี ได้สูญเสียศักดิ์ศรีในอดีตของพวกเขาและเรื่องราวของทั้งสองตระกูลนี้ก็ได้กลายเป็นเรื่องธรรมดามาก คนที่มีนามสกุลเฟิ่งหลีปรากฏตัว แต่พวกเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลานและเฟิ่งหลี

เมื่อหวนนึกถึงราชวงศ์ก่อนหน้านี้ทั้งหมดมันเป็นประวัติศาสตร์ของเลือดและน้ำตา ตระกูลหลาน และตระกูลเฟิ่งหลี สองตระกูลที่มีเกียรติมากที่สุดต่อสู้แบบประจัญบานและในท้ายที่สุดพวกเขาทั้งคู่แพ้และจบลงด้วยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

คำว่า “หลิง” เป็นคำทำนายของพระเกจิผู้ทรงคุณธรรมและลัทธิเต๋าเมื่อคราวที่เผ่าล้านยังอยู่ในจุดสูงสุด พระเถระกล่าวว่า “หลานหลิง หลานหลิง” ตระกูลหลานกำลังจะพินาศและสุสานจะเข้ามาแทนที่ “หลาน” กลายเป็นคำที่มีเกียรติที่สุดในวันนี้

ชื่อของเขาไม่สามารถใช้คำว่า “หริง” ได้ แต่เขาใช้คำว่า “หลิง” ซึ่งคล้ายกับคำว่า “หริง” จนถึงตอนนี้ มีเพียงลูกชายคนโตของตระกูลหวังเท่านั้นที่สามารถใช้คำว่าหลิง…