นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 315 แต่งงาน ใครกล้าไม่พยักหน้า

หลังจากดื่มสุรากลั่นหิมะแล้ว สุราอื่นๆ ก็ไม่มีรสชาติ หลังจากที่สุรากลั่นหิมะหมด ทุกคนก็ไม่ดื่มสุราอื่นต่อ และเสด็จอาเก้าก็ไม่มีแผนที่จะชักชวนให้ทุกคนดื่มต่อ เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง ทุกคนยังคงตื่น

เมื่อก่อนนี้มันดีอยู่แล้ว คืนนี้เราจะพักค้างคืนที่เรือนอีกหลังของเสด็จอาเก้า ทุกคนก็เลยจัดกันแต่เนิ่นๆ พี่ชายและน้องสาวเทียนเหล่ยในซีหลิงมีเรือน ส่วนเฟิ่งเฉี่ยนและซู่หว่านในเป่ยหลิงต่างก็มีเรือนกัน

ซีหลิงเทียนเหล่ย และเป่ยหลิงเฟิ่งเฉี่ยน คิดเกี่ยวกับการจัดการของเสด็จอาเก้า พวกเขาทำได้แค่พูดว่าพวกเขาสวย พวกเขาแสดงออกมาในด้านที่สดใส และผู้คนไม่สามารถแยกแยะความผิดแม้แต่นิดเดียว พวกเขารู้สึกได้เพียงว่าพวกเขาได้รับการปกป้องด้วยตัวของพวกเขาเอง

หลังจากที่จัดการเรียบร้อยแล้ว เสด็จอาเก้าก็พูดคำหนึ่งแล้วหายตัวไป

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะมองหาโอกาสดีๆเช่นนี้ และเข้านอนเร็วๆ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะทดสอบกันและกันและหารือเกี่ยวกับความร่วมมือ คนปกติจะไม่พลาด

เฟิ่งชิงเฉินหาวอย่างเบื่อหน่าย เรื่องการเมืองแบบนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่เกี่ยวอะไรกับนาง ดังนั้น…

เฟิ่งชิงเฉินจึงเดินออกไปอย่างเงียบๆ เมื่อไม่มีใครสนใจนาง

เรือนของเสด็จอาเก้านั้นใหญ่มาก แม้แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ยังได้รับมอบหมายให้สร้าเรือนแยกต่างหาก และทันทีที่มาถึงเรือน สาวใช้สองคนที่หวังจิ่นหลิงส่งมาก็ทักทาย

สาวใช้ทั้งสองได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพ เมื่อเห็นเสื้อผ้าบนร่างกายของนาง พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมาก พวกเขาถอดเครื่องประดับผมของนางออกอย่างชำนาญ และให้บริการนางด้วยการอาบน้ำและแต่งตัว ซึ่งทำให้เฟิ่งชิงเฉินสงสัยอยู่พักหนึ่งว่านางอยู่ใน จวนเฟิ่งหรือไง

เฟิ่งชิงเฉินหาว และหลังจากที่ผมยาวบิดเป็นเกลียวแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็โบกมือให้คนใช้นั้นออกไป และพร้อมที่จะนอน

ตอนแรกนางรู้สึกกังวลและกลัว ไม่สบายใจ แต่เมื่อนางมาถึงที่เตียง นางก็ผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

คิดว่าวันนี้จะนอนหลับฝันดีได้ ไม่อยากตื่นกลางดึกอีก เมื่อได้ยินบางอย่างที่ต่างไปจากเดิม เฟิ่งชิงเฉินก็ลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่า…

ไฟในห้องเปิดอยู่ และมีเสด็จอาเก้านั่งตรงข้าม

“เสด็จอาเก้า?” เฟิ่งชิงเฉินตกใจมากจนแทบจะกลิ้งลงจากเตียง จับผ้าห่มแล้วตบที่หัวใจ ทำให้เสด็จอาเก้ามีสีหน้าโกรธจัด

อย่าน่ากลัวไปเลย เธอเคยกลัวหลายครั้งเกินไปเมื่อเร็วๆนี้ และนางเริ่มไม่หวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

“เจ้าไม่ได้ขี้ขลาดเกินไป เจ้ากล้าที่จะนอนข้างนอกเช่นนี้” เสด็จอาเก้าหยิบชาเย็นที่อยู่ด้านข้างแล้วดื่มทันที เขาหลับตาลงเหมือนสุภาพบุรุษและไม่ได้มองเฟิ่งชิงเฉิน

แม้ว่าเขาจะกอดเขามานานแล้ว แต่มันก็อยู่ในความมืด และตอนนี้ไฟในห้องสว่างแล้ว เสด็จอาเก้ายังคงมีมารยาทดีมาก หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือเขาเคารพ เฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างมาก

“นี่คือเรือนอื่นของเจ้า เสด็จอาเก้า องค์ชายแห่งซีหลิง องค์ชายเป่ยหลิง ธิดาผู้สูงศักดิ์ของหนานหลิง องค์ชายคนโตของตระกูลหวัง และองค์ชายแห่งตงหลิง ต่างก็นอนที่นี่ พวกเขาทั้งหมดกล้าที่จะนอน อะไรนะ ข้าทำได้ เมื่อเทียบกับพวกเขา ข้าไม่เป็นอะไร แม้ว่าจะมีผู้ลอบสังหาร ข้าก็จะฆ่าพวกเขาก่อน” เฟิ่งชิงเฉิน ลากผ้าห่มลงบนร่างของนางและห่อตัวแน่น

“ไม่แปลกใจที่มันถูกออกแบบโดยใครบางคน เจ้าไร้เดียงสาจริงๆ” เสด็จอาเก้ามองเฟิ่งชิงเฉินด้วยท่าทางเย้ยหยัน ลุกขึ้น หยิบกระเป๋าจากด้านหลังแล้วโยนให้เฟิ่งชิงเฉิน “ใส่เถอะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ข้างนอก”

หลังจากพูดจบ เขาเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เฟิ่งชิงเฉินก่อนจะออกไป เขาดูสุภาพบุรุษมาก

นี่หมายความว่าไง ยังอธิบายอะไรไม่รู้เรื่องเลย แต่เสด็จอาเก้าไม่สนใจนางดังนั้นนางจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสวมเสื้อผ้าอย่างเชื่อฟังและหวีผมของนาง

เมื่อเปิดประตูไป ก็เห็นเสด็จอาเก้ายืนอยู่กลางสวน ภายใต้แสงจันทร์ ร่างเรียวของเขาเหมือนไผ่เขียว หล่อและงดงาม

ไม่มีทางที่จะเปรียบเทียบคนอื่นกับคนอื่นได้จริงๆ เขามีด้านหลังที่ดูดีไม่เหมือนคนอื่น

“เสด็จอาเก้า” เฟิ่งชิงเฉินเรียกเบาๆ เสด็จอาเก้าหันศีรษะ เห็นเสื้อผ้าบนร่างของเฟิ่งชิงเฉิน และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ตามข้ามา”

“ท่านจะไปไหน” เฟิ่งชิงเฉินวิ่งเหยาะๆเพื่อให้ตามรอยเท้าของเสด็จอาเก้า

“ตามมา เดี๋ยวก็รู้” เสด็จอาเก้าสูดหายใจอย่างเย็นชา และเร่งฝีเท้าของเขา เฟิ่งชิงเฉินทำได้เพียงต้องตามไปก่อน และพึมพำในขณะที่วิ่งไป “ข้ากลัวที่จะถูกโจมตีจริงๆ ถ้าจะขายข้าให้ซีหลิงเทียนเหล่ย ให้เป็นนางสนม ข้าขอยอมตายดีกว่า”

เสียงของ เฟิ่งชิงเฉินเบามาก แต่เสด็จอาเก้าได้ยินก็ขมวดคิ้ว และก็หยุดและหันกลับมา”อะไรนะ เจ้ากลัวที่จะถูกส่งไปเหรอ?”

ปัง… เฟิ่งชิงเฉินไม่คิดว่าเสด็จอาเก้าจะหยุดกะทันหัน เนื่องจากความเฉื่อยเฟิ่งชิงเฉินจึงเข้าไปในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้าโดยตรง และจมูกของเขาก็โดนเสด็จอาเก้า ความเจ็บปวดทำให้เฟิ่งชิงเฉินหลั่งน้ำตา “เจ็บ”

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้า นางทำท่าทางอวดดีโดยไม่รู้ตัว นางคิดว่าเสด็จอาเก้าอยู่ยงคงกระพันโดยไม่รู้ตัว ควรถูกมองว่าเป็นคนเข้มแข็ง เป็นวัตถุที่พึ่งพาได้
“ปกติเจ้าทำแบบนี้เหรอ เดินโดยไม่ดูตาม้าตาเรือเลยเหรอ?” เสด็จอาเก้าถูกเฟิ่งชิงเฉินฟาดอย่างรุนแรง แม้ว่าฝีเท้าของเขาจะมั่นคง ร่างกายส่วนบนของเขาก็เอียงขึ้น

เขาไม่ชอบที่จะติดต่อกับผู้คน แต่เมื่อเขาพบว่าคนข้างหน้าเขาคือเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าหยุดมือของเขาทันทีและหยุดเอวของเขาแทนและจับ เฟิ่งชิงเฉินไว้ในอ้อมแขนของเขาและมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยจมูกเล็กๆสีแดง เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างพอใจ

เฟิ่งชิงเฉินกลายเป็นความโกรธจากความละอาย จ้องไปที่เสด็จอาเก้าและพูดอย่างโกรธเคือง “มากล่าวว่าข้าไม่ดูตาม้าตาเรือได้ไง มันไม่ใช่เพราะ…”

“เพราะอะไร?” ก่อนที่เฟิ่งชิงเฉินจะพูดอะไร นางถูกเสด็จอาเก้าหยุดไว้ เมื่อเห็นดวงตาที่คุกคามเล็กน้อยของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินก็ยืนกรานว่า “ไม่ใช่เพราะท่าน จู่ๆก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน “ไม่ใช่เพราะมันมืดเกินไป” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวหลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ

มันไม่รู้สึกดีเลยที่จะทำผิดพลาดทั้งหมดด้วยตัวเอง

“พระเจ้าส่องแสง? คุณเป็นเทพเจ้าแบบไหน? เจ้ากลัวที่จะถูกเลือกให้เป็นนางสนมซีหลิงเทียนเหล่ยหรือไม่?” เฟิ่งชิงเฉิน ยืนหยัดอย่างมั่นคงแล้ว แต่เสด็จอาเก้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยและ เฟิ่งชิงเฉินปรากฏว่าท่าทางของบุคคลทั้งสองคลุมเครือในเวลานี้ และเงาที่พิมพ์บนผนังก็พันกันด้วย

เฟิ่งชิงเฉิน พยักหน้าอย่างขุ่นเคือง “ใช่ ข้าไม่อยากเป็นนางสนมของใครซักคน ไม่ต้องพูดถึงการแต่งงานกับซีหลิงเลย ตอนนี้ชีวิตของข้าก็ดีมากแล้ว”

นางเบื่อหน่ายกับความต้องการของโลกที่มีต่อผู้หญิงแล้ว และนางก็กำลังจะพังทลายเมื่อได้ยินคำพูดของหวังจิ่นหลิง นางเข้าใจว่าต่อให้มีอำนาจแค่ไหนนางก็ไม่สามารถต่อต้านกับราชวงศ์ได้ ทำได้เพียงยอมระตากรรมของตน

“หวังจิ่นหลิงบอกเจ้า?” เสด็จอาเก้าแน่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่เฟิ่งชิงเฉินจะรู้เรื่องนี้โดยอาศัยแหล่งข้อมูลและสมองของเขา

“ใช่” เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ทำไมเสด็จอาเก้าไม่บอกนางเกี่ยวกับเรื่องสำคัญเช่นนั้น

บอกนางตั้งแต่เนิ่นๆ ว่านางสามารถเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ และนางสามารถหนีได้ ไม่ว่าจะแย่แค่ไหน ควรจะสามารถช่วยเหลือตัวเองภายนอกได้ตามทักษะทางการแพทย์ของนาง

“เจ้า…” เสด็จอาเก้ายกมือขึ้นและสะบัดหน้าผากเฟิ่งชิงเฉินอย่างแรงทันที เขาสะบัดหน้าผากเฟิ่งชิงเฉินเป็นสีแดง เฟิ่งชิงเฉินปิดหน้าผากของเขาด้วยความตกใจ แต่ไม่ได้พูดเพียงเท่านั้น