นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 340 ชีวิตและความตาย คนเดียวที่พึ่งพาได้คือตัวเอง

ทงจือและทงเหยา พูดคุยเกี่ยวกับการสนทนาของพวกเขากับหลี่ซุนและคนอื่นๆ ได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในสภาพวิกฤติ

เฟิ่งชิงเฉินหลับตา เอนตัวลงบนเตียงและดูเหมือนนางกำลังหลับอยู่ ทงจือและทงเหยามองดูสถานการณ์ ยิ่งพวกเขาคุยกันมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งเงียบลง และในที่สุดพวกเขาก็เงียบ

ทั้งสองยิ้มให้กันและพูดอย่างเงียบ ๆ “คุณหนูหลับอยู่”

แต่ในขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้าและกำลังจะพาเฟิ่งชิงเฉินไปนอน เฟิ่งชิงเฉินก็ลืมตาขึ้นทันที และแสงในดวงตาสีดำของนางดูเหมือนจะยิงตรงเข้าไปในหัวใจของทั้งสองคน…

สาวใช้ทั้งสองตกใจและตกตะลึงในที่นั้น เมื่อพวกนางกลับมามีสติ พวกนางเห็นดวงตาของเฟิ่งชิงเฉิน วาบด้วยแสงที่คาดเดาไม่ได้และดูเหมือนนางไม่ได้ผล็อยหลับไป

“พูดต่อสิ” เฟิ่งชิงเฉินหลับตาลงอย่างนุ่มนวล ซ่อนแสงเย็นยะเยือกในดวงตาของเธอ

“ค่ะ คะ” ทงจือและทงเหยายังคงตกใจและพูดตะกุกตะกัก แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะหลับจริงๆ เด็กสาวทั้งสองก็ไม่กล้าที่จะหยุด

ผู้หญิงสองคนแอบเปรียบเทียบ เฟิ่งชิงเฉินและลูกชายคนโตหวังจิ่นหลิงในใจ และพบว่าทั้งสองคนเหมือนกัน ดูเหมือนจะไม่ฟังคุณ แต่ถ้าคุณทำผิดเล็กน้อย คุณสามารถหาได้ พวกเขาดูไม่มีพิษมีภัยแต่ก็ตลกดี ฆ่าคนจนเลือดสามารถไหลลงแม่น้ำได้มองไม่เห็น

ลูกชายคนโตมีเสน่ห์เช่นนี้ และเด็กหญิงสองคนไม่คิดว่าจะมีอะไร ตระกูลหวังมีมรดกตกทอดมาหลายร้อยปี และเป็นเรื่องปกติที่จะปลูกฝังออร่าของลูกชายคนโต แต่แล้วตระกูลเฟิ่งล่ะ?

ไม่ต้องพูดถึงการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของพ่อเฟิ่งชิงเฉินและแม่ พ่อแม่เขามีชีวิตอยู่เสมอด้วยเอกลักษณ์และภูมิหลังของพวกเขา พวกเขาจะปลูกฝังรัศมีของบุคคลระดับสูงเช่น คุณหนูได้อย่างไร?

แม้ว่าสาวใช้ทั้งสองจะงุนงงอย่างมาก แต่พวกเขาไม่กล้าแสดงสัญญาณใดๆ บนใบหน้า

ทงจือและทงเหยาไม่กล้าเล่นกลเลย ยิ่งพูดมาก ยิ่งพูดจานุ่มนวล ทุกประโยคชี้ตรงไปที่ประเด็น พวกเขาไม่ฟังจนกว่าจะชัดเจน

“ในขณะนั้น หลี่ซุนเป็นกลุ่มที่เป็นกลาง คนอย่างจักรพรรดิที่ส่งเขาไปหมายความว่าอย่างไร?” เฟิ่งชิงเฉินไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจักรพรรดิกำลังจะทำอะไร

ถ้าต้องการให้นางตายจริงๆ คงจะไม่ส่งคนอย่างหลี่ซุนไป แต่ถ้าเขาไม่ต้องการนางจริงๆ จะปล่อยให้นางดูแลตัวเองในจวนทำไม

แม้ว่าจะฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน นางก็ไม่เชื่อว่าแม้ว่าพิษของนางจะไม่ได้มาจากจักรพรรดิ แต่จักรพรรดิก็รู้เกี่ยวกับพิษของนางอย่างแน่นอน

“ข้าไม่รู้เกี่ยวกับคนคนๆนี้ นายหลี่ก็ไม่ทำให้เราลำบากใจ และเขาก็ดูแลเราค่อนข้างดี” ทงเหยาและทงจือเข้าใจว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนมีความคิด และพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะให้ความคิดใดๆต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เฟิ่งชิงเฉินกล่าวว่านางไม่เคยคิดที่จะขอให้ทงจือและทงเหยาตัดสินใจ พูดตามตรง เฟิ่งชิงเฉินยังคงไม่เชื่อสาวใช้สองคนนี้

ในช่วงเวลาที่เป็นลมหมดสติ สาวใช้สองคนนี้ดูแลนางด้วยสุดใจ แต่พวกเขาก็ทำหน้าที่ของตนในฐานะสาวใช้เท่านั้น เฟิ่งชิงเฉินไม่คิดจะเชื่อใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

สาวใช้สองคนนี้ก็จะถูกฝังไว้กับพวกเขาด้วย พวกเขาแค่ดูแลตัวเองและถนอมชีวิตของตัวเอง หากดีสำหรับนางจริงๆ สองคนนี้คงเป็นไปไม่ได้ที่จะแม่บ้านกระจายข่าว

ในที่สุด ในใจของสาวใช้สองคนนี้หวังจิ่นหลิงมีความสำคัญมากกว่า พวกเขากังวลว่าหวังจิ่นหลิงจะรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของนางและทำอะไรบางอย่างที่จะทำร้ายตระกูลหวัง

สาวใช้แบบนี้ใช้ได้แต่คนไว้ใจไม่ได้ไม่ว่านางจะทำอะไรสาวใช้สองคนนี้จะไม่ให้ความสำคัญกับนางเป็นอันดับแรก

“ส่งคนไปจ้องที่ทหารทั้งสามเพื่อดูว่าพวกเขาติดต่อกับใคร อย่าทำให้งูตกใจยกเว้นคุณสองคนข้าไม่ต้องการให้ใครรู้ข่าวความมีสติของข้ารวมถึงลูกชายคนโต ” น้ำเสียงของ เฟิ่งชิงเฉินนั้นเบาแต่ก็ไม่ต้องสงสัยและปฏิเสธ

ทงจือและทงเหยา รู้ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา หากพวกเขาปล่อยข่าวออกไปละก็…

เมื่อคิดถึงผลที่ตามมา ทงจือและทงเหยา รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกายและคุกเข่าลงด้วยเสียงอันดัง”ข้าจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง”

“ดีมาก ไปถามเบื้องหลังของนายหลี่ด้วย” ยังไงก็ช่วยไม่ได้ ถ้าทำไม่ได้ นางก็จะไม่ใช้สาวใช้สองคนนี้อีก

“รับทราบค่ะคุณหนู” สาวใช้ทั้งสองก้มหน้าด้วยความละอาย พวกนางกังวลเพียงเรื่องชีวิตและความตายของเฟิ่งชิงเฉิน แต่พวกนางลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไป เป็นหน้าที่ของพวกนางที่จะแบ่งปันความกังวลให้เจ้านาย แต่พวกนางทำทุกอย่างยกเว้น ดูแลเฟิ่งชิงเฉิน ข้าไม่เคยวางแผนให้เฟิ่งชิงเฉิน

แม้ว่าสาวใช้สองคนนี้จะไม่ดีไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ในที่สุดพวกนางก็ดูแลตัวเองได้หนึ่งวัน และเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการทำให้พวกเขาอับอาย”ไปเถอะ พวกเจ้าก็เหนื่อยเหมือนกัน”

แต่ร่างกายของคุณหนู? สาวใช้ทั้งสองลังเล

“ไม่เป็นไร ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก พวกเจ้าเหนื่อยมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว ลงไปพักผ่อนให้เต็มที่” นางไม่ใช่เจ้านายที่ดุดัน และมีบางอย่างที่สาวใช้สองคนนี้อยู่ด้วย และมันไม่สะดวกสำหรับนางที่จะทำมันดังนั้นนางเพียงแค่ทำให้คนออกไป

“รับทราบค่ะ คนใช้ไปที่เรือนข้างๆ เพื่อเฝ้ารอคุณหนูในคืนนั้น และคุณหนูก็เรียนคนใช้นั้นมาเพื่ออะไร”

หลังจากที่สาวใช้ทั้งสองจากไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ถอดกางเกงในออกอีกครั้งเพื่อตรวจดูว่ามีรอยตามร่างกายของนางหรือไม่

ชุดเครื่องมือทางการแพทย์อัจฉริยะพบว่าสารพิษในร่างกายของนางไม่ชัดเจน และสารพิษก็ไม่ชัดเจน ซึ่งหมายความว่านางถูกวางยาพิษ แล้วมีคนล้างพิษให้นาง

นางมั่นใจว่าร่างกายของนางไม่สามารถล้างพิษได้เองอย่างแน่นอน และชุดเครื่องมือทางการแพทย์อัจฉริยะก็ไม่สามารถทำได้ กล่าวคือ…
มีคนช่วยชีวิตนาง และบุคคลนั้นก็ไม่มีทางเป็นสาวใช้สองคนนี้

เมื่อนางตื่นขึ้นด้วยเสียงกรีดร้องของสาวใช้ นางพบว่านางเต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่มีเลือดบนใบหน้าและมือของนาง ดังนั้นดูเหมือนว่ามีคนใช้วิธีพิเศษที่จะวางยาพิษในเลือดให้กับนาง

ในกรณีนี้ ร่องรอยจะอยู่บนร่างกายของนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางไม่สามารถค้นหาต่อหน้าสาวใช้ นางทำได้เพียงโบกมือสาวใช้กลับ แต่หลังจากค้นหาเป็นเวลานาน เฟิ่งชิงเฉิน ไม่พบสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับร่างกายของนาง

“ในที่สุดใครสามารถหลบหนีจากการคุ้มครองขององครักษ์จักรพรรดิและแอบเข้าไปในจวนเฟิ่งพื่อช่วยข้าโดยไม่ส่งเสียง” เฟิ่งชิงเฉินวางคางลงบนเข่าด้วยแขนของนางอยู่ในอ้อมแขนของนาง

อันที่จริง นางมีคนที่คิดว่าน่าจะใช่ในใจอยู่แล้ว

ด้วยทักษะดังกล่าว คนที่สามารถช่วยนางได้ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลานจิ่วชิง แต่เฟิ่งชิงเฉิน ไม่เข้าใจว่าทำไมหลานจิ่วชิงรู้เกี่ยวกับอาการและพิษของนาง ยกเว้นเพียงไม่กี่คนในนี้ ไม่ควรมีใครอื่นที่รู้เรื่องยกเว้นคนที่ยืนอยู่ในที่สูง

“หลานจิ่วชิง ช่วยข้าไว้จริงๆเหรอ ถ้าใช่ คราวนี้มันคืออะไรกัน?” เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ อันที่จริงมันเป็นความรู้สึกไม่ดีที่ได้เป็นหนี้บุญคุณของใครบางคน

แม้ว่านางจะไม่ได้เห็นด้วยตาของนางเองก็ตาม เฟิ่งชิงเฉิน เข้าใจดีว่าหลานจิ่วชิง กำลังเสี่ยงชีวิตของตัวเองหากต้องการแอบเข้าไปในจวนเฟิ่งในเวลานี้

“ข้าเป็นหนี้มากขึ้นเรื่อยๆ และไม่รู้ว่าจะให้อะไรกลับไปได้บ้าง” เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ พักเรื่องนั้นไว้ก่อน เปิดใช้งานชุดเครื่องมือทางการแพทย์อัจฉริยะและหยิบยาออกมา

เนื่องจากชุดเครื่องมือทางการแพทย์อัจฉริยะ เป็นผลิตภัณฑ์ทางการทหาร ร่วมกับนักวิจัย พวกขาไม่ค่อยรู้เรื่องยาพิษในสมัยโบราณ และยาพิษโบราณเหล่านั้นไม่เป็นที่นิยมในยุคปัจจุบัน ดังนั้นชุดอุปกรณ์ทางการแพทย์อันชาญฉลาดนี้จึงสามารถตรวจจับได้เฉพาะพิษงูเท่านั้น

เพื่อหาสารพิษในร่างกาย นางต้องใช้เลือดเพื่อทดสอบเพื่อหาส่วนประกอบของสารพิษ แต่เลือดของนางไม่เป็นพิษอีกต่อไป ดังนั้นเฟิ่งชิงเฉิน จึงไม่มีทางกำหนดยาที่ถูกต้อง และสามารถใช้ได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ยาล้างพิษที่ไม่ทำร้ายร่างกาย

ด้วยวิธีนี้การฟื้นตัวของร่างกายจะช้า แต่นางไม่รีบ นางถูกขังอยู่ในจวนเฟิ่งและไม่สามารถออกไปได้เพียงแค่ใช้ประโยชน์จากเวลานี้เพื่อดูสถานการณ์ให้ดี

คราวนี้นางเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าเมื่อความตายมาถึง คนเดียวที่ไว้ใจได้คือตัวเอง!