นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 501 มีแต่คนชอบหยุดรถม้า ทั้งๆที่เดินทางยังไม่ถึงครึ่งทาง

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 501 มีแต่คนชอบหยุดรถม้า ทั้งๆที่เดินทางยังไม่ถึงครึ่งทาง
ปรากฎว่าเป็นการช่วยเขาเก็บไว้ เสด็จอาเก้าพยักหน้า หากเป็นเพราะเหตุนี้ เขายอมรับได้

“ถ้าเพราะเหตุนี้ เจ้าวางชุดไว้ตรงนี้แหละ ที่เหลือเดี๋ยวข้าดูแลเอง” เสด็จอาเก้าย้ำอีกครั้งว่าชุดชายาจักรพรรดิขุดนี้เป็นของเฟิ่งชิงเฉิน และเขาจะดูแลด้วยตัวเอง

คงจะดีถ้าใส่ชุดนั้นในจวนอ๋องเก้า หากชุดชายาหายไป เฟิ่งชิงเฉินก็ยากที่จะรับประกันว่าจักรพรรดิจะหายโกรธเฟิ่งชิงเฉิน และหากเขาเก็บไว้เองก็จะบรรลุเป้าหมายของเขา

ไม่ว่าจะมีข่าวลือว่าเขาเสพติดความงามหรือไม่ก็ตาม ในระยะเวลาอันสั้นจะไม่มีใครเอาชนะเขา หรือทำลายความคิดของ เฟิ่งชิงเฉินได้

“ขอบพระทัยเพคะ เสด็จอาเก้า” ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด เฟิ่งชิงเฉินก็พอใจกับมันฝรั่งร้อนนี้ และใบหน้าที่เย็นชาของนางก็ดูนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย

“ระหว่างเจ้ากับข้าไม่มีอะไรต้องขอบคุณ” เสด็จอาเก้าพูดอย่างคลุมเครือ

“ฮ่าฮ่า” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะแห้งๆ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากที่จะพูดต่อ

เฟิ่งชิงเฉินคิดอยู่เช่นเดียวกัน แต่ก็ยังไม่อาจกำหนดความสัมพันธ์อย่างชัดเจนได้ เฟิ่งชิงเฉินจึงพูดด้วยความไม่แน่ใจว่า “เสด็จอาเก้า ชิงเฉิน ไม่รู้ว่า หากจะให้ท่าช่วยจะเป็นการสร้างปัญหาให้ท่านไหม … ”

“พูดมาสิ” เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างสดใส เขาเปล่งประกายความฉลาดในดวงตาออกมา

“ชิงเฉินอยากให้ท่านช่วยตรวจสอบคนไข้คนหนึ่งชื่อว่าฮ่าวถิง” นางไม่ได้อยากสอดแนมแต่อาการป่วยของฮ่าวถิงนั้นทำให้นางต้องทราบรายละเอียดอื่นๆ

“ได้ สามวันถัดจากนี้ ข้าจะนำข้อมูลมาให้” ขอให้เขาตรวจสอบผู้ชายคนอื่น เสด็จอาเก้ารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

เฟิ่งชิงเฉินอยากจะกล่าวขอบคุณ แต่เสด็จอาเก้าบอกว่าไม่จำเป็น หากจะขอบคุณก็เหมือนเป็นการเสแสร้ง เฟิ้งชิงเฉินจึงไม่ขอบคุณ

บรรยากาศในห้องเงียบลง มีเส้นแบ่งบางๆระหว่างคนสองคน

หลังจากจิบชาเสร็จ เฟิ่งชิงเฉินเห็นว่าเสด็จอาเก้าไม่มีอะไร ดังนั้นนางจึงกล่าวลา “ชิงเฉินไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเสด็จอาเก้าแล้ว ขอตัวก่อน”

เสด็จอาเก้าอยากอยู่กับเฟิ่งชิงเฉินอีกซักพัก แต่…

ระหว่างพวกเขาทั้งสองมีฉากกั้นไว้ ทั้งสองไม่อาจจ้องมองกันได้ ได้ยินเพียงแค่เสียง แม้ว่าทั้งสองจะเข้ากันได้ดีในวันนี้ พวกเขาค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย

…

เฟิ่งชิงเฉินหันหลังแล้วเดินจากไป คราวหน้านางจะต้องเตือนเสด็จอาเก้า แม้ว่าไม้ไผ่จะมีกลิ่นอ่อนๆแสดงถึงความสง่า หากกลิ่นแรงเกินไปจะน่าขยะแขยง

วันนี้แม้กลิ่นไผ่จะไม่แรงมาก แต่นางก็หายใจไม่ออก

…

เฟิ่งชิงเฉินอารมณ์ดีเพียงชั่วครู่ และทิ้งชุดพระชายาไว้ที่จวนอ๋องเก้า…

องครักษ์นำของกำนัลไปให้เฟิ่งชิงเฉินที่รออยู่บนรถม้า ซึ่งมีรถม้าอีกห้าคันบรรทุกของกำนัลตามอยู่ด้านหลัง

ขบวนยาวมาก!

“เกิดอะไรขึ้น?” เฟิ่งชิงเฉินคิดไม่ตก เสด็จอาเก้ากำลังทำอะไร?

ผู้ดูแลจวนรีบหันกลับมากล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณหนู นี่เป็นของบำรุงที่องค์ชายมอบให้ องค์ชายตรัสว่า ช่วงนี้คุณหนูดูเหนื่อย ต้องบำรุงร่างกาย” แน่นอน มี เป็นเครื่องประดับและเสื้อผ้าด้วย ซึ่งผู้ดูแลจวนไม่กล้าพูด เพราะเกงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะปฏิเสธ

พัฟ……

เฟิ่งชิงเฉินดีใจที่นางไม่ได้ดื่มน้ำในเวลานี้ มิฉะนั้น ไม่เช่นนั้นนางคงพ่นน้ำออกกระทันหัน

… นางจำมันได้ว่าใครเอานางขึ้นเรือโจรสลัด และของที่เสด็จอาเก้าให้มาก็ไม่เลว หากเสด็จอาเก้ามอบเป็นเงิน นางก็ยินดีรับ

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้า เซี่ยหว่านและตงชิงขึ้นรถม้าพร้อมกับนาง

เมื่อคิดถึงเบื้องหลัง แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะรับของกำนัล แต่นางก็หดหู่ใจ

“เซี่ยหว่าน ตงชิง เสด็จอาเก้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?” มองอย่างปลอบโยน

“องค์ชายเป็นห่วงท่าน ข้ากับเซี่ยหว่านเห็นของบนรถม้า ล้วนเป็นสมุนไพรที่ดีในการบำรุงโลหิตและความงาม และบางชนิดก็นางสนมในวังยังไม่มีโอกาสได้กิน” แม้ว่าตงชิงจะเป็นสาวใช้ของเฟิ่งชิงเฉินแล้ว แต่การที่โอนเอียงไปทางเสด็จอาเก้านั้นก็ไม่ผิด เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เสียประโยชน์อะไร

“เป็นห่วงข้าเหรอ ถ้าเป็นห่วงข้าก็ไม่ควรมายุ่งกับข้า” เฟิ่งชิงเฉินยิ้มเยาะ และแน่ใจว่าเสด็จอาเก้าใช้เงินปรนเปรอนาง

วันนี้ ซีหลิงเทียนเหล่ย หนานหลิงจิ่นฝาน และตงหลิงจื่อลั่วห้ามนางไว้ก็ไม่ใข่เพราะข่าวลือของเสด็จอาเก้ากับนางหรอกหรือ

นางอยากจะมีชีวิตที่ธรรมดา แต่เสด็จอาเก้าลากนางเข้าไปในการต่อสู้ระหว่างองค์ชายและรัชทายาทในจักรพรรดิ

เซี่ยหว่านและตงชิงไม่ใช่คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถแก้ตัวแทนเสด็จอาเก้าได้ การเคลื่อนไหวของเสด็จอาเก้า เป็นการผลักดันเฟิ่งชิงเฉินไปสู่อันตราย หากแต่เรื่องบางอย่างไม่ใช่แค่รถม้า

เฟิ่งชิงเฉินหน้าตาบูดบึ้ง และไม่เต็มใจที่จะพูด เมื่อพวกเขามาถึงถนนฉางอาน รถม้าก็หยุดกะทันหัน “คุณหนู มีคนหยุดรถ”

“ลงไปดู” เฟิ่งชิงเฉินชี้ให้เซี่ยว่านลงจากรถ

เซี่ยหว่านคล่องแคล่วกว่าตงชิง และจัดการเรื่องต่างๆได้ดีกว่า ในกรณีที่เจอเหตุการณ์ฉุกเฉินเซี่ยหว่านจะจัดการได้ดี

เซี่ยหว่านลงจากรถไปได้ไม่นาน ก็เดินกลับมา “คุณหนู คุณชายหยวนซี มาพบเพื่อนนักฉินด้วยกันที่หอจู๋เฟิ่ง เมื่อเห็นรถม้าของคุณหนูก็เลยให้คนมาสกัดไว้”

“หอจู๋เฟิง? ใช่ที่ที่ต้องเข้าไปอย่างถูกต้องหรือไม่” เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้สึกแปลกใจกับหอจู๋เฟิง นางเคยมาที่นี่ตอนขอให้หวังจิ่งหลิงมาเป็นธุระแทนนาง

ในวันนั้น พรสวรรค์ด้านวรรณกรรมขององค์ชายสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้ง และหวังจิ่นหลิงก็มีความสง่างามเจิดจรัสสมกับเป็นลูกชายของขุนนาง

เมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนที่พลุกพล่าน นางอิจฉาหวังจิ่นหลิงที่ได้ไปเมืองชิงสุ่ย และนางรู้สึกดีขึ้นมากเมื่ออยู่ห่างจากจักรพรรดิ

“ซิ่ว ที่นี่หอจู๋เฟิ่งหรือ?” น้ำเสียงของเซี่ยหว่านตื่นเต้นเล็กน้อย

ชื่อเสียงของหยวนซีโด่งดังมาก นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับเชิญจากเขา แต่ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เด็กหญิงของพวกเขาได้ผูกมิตรกับขงจื๊อผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ ซึ่งเป็นประโยชน์ในแง่ของชื่อเสียงเช่นกัน

“บวกหยวนซีว่า ข้าความรู้น้อย เข้าไปคงไม่เหมาะ” เฟิ่งชิงเฉิน โบกมือให้ตงชิงลดม่านรถลง เห็นได้ชัดว่านางไม่ต้องการลงจากรถ

แม้ว่าเซี่ยหว่านจะรู้สึกเห็นใจ แต่นางก็เข้าใจด้วยว่านางไม่สามารถตัดสินใจแทนเจ้านายของนางได้ ดังนั้นนางจึงรีบตอบรับทันที

ไม่นานเซี่ยหว่านกลับมา สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแปลง นางยังคงภักดี เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

สาวใช้ออกความคิดเห็นได้ แต่ถ้าความคิดเห็นนั้นใหญ่เกินกว่าเจ้านายไม่ได้

“ไปกันเถอะ!”

รถม้าเพิ่งเริ่มเดินทางก็ต้องหยุดที่ระยะห่างออกไปห้าเมตร และเฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้ว…

“คุณ….คุณ……คุณหนู คุณชายหยวนซีลงมาเชิญด้วยตัวเอง” คนขับตัวสั่งด้วยความตกใจ

สามารถนับจำนวนคนที่ได้รับเชิญจากคุณหยวนซีได้ เขาเป็นปรมาจารย์ฉินอันดับหนึ่ง และเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนแรกในตงหลิง

หยวนซีไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าหยวนซีไม่มีความสุข แม้แต่จักรพรรดิก็ยังกล้าเมินเขา จักรพรรดิจะหัวเราะเยาะเขาถึงความประพฤติของคนดัง ไร้การควบคุมอารมณ์ที่แท้จริง…

จากนี้จะเห็นได้ว่าหยวนซีโด่งดังมาก แต่เขาให้เกียรติเฟิงชิงเฉิน เขาเดินลงมาเชิญด้วยตัวเอง…

แย่แล้ว!