นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 505 ตระกูลชุยเจอปัญหาที่ไม่ควรเจอ

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 505 ตระกูลชุยเจอปัญหาที่ไม่ควรเจอ
เฟิ่งชิงเฉินซับน้ำตาด้วยความหยิ่งทะนง แม้นางยังคงมีความหวาดกลัว เมื่อน้ำตาถูกซับหายไป แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวัง ไม่มีแม้แต่ความเศร้าเสียใจ

เฟิ่งชิงเฉินจะไม่มีวันเสียใจในสิ่งที่นางทำ และจะไม่แสดงด้านที่ขี้ขลาดของนางให้คนภายนอกเห็น

เฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่การศึกษาและเปิดกล่องไม้เล็กๆ ที่เซี่ยหวงกุ้ยส่งให้ ในนั้นมีจดหมายเล็กๆซ่อนอยู่ หลังจากอ่านแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็หยุดพูดไปครั้งหนึ่ง

เฟิ่งชิงเฉินจับกระดาษในมือเป็นลูกบอล มองขึ้นไปบนหลังคาอย่างเงียบๆ “ชุยห้าวถิง องค์ชายสาม กำลังเผชิญหน้ากัน ข้าจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ตระกูลชุบเป็นตระกูลแรกของราชวงศ์ก่อนหน้านี้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพราะความขุ่นเคืองที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉิน หากอาการป่วยของชุยห้าวถิงหายขาดได้ก็ไม่เป็นไร แต่หากเขาเป็นอะไรไป นางอาจจะตายโดยไม่รู้ตัว

ความเจ็บป่วยของชุยห้าวถิงกินระยะเวลายาวนาน พูดตามตรงว่ามีโอกาสตายมากกว่าการมีชีวิตอยู่

“จะรักษาหรือไม่รักษา? มะเร็งเม็ดเลือดขาวไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรักษา สิ่งเลวร้ายคือในระหว่างการรักษาอาจจะเกิดโรคแทรกซ้อน ชุยห้าวถิงไม่ได้มองในแง่ดี หากจะรักษาให้หายขาดจะต้องจัดการปลูกถ่ายไขกระดูกโดยเร็วที่สุด หากไม่มีห้องผ่าตัด เราจะปลูกถ่ายไขกระดูกได้อย่างไร?”

“หากข้ารักษาไม่หายก็ไม่เกี่ยวกับการที่ข้าเป็นหมอ มันเป็นเรื่องของจริยธรรม ข้าปฏิเสธการรักษาคนไข้ของตัวเองไม่ได้เพราะตัวตนของอีกฝ่าย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เขาคือผู้ป่วย เขาคือคนที่มอบชีวิตให้อย่างปฏิเสธที่จะรักษาเขาไม่ได้ เพียงเพราะเขาเกิดมาในชาติตระกูลที่ดี

แล้วเงื่อนไขที่รักษาล่ะ จะสร้างเงื่อนไขได้อย่างไร ห้องผ่าตัดสร้างได้ง่าย และหากต้องการผู้บริจาคไขกระดูกจะหาได้ที่ไหน และจะรักษาอย่างไร

เฟิ่งชิงเฉินนอนอยู่บนโต๊ะ ลดไหล่ลงอย่างอ่อนแรง

ซุนซือสิงได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินอารมณ์ไม่ดี จึงมาหาเฟิ่งชิงเฉินที่หน้าห้องหนังสือ แต่เขาไม่ต้องการรบกวนจึงเตรียมที่จะเดินกลับไป

แม้ว่เฟิ่งชิงเฉินเสียงไม่ดัง แต่เขาได้ยินเป็นระยะๆ แม้ว่าเขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าต้องบริจาคแค่ไหน แต่สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวในตอนท้ายคือการรักษาผู้ป่วยเป็นเรื่องยากมาก

ซุนซือสิงไม่ลังเล และเคาะประตูห้องหนังสือของเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินบังคับให้เขาย้ายมาอยู่ด้วยกัน เฟิ่งชิงเฉินไม่เคยเปิดเผยประวัติของตัวเองต่อซุนซือสิง สำหรับผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขา เขาไม่สามารถแสดงความเห็นได้

ทั้งสองพูดคุยกันเหมือนเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นทักษะทางการแพทย์ ชีวิต อุดมคติ เ ความเจ็บป่วยของชุยห้าวถิง หรือแม้แต่เอกลักษณ์

เมื่อซุนซือสิงทราบถึงตัวตนของชุยห้าวถิง เขาก็เข้าใจถึงความลังเลใจของเฟิ่งชิงเฉิน ซุนซือสิงไม่ได้เกลี้ยกล่อมเฟิ่งชิงเฉิน แต่กล่าวว่า “อาจารย์ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร ข้าจะสนับสนุนอย่างเต็มที่”

ในเวลานี้ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่าลูกศิษย์เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว

หมอไม่อาจเป็นคนบริสุทธิ์และใจดีอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้ การอ่อนโยนและบริสุทธิ์เกินไปเป็นการทำร้ายตัวเอง

“ถ้าข้าไม่รักษาซุยห้าวถิง เจ้าจะคิดว่าข้าเลือดเย็นไปไม๊?” หลังจากพูดคุยกับซุนซื่อสิงเกี่ยวกับอาการของโรคในตอนกลางคืน เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกดีขึ้นมาก

แน่นอนว่างานเท่านั้นที่จะปลอบใจนางได้

“พ่อบอกหมอเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เทวดา สำหรับผู้ป่วยที่รักษาไม่หายก็อย่าเสียวัสดุยาไป มีคนจำนวนมากที่ต้องการยารักษาโรค ในโลกนี้ไม่ได้มีหมอเพียงคนเดียว ในโลกนี้ คนไข้เลือกหมอได้ และหมอก็เลือกคนไข้ได้ ท่านก็สามารถเลือกคนไข้ได้ ไม่แน่ใจว่าคนไข้จะหายหรือไม่ บางทีหมอคนอื่นอาจรักษาได้เช่นกัน” ซุนซือสิงพูดอย่างจริงจัง
เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าตามที่คาดไว้ นั่นคือสิ่งที่ซุนเจิ้งเต้าพูด ซุนเจิ้งเต้าไม่ใช่คนที่ไม่มีที่อยู่ เขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน เขาน่าจะเตรียมพร้อมมานานแล้ว และเขาไม่ต้องกังวลมากเกินไป
“พ่อของเจ้าพูดถูก ซือสิง ในอนาคตเจ้าสามารถช่วยชีวิตผู้ป่วยได้ ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ก็อย่าฝืน การเกิด แก่ เจ็บตายเป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้” นางไม่เคยต้องการสอนซุนซือสิง เมื่อเขาแก่ อ่อนแอ ป่วย และพิการ หัวใจของเขาก็จะอ่อนแอลง และผู้ป่วยก็อยากไปหาหมอที่ “ดี”
ป้องกันตัวเองก่อน รักษาตัวเองก่อน จากนั้นจะสามารถรักษาผู้อื่นและโลกได้
ความยากจนทำให้ต้องดูแลตนเอง ความร่ำรวยสามารถดูแลโลกได้
…
นางคุยกับซุนซือสิงในฐานะหมอสองคนเพื่อรักษามะเร็งเม็ดเลือดขาว เฟิ่งชิงเฉินอารมณ์ดี เมื่อเห็นว่าใกล้จะค่ำแล้วนางก็กลับไปที่ห้อง นางอ่อนไหวเมื่อพบว่ามีบางอย่างผิดปกติในห้องนั้น แม้นางจะตกใจ อยากออกไปจากห้องก็สายเกินไปแล้ว

“เฟิ่งซิ่ว ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะปิดประตู” ดาบยาวเย็นฉ่ำวางอยู่บนคอของเฟิ่งชิงเฉิน หากออกแรงเพียงเล็กน้อยหัวและร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินอาจจะแยกออกจากกัน

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เฟิ่งชิงเฉินสามารถทำอะไรได้อีก นางทำได้เพียงเชื่อฟัง นางคอแข็งและไม่กล้าขยับ นางปิดประตูอย่างระมัดระวัง องครักษ์ที่ตี๋ตงหมิงส่งมานั้นไม่แกร่งพอ

เจ้าต้องการอะไรชิงเฉิน?” เมื่อเรียกชื่อของนาง นางรู้ว่าไม่ผิดแน่ อีกฝ่ายต้องการมาหานางโดยตรง

“ไม่สำคัญว่าข้าเป็นใคร สิ่งสำคัญคือข้ามาที่นี่เพื่อเตือนเจ้าในวันนี้ว่าเจ้าไม่ควรสงสัย บางคนไม่ใช่คนที่เจ้าจะไปยุ่งได้ อย่าทำลายชีวิตตัวเอง” เฟิ่งชิงเฉินสามารถสัมผัสได้ถึงความอาฆาตของอีกฝ่ายด้วยคำเตือนอันเย็นชา

ผู้ชายคนนี้ไม่อ่อนโยน

“หมายความว่าอย่างไร ข้าไม่เข้าใจ โปรดสอนข้าด้วย” เฟิ่งชิงเฉินบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วเอามือของนางไปข้างหลัง และหยิบสิ่งที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางออกมาเบาๆ

เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ขยับ คาดว่าหากนางขยับ อีกฝ่ายก็ฆ่านาง ดังนั้นนางควรรอ

“บุคคลที่สามารถดึงดูดความสนใจของวีรบุรุษ และพรสวรรค์จากทุกสาขาอาชีพในจิ่วโจว เฟิ่งซิ่วเป็นคนฉลาด ข้าจะไม่พูดอะไรมาก เฟิ่งซิ่วแค่ต้องจำไว้ว่าจิ่วโจวนั้นใหญ่กว่าที่เจ้าคิด อย่าคิดว่ามีคนเมืองถังหลิงปกป้องเจ้าอยู่”

เฟิ่งซิ่ว วันนี้ข้าสามารถแอบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเจ้าได้ และแน่นอนว่า พรุ่งนี้ข้าก็พาเจ้าออกไปได้ การตายในจิ่วโจวไม่ยากอย่างที่คิด เฟิ่งซิ่วหากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ใจเย็นๆ อย่าฝืนเป็นอันขาด และไม่ต้องสนใจว่าครจะแพ้หรือชนะ”

ความตายกำลังมาเยือนนาง เฟิ่งชิงเฉินต้องการขยับ แต่ชายชุดดำดูเหมือนจะรู้ ใบมีดกดไปทางด้านข้างของคอของนาง

เฟิ่งชิงเฉินได้ยินเพียงเสียง “พัฟ” ใบมีดตัดผ่านผิวหนังของนาง และกดลงคออย่างช้าๆจนเลือดที่คอนางไหลออกมา

ความเจ็บปวด… ทำให้เฟิ่งชิงเฉินหดตัว รูม่านตาเปิดกว้าง ด้วยความกลัวที่จะตายทำให้นางต้องการที่จะล้มลงกับพื้น เฟิ่งชิงเฉินรู้ดีว่าดาบของฝ่ายตรงข้ามนั้นเร็วกว่าหอกของนางอย่างแน่นอน ตราบใดที่ดาบของฝ่ายตรงข้ามเร็วกว่าของนาง ความพยายามเพียงครั้งเดียวสามารถตัดคอของนางออกได้ ดังนั้นนางจึงประนีประนอม

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ยุ่ง และจะไม่สนว่าจะชนะหรือแพ้” เฟิ่งชิงเฉินอดทนต่อความเจ็บปวดของบาดแผลและพูดอย่างรวดเร็ว

นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มีจุดประสงค์อะไร แต่นางเข้าใจดีว่าเมื่อต้องเผชิญกับความตาย ไม่มีอะไรที่จะประนีประนอมไม่ได้…

แค่อยากรู้ว่านางไปทำให้ใครโกรธ…