นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 51 ตัวช่วย

เฟิ่งชิงเฉิน!
เมื่อชายทั้งสามได้ยินชื่อนาง ก็มีสีหน้าที่แตกต่างกัน
ตงหลิงจื่อลั่วไม่ได้ปิดบังความขยะแขยงของเขาไว้ แต่เพื่อรักษาภาพพจน์ของเขา เขาไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ดูท่าทีของตงหลิงจื่อลั่วไม่อยากข้องเกี่ยว ในโลกใบนี้ไม่มีหญิงใดทำให้เขาอ่อนไหวได้
อวี่เหวินหยวนฮั่วมีท่าทางอยากรู้อยากเห็น
เฟิ่งชิงเฉินมีชื่อเสียงโด่งดังมาก จนพูดได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จักนาง และไม่มีใครอยากข้องเกี่ยวกับนาง หลังจากที่ได้รับชัยชนะ นางควรจะมีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่คิดว่าจะมีคนโด่งดังกว่านาง และยังกดดันนางอีก
หลังจากที่กลับมาถึงเมืองหลวงเขาก็ได้ยินชื่อนาง
เฟิ่งชิงเฉินในสายตาของผู้มีศีลธรรม นางคือผู้ไร้ศีลธรรม แต่ในหัวใจของแม่ทัพอวี่เหวินหยวนฮั่วผู้แข็งแกร่ง เฟิ่งชิงเฉินเป็นหญิงแปลกประหลาด
และในโลกนี้ มีคนไม่มากที่สามารถทำให้อวี่เหวินหยวนฮั่วพูดจาแปลกๆได้ และเฟิ่งชิงหยวนเป็นหญิงประหลาดคนแรกที่เขาพบ
ตั้งแต่อวี่เหวินหยวนฮั่วยังเด็ก เขาเป็นนายพลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งสี่เมือง มีอำนาจทางการทหาร ถ้าตงหลิงจื่อลั่วต้องขึ้นครองบัลลังก์ นอกเหนือจากการสนับสนุนของตงหลิงจิ่ว อวี่เหวินหยวนฮั่วก็จะได้เป็นแม่ทัพด้วย
ตระกูลอวี่เหวินสืบทอดมาเก้าชั่วอายุคน และทุกคนเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สามารถสืบย้อนไปถึงราชวงศ์ก่อนหน้านี้ได้
อวี่เหวินหยวนฮั่วลงสนามรบเมื่ออายุสิบเอ็ดปี นำทัพเมื่ออายุสิบสามปี และต่อสู้กับซีหลิงในศึกฮ่วยฉุ่ยเมื่ออายุสิบห้าปี
แม้ว่าเขาจะโด่งดัง แต่เขาไม่หยิ่งและแม้ว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหน อวี่เหวินหยวนฮั่วก็รู้เรื่องของเฟิ่งชิงฮั่วและตงหลิงจื่อลั่วอย่างแน่นอน
เหตุการณ์เกิดขึ้นในพื้นที่ภายใต้เขตอำนาจของเขา และเสด็จอาเก้าก็มาที่นี่อีกครั้ง ดังนั้นเขาไม่เข้าไปเกี่ยวข้องมิได้
“เสด็จอาเก้า องค์ชายเจ็ด ไปดูกันเลยไหม?” อวี่เหวินหยวนฮั่วถาม แต่ไม่ปฏิเสธ
ตงหลิงจิ่วไม่สนใจตงหลิงจื่อลั่ว เขาไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาห่วงใย เขาจึงแค่พยักหน้า
อวี่เหวินหยวนฮั่วยังคงเป็นผู้นำทัพที่เก่งมาก เมื่อทั้งสามคนมาถึงที่ประตูเมือง ทุกอย่างก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ไม่ว่าจะที่ไหนประชาชนก็เกรงกลัวข้าราชการ พอกองทัพมา ประชาชนก็ไม่กล้าสร้างปัญหา
ทั้งสามคนยังคงอยู่ห่างจากประตูเมืองหลายสิบเมตร เมื่อทหารที่มีสายตาแหลมคมสังเกตเห็นพวกเขาก็คุกเข่าลงพร้อมกับเสียงตะโกนว่า
“เข้าเฝ้าท่านอ๋องเก้า ท่านอ๋องเจ็ด ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี”
อะไรนะ ท่านอ๋อง?
เมื่อประชาชนที่เข้าออกเมืองได้ยินเช่นนี้ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น และคุกเข่าลงทันที พร้อมอุทานอย่างตะกุกตะกัก
เฟิ่งชิงเฉินกำลังพ่ายแพ้ “ท่านอ๋องเก้า ใครกัน?” เมื่อมองขึ้นไปที่ผู้คนที่มา นางเงยหน้ามองคนที่กำลังจะมาถึงรู้ว่าคนที่ผู้คนกำลังเรียกนั้นคือท่านอ๋องเก้าหรือเสด็จอาเก้า
ตงหลิงจิ่วเป็นรัชทายาทและเป็นเสด็จอาของตงหลิงจื่อลั่ว แต่เขาไม่ใช่เสด็จอาของฮ่องเต้ เขายังคงถูกเรียกว่าท่านอ๋องเก้า สำหรับคนอื่นส่วนใหญ่จะเรียกว่าท่านอ๋องเก้า แต่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับชื่อตงหลิงจิ่วและเสด็จอาอีกทั้งยังเรียกอย่างสนิทสนม ตงหลิงจิ่วเป็นการให้ความเคารพนับถือ เขากับรัชทายาทและฮ่องเต้แตกต่างกัน
ข้าราชบริพาลในตงหลิงทุกคนเรียกตงหลิงจิ่วว่าเสด็จอาเก้า เพื่อแสดงถึงตัวตนของตงหลิงจิ่ว ซึ่งมีเกียรติมากกว่าตงหลิงจื่อลั่วและคนอื่นๆ แต่ทหารธรรมดาไม่รู้เรื่องนี้ จึงเรียกเขาว่าท่านอ๋องจิ่ว
ทหารรับใช้ธรรมดาจะคุกเข่าลงเมื่อเห็นขุนนาง นี่เป็นการรับใช้และมันก็เป็นเช่นนี้มานับพันปีแล้ว แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความเป็นทาสเช่นนี้
ทุกคนคุกเข่าลง เฟิ่งชิงเฉินถึงจะตระหนักได้
ขณะที่นางกำลังคุกเข่าและต้องการคุกเข่า ตงหลิงจิ่วก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ลุกขึ้น”
แค่กแค่ก… เฟิ่งชิงเฉินหยุดการคุกเข่าและยืนขึ้นทันที
ถ้าตงหลิงจิ่วไม่ได้มองเธอตั้งแต่ต้นจนจบ เฟิ่งชิงเฉินสงสัยว่าตงหลิงจิ่วบอกให้นางลุกขึ้น
เมื่อรู้ว่าใครมา เฟิ่งชิงเฉินฉายแววตาเศร้า นางยืนอยู่ตรงนั้น ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ขจัดความเย่อหยิ่งและความเย่อหยิ่งของนางออกไป
นางไม่ต้องการให้เสด็จอาจิ่วเห็นด้านเขินอายของนาง
สองครั้งที่นางพบกับเสด็จอาจิ่ว เป็นสองครั้งที่นางอับอายที่สุด
น่าเสียดายที่พระเจ้าไม่ได้ยินคำอธิษฐานของเฟิ่งชิงเฉิน เมื่อนางพยายามย่อตัวและต้องการให้ทุกคนเพิกเฉยต่อการดำรงอยู่ของนาง อวี่เหวินชิงฮั่วเดินเข้าไปหานางโดยตั้งใจ
“เจ้าคือเฟิ่งชิงเฉิน” เขาไม่มีอะไร แต่แค่ประหลาดใจ
ในเวลาปกติ เฟิ่งชิงเฉินจะไม่ชอบคนแบบนี้ แต่วันนี้…
เฟิ่งชิงเฉินโกรธมากจนนางต้องการต่อยใครสักคน
ผู้ชายคนนี้ตาบอด ไม่เห็นหรือว่าข้าพยายามจะหลบ ให้ตายเถอะ
ความโกรธก็คือความโกรธ แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่กล้าโจมตีทันที
คนที่ยืนข้างตงหลิงจิ่วและตงหลิงจื่อลั่ว ไม่ใช่คนทั่วๆไป และนางไม่มีค่าพอที่จะทำให้คนแบบนี้ขุ่นเคือง
“ข้าน้อยคือประชาชนธรรมดา นามว่าเฟิ่งชิงเฉิน” เฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าลงอย่างนุ่มนวล ดูบริสุทธิ์และสวยงาม
ตงหลิงจื่อลั่วถอนหายใจอย่างรังเกียจ
เสแสร้ง เสแสร้ง เสแสร้ง
เฟิ่งชิงเฉินเจ้าเป็นใคร ข้าตงจื่อลั่วไม่รู้เหรอ
เฟิ่งชิงเฉินมองไปที่จมูก และหัวใจของนางโดยไม่สนใจสายตาที่น่ารังเกียจของตงหลิงจื่อลั่ว และตงหลิงจื่อลั่วมีความขุ่นเคืองในชีวิตก่อนหน้านี้ และพวกเขาถูกกำหนดให้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีในชีวิตนี้
นอกจากนี้ เธอสนใจสิ่งที่ตงหลิงจื่อลั่วคิด นางไม่ใช่คู่หมั้นของตงหลิวจื่อลั่ว นางสนใจแค่ความคิดเห็นของตงหลิงจิ่วแต่น่าเสียดาย…
เสด็จอาจิ่วไม่ได้จริงจังกับเฟิ่งชิงเฉินเลย ชายสูงวัยเช่นนั้น เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจ
หัวใจของข้าจี๊ดขึ้นเล็กน้อย แต่ก็โล่งใจมากขึ้น
นางกับเสด็จอาจิ่วเป็นคนที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน เสด็จอาจิ่วเป็นดั่งเมฆบนท้องฟ้า และเฟิ่งชิงเฉินเป็นเหมือนสระน้ำบนพื้นดิน ทั้งสองไม่มีทางสานสัมพันธ์กัน
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็สงบลง ยับยั้งจิตใจขและระงับความคิดที่ไม่ควรมี นางยืนตัวตรง และมองไปที่อวี่เหวินหยวนฮั่ว
สงครามมีความชัดเจน และการป้องกันที่ดีที่สุดคือ การโจมตี หากไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ก็ควรมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เพื่อตัดความคิดที่ไม่ควรมีในใจออกไป
อยากรู้เหรอ?
อยากเห็นใช่ไหม?
ดูให้ดี
หากต้องการดู ข้าจะคิดเงิน
แค่กแค่ก…
เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่เย่อหยิ่งของเฟิ่งชิงเฉิน อวี่แหวินหยวนฮั่วถอนตาของเขาด้วยความเขินอายและถามขึ้นเล็กน้อยว่า “คุณหนูเฟิ่งจะเข้าเมือง”
เขาชี้ไปที่เสื้อผ้าของเฟิ่งชิงเฉิน
เขาอยากรู้อยากเห็น แต่เขาก็อายที่จะถาม เขาได้สูญเสียท่าทางของสุภาพบุรุษไปแล้ว
อวี่เหวินหยวนฮั่วไม่เคยคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ มิฉะนั้นเขาจะไม่สกัดกั้นเฟิ่งชิงเฉินที่นี่
“ท่านทราบดีมิใช่หรือ” เฟิ่งชิงเฉินพูดอย่างโกรธจัด แอบมองตงหลิงจิ่วเป็นระยะๆ แต่พบว่าสายตาของตงหลิงจิ่วมองไปทางทิศตะวันตกในระยะไกล
ตงหลิงจื่อลั่วไม่ต้องการยุ่งกับเฟิ่งชิงเฉินเพื่อไม่ให้เสียมารยาท เมื่อเขาได้ยินเสียงของเฟิ่งชิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า:
“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าพูดเช่นนี้กับทุกคนได้อย่างไร” ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เฟิ่งชิงเฉินเคยเป็นคู่หมั้นของเขา และมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา ถ้านางไร้การศึกษา ตงหลิงจื่อลั่วจะเสียหน้าได้
“…” เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมอง ตงหลิงจื่อลั่วหุบปากและไม่พูด
ตงหลิงจิ่วขี้เกียจเกินกว่าจะมองเฟิ่งชิงเฉิน อวี่เหวินหยวนฮั่วยิ้มและยืนอยู่ข้างๆดูความตื่นเต้น
ดูเหมือนว่าลั่วอ๋องไม่อยากที่จะเห็นเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าลั่วอ๋องจงใจปกปิดไว้ แต่เขาก็ไม่สามารถหนีสายตาของนายทหารของเขาได้
อวี่เหวินหยวนฮั่วเงียบอย่างเชื่อฟังและยืนอยู่ที่นั่น ดูว่าเฟิ่งชิงเฉินเผชิญกับความโกรธของตงหลิงจื่อลั่วอย่างไร
อวี่เหวินหยวนฮั่วยังคงสงสัยอย่างมากเกี่ยวกับความสามารถของเฟิ่งชิงเฉินที่จะเดินออกจากวังในวันนั้น วันนี้ เขาเห็นความสามารถของเฟิ่งชิงเฉิน
“เฟิ่งชิงเฉิน ท่านอ๋องถามเจ้า” ตงหลิงจื่อหลัวรอเป็นเวลานาน แต่ก่อนที่เฟิ่งชิงเฉินจะตอบได้ เขาก็ขึ้นเสียงและดุ
เฟิ่งชิงเฉินไม่แม้แต่จะอ้าปาก โดยไม่ปล่อยให้อวี่เหวินหยวนฮั่วผิดหวัง หากนางอ้าปากก็จะทำให้คนอื่นโกรธ ไม่ก็ทำให้ตงหลิงจื่อลั่วโกรธ
“ฝ่าบาทถามข้า แต่ไม่มีใครให้ข้าพูด” เฟิ่งชิงเฉินดูงุนงง
เขารู้ว่านางแสร้งทำ แต่ไม่อาจพูดอะไรได้…