นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 718 ความใกล้ชิด ใครจะรู้ว่าดีหรือชั่ว

เอ่อ…

เมื่อต้องเผชิญกับข้อกล่าวหาของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินก็แสดงออกอีกครั้งว่า นางไม่พบสิ่งใดมาหักล้าง นางคุ้นเคยกับการพึ่งพาตนเอง ไม่ใช่พึ่งพาผู้อื่น และนางไม่เคยวางแผนที่จะเปลี่ยนนิสัย แม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นเสด็จอาเก้าก็ตาม

ผู้ชาย… นางสามารถรักเขาได้สุดหัวใจ แต่ไม่สามารถพึ่งพาเขาได้ทั้งหมด

ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดของการรักหมดใจคือบาดแผลที่หัวใจ แต่การพึ่งพาเขาโดยสิ้นเชิงอาจถึงตายได้ ไม่จำเป็นว่าผู้ชายคนนั้นจะไว้ใจไม่ได้ อาจเป็นเพราะการมีเขาอยู่ และเมื่อเวลาที่ต้องการเขามากที่สุด เขาก็มาแสดงตัวตอนที่สายเกินไป

นางไม่ต้องการทำให้ตัวเองกลายเป็นโศกนาฏกรรม ดังนั้น… เสด็จอาเก้าจึงขอโทษแล้ว แต่ตนเองต้องทนมากกว่านี้

เฟิ่งชิงเฉินโบกมือเล็กน้อย แสดงออกว่าแม้ว่านางจะยอมรับข้อกล่าวหาของเสด็จอาเก้าแล้ว แต่นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะแก้ไขมัน “ข้าเคยชินกับการพึ่งพาตัวเอง หากท่านไม่พอใจก็สามารถคืนของมาได้”

“คืนของ?” เสด็จอาเก้าเห็นนิสัยนี้ของเฟิ่งชิงเฉินมานานแล้ว นางมักไม่สบอารมณ์ ครั้งที่ตนเองรู้จักกับเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินเองก็มีนิสัยเช่นนี้มาก่อนแล้ว เพียงแค่ได้ยินว่า “คืนของ” สองคำนี้ จึงทำให้เขาไม่พอใจ เฟิ่งชิงเฉินคิดว่านี่เป็นเรื่องเล่น ๆ หรือ?

ดูเหมือนว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้สังเกตเห็นความไม่พอใจของเสด็จอาเก้าและพยักหน้าพร้อมอธิบาย “ใช่ แม้ว่าท่านจะคืนของกลับมา นั่นก็เท่ากับว่าท่านละทิ้งข้าด้วย”

“ราชาอย่างข้าทอดทิ้งเจ้า?” เสด็จอาเก้าอยากจะตัดหัวเฟิ่งชิงเฉินให้เปิดออก เพื่อดูว่าเธอคิดอะไรอยู่ในใจ

“การตัดสินใจอยู่ในมือของท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องถามข้า ข้ารับประกันว่าเมื่อถึงวันนั้น ข้าจะไม่สะกดรอยตามท่านอย่างแน่นอน” เฟิ่งชิงเฉินหดคอของนาง และภายใต้การข่มขู่ที่ชั่วร้าย นางลดระดับศีรษะอันสูงส่งของนางลงอีกครั้ง

“หืม… เจ้าอย่าฝันไปเลย ราชาองค์นี้จะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า” เสด็จอาเก้าพึมพำอย่างหนัก เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ ท่านไม่ต้องสัญญากับข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก”

การเป็นผู้หญิงเป็นเรื่องยาก และการเป็นผู้หญิงของราชาอย่างเสด็จอาเก้ายิ่งยากขึ้นไปอีก หากอยากฟังคำหวาน ๆ ต้องใช้สมองของตัวเองคิดอย่างหนักเพื่อหาวิธี เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเหมือนจิ้งจอกน้อยที่ประสบความสำเร็จในกลอุบายของเธอ

อืม… คราวนี้เป็นเวลาที่เสด็จอาเก้าจะต้องเปลี่ยนไปแล้ว

“ผู้หญิงเจ้าเล่ห์” เสด็จอาเก้าพูดอย่างดุเดือด แต่หูแดงของเขาหักหลังอารมณ์ปัจจุบันของเขา

“ไม่เท่าไหร่หรอก” เฟิ่งชิงเฉินยอมรับด้วยรอยยิ้ม ใช้โต๊ะเป็นตัวรองรับ วางหน้าผากด้วยมือทั้งสองข้าง และมองเสด็จอาเก้าด้วยรอยยิ้ม

เมื่อรู้สึกหดหู่ใจ จึงแกล้งเสด็จอาเก้าเพื่อแก้เบื่อ เมื่อเห็นความหงุดหงิดของเสด็จอาเก้า ความหงุดหงิดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาก็ลดลงมากเช่นกัน

อะแฮ่ม… เสด็จอาเก้ารู้สึกไม่สบายใจมากเมื่อเฟิ่งชิงเฉินมองมาที่เขา และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หยาบกระด้างว่า “บอกข้ามา ว่ามาหาข้าเพราะเหตุอันใด อย่าพูดว่าเจ้าคิดถึงข้าล่ะ อย่าพูดเพราะเหตุผลนี้ จงพูดมาเถิด หากเจ้าพูดไม่ได้ หรือแม้ว่าเจ้าจะพูดได้ ข้าก็ไม่เชื่อ”

หลังจากพูดแล้ว เสด็จอาเก้าก็ยกหน้าผากของเขาขึ้น ทำให้เห็นได้ชัดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะร่วมมือ และพูดว่าคิดถึงเขา

เขาได้พูดในสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการจะได้ยินแล้ว และเฟิ่งชิงเฉินยังต้องพูดอะไรบางอย่าง เพื่อให้เขาคลายความหดหู่ใจได้

น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินไม่เคยเป็นผู้หญิงที่เข้าใจหัวใจของผู้คน เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้า “ท่านเสด็จอาเก้ายังรู้จักข้าเป็นอย่างดี ไม่ใช่เพราะข้าคิดถึงท่านจึงมาหาท่านถึงที่ แต่ข้าถูกร้องขอให้มาที่นี่ต่างหาก”

ถ้านางไม่ตอบตกลงกับฝู่หลินล่ะก็ ฝู่หลินคงไม่ปล่อยนางไป

เสด็จอาเก้าขบฟันตัวเอง “เจ้าหมายถึง ถ้าไม่มีใครบังคับเจ้า เจ้าจะไม่มาหาข้าอย่างนั้นหรือ?”

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ร่วมมือก็ช่างเถอะ แต่นางยังกล้าจะพูดว่าหากไม่จำเป็นก็จะไม่มาถึงที่นี่ จวนอ๋องเก้าของข้าน่ารังเกียจมากอย่างนั้นหรือ?

“ถ้าเจ้าต้องการพูดเช่นนั้น ข้าก็จะไม่หักล้างมันอย่างแน่นอน” เฟิ่งชิงเฉินมาท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเสด็จอาเก้าในวันนี้

ไม่มีทางเลือก ใครก็ตามที่ถูกขู่ด้วยสถานที่ฝังศพของพ่อแม่ของตนก็จะไม่มีความสุขกันทั้งนั้น เฟิ่งชิงเฉินแสดงออกต่อคนนอกอย่างฝู่หลินไว้ไม่ดี ดังนั้นเสด็จอาเก้าจึงทำได้เพียงยอมรับว่าตนเองซวยเองได้เท่านั้น

แต่ผลลัพธ์คือ เสด็จอาเก้าไม่เพียงแต่ไม่หายจากอาการซึมเศร้าในหัวใจของเขาเท่านั้น แต่ยังรู้สึกหดหู่ใจมากขึ้นกว่าเดิม และพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เฟิ่งชิงเฉินอย่ากดดันให้ราชาอย่างข้าไล่เจ้าออกไป มีเรื่องอะไรเจ้ารีบว่ามา พูดเสร็จก็ออกไปซะ”

“เอาล่ะ ข้าบอกแล้วไง ฝู่หลินมาหาข้า และบอกว่าต้องการพบท่าน อยากคุยกับท่าน และดูว่าท่านทั้งสองจะคืนดีกันได้หรือไม่ เขาไม่อยากเป็นศัตรูของท่าน” หลังจากพูดจบเฟิ่งชิงเฉินก็ขึ้นและจากไป

นางออกไป

“กลับมานี่!” เสด็จอาเก้ายังไม่ทันได้เข้าใจคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน ก็พบว่านางกำลังจะกลับไปแล้ว จึงตะโกนเสียงดังลั่น

“ขออภัย ข้ามาไกลมาก และเกินกว่าจะกลับไปแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินหันกลับมา โบกมือทักทายแบบทหาร แล้วเดินออกไป แต่ทันทีที่เธอหันหลังกลับ เธอก็ได้ยินเสียง “ปัง”…

ประตูปิดลง!

มันเกือบจะหนีบจมูกของเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินตกใจ และก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว “ท่านจะลอบสังหารข้า!”

“เจ้ายังไม่ตาย”

“แต่ท่านก็ต้องการให้ข้าตายมาก” เมื่อจากไปไม่ได้ เฟิ่งชิงเฉินจะ “กลับ” มาอย่างเชื่อฟัง และนั่งลงที่เดิม

“ไม่มีใครอยากให้เจ้าตาย ครั้งนี้เจ้าเป็นอะไร ใครมาทำอะไรเจ้า?” ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเฟิ่งชิงเฉิน วันนี้เฟิ่งชิงเฉินถูกปกคลุมไปด้วยขวากหนาม

“มีผู้ที่มายุ่งกับข้ามีมากมาย หนานหลิงจิ่นฝานอยากให้ข้าแข่งกับซูโหยวสองวันนี้ ฝู่หลินขู่ข้าด้วยสถานที่ฝังศพพ่อแม่ของข้า ไอ้สารเลวเย่เย่ไม่ได้มาคำนับต่อพ่อแม่ของข้าด้วยซ้ำ” เฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมรับว่านางกำลังฟ้อง นางแค่หาคนคุยด้วยเท่านั้น

มันกลายเป็นแค่เรื่องเหล่านี้ เสด็จอาเก้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรื่องของหนานหลิงจิ่นฝานไม่ต้องกังวลไป ข้าจะจัดการขาเพื่อเจ้า องค์ชายจะจัดการเรื่องนี้เอง ใช่สิ โจวสิงจะมาตงหลิงในวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าสามารถขอให้โจวสิงจับตาดูหนานหลิงจิ่นฝานไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้เขากัดคนอื่นไปทั่ว”

อืม เสด็จอาเก้าโล่งใจเล็กน้อย ในที่สุดเฟิ่งชิงเฉินก็จำได้ว่าเมื่อนางเผชิญกับปัญหาใดก็มาบอกเขา แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“โจวสิง? ท่านกำลังพูดถึงหนานหลิงจิ่นสิงใช่ไหม?” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง แต่นางคิดว่าโจวสิงเป็นเด็กดี แต่กลับกลายเป็นผู้ชายที่เคยเลี้ยงดูแต่ไม่สนิทกัน ทันทีที่กลับไปที่หนานหลิง เขาก็ลืมนางไปเสียแล้ว แม้แต่ข่าวคราวก็ไม่เคยส่งหากัน ถ้าเสด็จอาเก้าไม่บอกนางนางคงคิดว่าโจวสิงตายไปแล้ว

“เจ้าเอาเปรียบ และขอให้เขาเรียกเจ้าว่าพี่สาว” หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้น เขาคงไม่ช่วยหนานหลิงจิ่นสิง

“องค์ชายแห่งหนานหลิงเรียกข้าว่าน้องสาว ข้าฉวยโอกาสนี้จริง ๆ ” เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง

นางคิดว่านางเป็นพี่สาวขององค์ชายจริง ๆ โดยคิดว่าเด็กอย่างโจวซิงในเวลานั้นดีมาก แต่กลับมาที่หนานหลิง… มันเหมือนกับปลาที่กระโดดลงไปในทะเล และไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย เฉพาะเมื่อเสด็จอาเก้าบอกกับนาง นางถึงได้รู้ว่าโจวสิงก็คือหนานหลิงจิ่นสิง

ไม่มีคุณธรรมจริง ๆ ข้าสงสัยว่าหมอน้อยอย่างซือสิงคนนั้นจะเป็นอย่างไร จะยังจำข้าได้มั้ยว่าเป็นอาจารย์ของตนเอง

ทันใดนั้น เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกเหงามาก ไม่มีผู้ใดที่เธอสนิทสนมด้วยแม้แต่คนเดียวอยู่รอบกายนางเลย และทุกคนรอบตัวนางก็ทิ้งนางไป

ทุกคนบอกว่าเธอว่าปกป้องซุนซือสิง แต่นางไม่รู้ว่านางแยกจากซุนซือสิงไม่ได้ ซุนซือสิงอยู่กับเธอเสมอ นางต้องการครอบครัว ใครสักคนที่นางสามารถไว้วางใจด้วยสุดใจ และซุนซือสิงคือครอบครัวที่นางต้องการ

ทันทีที่นางคิดว่าหมอน้อยซือสิงจะจากไป เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกไม่สบายใจ และรู้สึกว่าถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

นางอยู่คนเดียวอีกแล้ว!

เฟิ่งชิงเฉินแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนผู้คนลืมไปว่านางก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น แต่บางครั้งนางก็เหมือนเด็กที่เปราะบางมาก ในขณะนี้เฟิ่งชิงเฉินแสดงความอ่อนแอของเธอออกมา

เสด็จอาเก้าตบหัวเฟิ่งชิงเฉินด้วยความอ่อนโยนอย่างทุกข์ใจ และปลอบโยนอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้เขาเป็นเจ้าชายแล้ว และเขามีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ”

“ข้าไม่ได้ตำหนิเขา เขาเป็นองค์ชายแห่งหนานหลิง ข้าจะโทษเขาทำไม” เฟิ่งชิงเฉินยิ้ม แต่มันก็น่าเกลียดกว่าการร้องไห้ด้วยซ้ำ

“อย่ายิ้มเมื่อเจ้าไม่ต้องการยิ้ม ไม่มีใครหัวเราะเยาะเจ้าหรอก” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดแบบนี้กับเฟิ่งชิงเฉิน แต่เฟิ่งชิงเฉินมักจะลืมเสมอเมื่อได้ยินมัน แม้ว่าจะพยักหน้าว่าเข้าใจก็ตาม แต่เมื่อหันหลังกลับนางก็จะลืมทันที ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น

ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม เฟิ่งชิงเฉินตอบโดยไม่ปฏิเสธ จากนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง “เอาล่ะ อย่าพูดถึงโจวสิงเลย มันไม่เกี่ยวกับหนานหลิงจิ่นสิง มาพูดถึงฝู่หลินเถอะ ท่านคิดอย่างไรกับคนคนนี้? ท่านต้องการเจรจากับเขาหรือไม่? หากไม่ต้องการข้าจะไปบอกปฏิเสธเขา”

เฟิ่งชิงเฉินรวบรวมสติกลับมาให้เป็นปกติแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโจวสิงหรือซุนซือสิง พวกเขาจะจากไป พวกเขามีชีวิตของตัวเอง และไม่สามารถอยู่กับนางได้ตลอดชีวิต บางทีนางควรจะมีลูก เฟิ่งชิงเฉินคิดว่า…

“เจรจา ในเมื่อเขาต้องการจะเจรจา ก็มาเจรจากันเถอะ ให้เขามาที่จวนอ๋องเก้าในวันพรุ่งนี้” ฝู่หลิน โหราจารย์กระจอก เสด็จอาเก้าก็อยากรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร

ฝู่หลินไม่คาดคิดว่า การสนทนาระหว่างพวกเขาจะถูกประกาศโดยเมือง

เจรจา? เปลืองความพยายามเปล่า ๆ เขาไม่อยากพบฝู่หลินเพราะเขาไม่อยากเสียเวลา เขาไม่ได้คาดคิดว่าฝู่หลินจะมาหาเฟิ่งชิงเฉิน ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะบอกว่าเขาเป็นคนฉลาดหรือเป็นไอ้โง่กันแน่

“เอาล่ะ ข้าจะบอกเขาให้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะไปก่อน” ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่เป็นลาตามปกติ

“มานี่สิ” เสด็จอาเก้าไม่เห็นด้วย แต่โบกมือให้เฟิ่งชิงเฉินไปหาเขา

“มีอะไรรึเปล่า?” เฟิ่งชิงเฉินให้ความร่วมมือ และก้าวไปข้างหน้าในครั้งนี้ นางคิดว่าเสด็จอาเก้ามีบางอย่างที่จะทำ แต่นางไม่ได้คาดหวัง…

จู่ ๆ เสด็จอาเก้าก็ยื่นมือออกมาดึงเฟิ่งชิงเฉินไปจนนางเดินโซเซ และตกลงไปในอ้อมกอดของเสด็จอาเก้าโดยตรง ขณะที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังจะแยกตัว เสด็จอาเก้าก็เพิ่มกำลังและพูดว่า “อย่าขยับ”

เขาแค่อยากจะกอดเฟิ่งชิงเฉิน และให้เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่า แม้ว่าทุกคนจะจากไป เฟิ่งชิงเฉินยังคงมีเขาอยู่เคียงข้างนาง และรูปลักษณ์ที่อ้างว้างของเฟิ่งชิงเฉิน ทำให้เขารู้สึกเจ็บที่หัวใจ

อืม… เฟิ่งชิงเฉินเชื่อฟังและไม่ขยับตัว พบตำแหน่งที่สะดวกสบาย และอยู่ในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้า

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ยิ่งเข้าใกล้เวลาที่พ่อแม่ของนางจะถูกฝัง นางก็ยิ่งไม่สบายใจและหงุดหงิดมากขึ้น ราวกับว่า… นางถูกทอดทิ้งแล้วจริง ๆ

ความรู้สึกว่างเปล่าในใจ อ้อมกอดนี้จากเสด็จอาเก้า คือสิ่งที่นางต้องการจริง ๆ …

เสด็จอาเก้ากอดเฟิ่งชิงเฉินอย่างแนบแน่น สังเกตว่าอารมณ์ของเฟิ่งชิงเฉินว่าค่อย ๆ สงบลง และพูดในหูของนางว่า “ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างจะผ่านไป”

“อืม”

“ฝู่หลินคนนี้ เจ้าก็ไม่ต้องป้องกันเขา เป้าหมายของเขาคือ ให้ตระกูลฝู่กลับไปที่แผ่นดินจิ่วโจว เขาไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่เมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับเขาก็จับตาดูเขาไว้ให้ดีก็พอ”

ในสายตาของเสด็จอาเก้า ฝู่หลินก็เป็นคนที่น่าสงสารเช่นกัน เขาเป็นคนที่แบกรับภาระของครอบครัวและไม่มีตัวตน แต่เรื่องสงสารก็คือเรื่องสงสาร เมื่อต้องลงมือก็ควรต้องลงมือ

ในโลกนี้มีใครบ้างที่ไม่น่าสงสาร เขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจมากขนาดนั้น

“อืม”

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดอะไรนอกจาก อืม

ในความเป็นจริง จากก้นบึ้งของหัวใจ นางต่อต้านฝู่หลิน และฝู่หลินใช้ประโยชน์จากเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง

“สำหรับหนานหลิงจิ่นสิง เจ้าจัดการเองได้เลย เจ้าต้องยอมรับเขา อย่าเห็นว่าเขาเป็นองค์ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเลย โจวซิงที่เจ้ารู้จักคนนั้นตายไปแล้ว”

อืม…

“…”

ทั้งสองกอดกันอย่างเงียบ ๆ คนหนึ่งเปลี่ยนความเฉยเมยในเวลาปกติ และทำลายอุปสรรคต่าง ๆ ด้วยความคิด และอีกคนเปลี่ยนความเฉียบแหลมเด็ดขาดในเวลาปกติ เป็นความร่วมมือที่อ่อนโยน รูปภาพของการโอบกอดทั้งสองนั้นสวยงามราวกับภาพวาดภาพหนึ่ง…