นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 728 ช่วยเหยาหวา ข้าไม่ฆ่านางก็ดีเท่าไหร่แล้ว

ครอบครัวหนึ่งคือครอบครัวของสามีของเธอ หลังจากที่ผู้หญิงแต่งงานแล้ว แม้ว่าพลังของครอบครัวพ่อแม่ของเธอจะมีความสำคัญมาก แต่ความสำคัญของครอบครัวสามีของเธอ ไม่ควรประมาทเช่นกัน หากครอบครัวของสามีให้ความสำคัญกับเธอ สถานะของผู้หญิงก็จะสูงขึ้นด้วย

หากเหยาหวาได้รับความสนใจและความสงสารจากตงหลิงจื่อชุน ด้วยวิธีนี้ของเหยาหวา นางก็เป็นเหมือนลูกเป็ดตัวน้อยในน้ำของตงหลิง ไม่เช่นนั้น… นางจะเป็นเพียงเจ้าหญิงที่คล้ายเปลือกหอยที่ว่างเปล่า นางจะมีชื่อเสียงแต่ไม่มีอำนาจที่แท้จริง

เมื่อเห็นว่าตงหลิงจื่อชุนห่วงใยเด็กคนนี้อย่างมาก ซีหลิงเทียนเหล่ยจึงตัดสินใจที่ใช้ความเห็นอกเห็นใจขอตงหลิงจื่อชุนต่อเหยาหวาให้เกิดประโยชน์สูงสุด

การสูญเสียบุตร ก็เป็นโอกาสหนึ่งโอกาสเช่นกัน เนื่องจากเด็กเกิดก่อนที่จะมีพิธีเสกสมรส จึงอาจจะไม่ได้รับความสนใจจากตงหลิงจื่อชุนมากนัก แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป การที่สูญเสียไปนี้มันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ซีหลิงเทียนเหล่ยเห็นว่าตงหลิงจื่อชุนกระสับกระส่าย และกล่าวต่อ “ฝ่าบาทชุนอ๋อง เรื่องที่เหยาหวากำลังตั้งครรภ์ พวกเราได้ซ่อนความจริงกับนางมาโดยตลอด เพราะเกรงว่านางจะคิดมากเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์”

“เป็นไปได้อย่างไร? ทำไมนางถึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางตั้งครรภ์?” ตงหลิงจื่อชุนอยู่ในภวังค์ ความโกรธในดวงตาของเขาลดลงเล็กน้อย

ผู้หญิงต้องเป็นห่วงบุตรมาก บุตรเป็นรากฐานของครอบครัวสามี บางที… เหยาหวาอาจจะไม่รู้จริง ๆ

ตงหลิงจื่อชุนเลือกที่จะเชื่อ และด้วยวิธีนี้เขาจะรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เหยาหวาไม่รู้ว่าแม้ลูกจะไม่อยู่แล้ว แต่ก็ยังดีกว่าที่เหยาหวาปฏิเสธที่จะมีลูก เขาไม่ต้องการที่จะยอมรับว่าเขาเป็นความล้มเหลว

เมื่อมองไปที่รูปร่างหน้าตาของตงหลิงจื่อชุน ซีหลิงเทียนเหล่ยก็รู้ว่ามันประสบความสำเร็จ และซีหลิงเทียนเหล่ยยังคงพูดสิ่งดี ๆ ของเหยาหวาต่อไป “นี่จะเป็นไปไม่ได้ได้อย่างไร เหยาหวาเป็นองค์หญิง นางจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ทุกสิ่งรอบตัวนางล้วนแล้วแต่มีมามามาช่วยจัดการ แม้ว่านางจะสังเกตเห็นว่าร่างกายของนางดูผิดแปลกไป แต่กระหม่อมได้ใช้พิธีราชาภิเษกครั้งยิ่งใหญ่เป็นข้ออ้างเพื่อเอาใจนาง ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ นี้นางก็ศึกษาเรื่องงานฝีมือมาโดยตลอด เพราะจิตใจของนางก็ฟุ้งซ่าน”

ยิ่งซีหลิงเทียนเหล่ยพูดมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งเหมือนเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ซีหลิงเทียนอวี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก็ยิ่งชื่นชมเขา ถ้าเขาไม่รู้ เขาคงจะเลือกที่จะเชื่อสิ่งที่ซีหลิงเทียนเหล่ยกล่าวไปแล้ว

ท้ายที่สุด ไม่มีหญิงผู้ใดสามารถโหดร้ายกับบุตรของนางได้หรอก

“เหยาหวาไม่รู้จริง ๆ ว่านางท้อง และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้ลูกมาร้านชิงเฉินใช่ไหม?” ตงหลิงจื่อชุนเชื่อแล้ว แต่เขาก็ยังมีข้อสงสัย

ชุนอ๋องไม่ได้โง่เขลาขนาดที่ต้องกินยา ซีหลิงเทียนอวี่พยักหน้าเล็กน้อย

แม้ว่าจะฉลาดก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว พวกเขาซีหลิงจะยืนยันว่าเหยาหวาไม่รู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์ มิฉะนั้น… ราชวงศ์ซีหลิงของพวกเขาจะมีปัญหาได้

“ฝ่าบาท ท่านควรเข้าใจว่าบุตรคนหนึ่งมีความสำคัญต่อผู้หญิงอย่างไร เหยาหวาคือเจ้าหญิงแห่งซีหลิง หากนางต้องการใส่ร้ายเฟิ่งชิงเฉิน นางจำเป็นต้องเดิมพันบุตรและร่างกายของนางเองเลยหรือ ตอนนี้เหยาหวาจะเป็นหรือตายไม่มีใครรู้ได้ คำพูดนี้ของท่านสมควรจะพูดต่อนางรึ?” ซีหลิงเทียนเหล่ยแสดงบทบาทพี่ชายที่รักรักน้องสาวของเขาค่อนข้างดี กังวล โกรธ ตำหนิ และการแสดงออกทั้งหมดแสดงได้แนบเนียนมาก

ในเวลานี้ หมอหลวงก็คำรามอีกครั้งเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์ ถ้าเขาไม่รู้ว่าหมอหลวงถูกส่งมาจากจักรพรรดิตงหลิง ซีหลิงเทียนอวี่คงจะสงสัยว่าหมอหลวงเหล่านั้นคงถูกซื้อโดยซีหลิงเทียนเหล่ยมา และจงใจพูดเรื่องที่เกินจริงของสภาพเหยาหวา

“ข้า…” ตงหลิงจื่อชุนหาคำใดมาหักล้างไม่ได้ และซีหลิงเทียนเหล่ยก็ไม่ให้โอกาสเขาคิดมากนัก เขากลับคำพูด และโทษตัวเองว่า “ฝ่าบาท แม้ว่าเหยาหวาจะไม่รู้ตัวว่านางกำลังตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตามพวกข้าก็รู้และเรื่องนี้เป็นความผิดของราชวงศ์ซีหลิงของเราจริง ๆ ถ้าจะโทษฝ่าบาท โทษราชวงศ์ซีหลิงของเราที่ไม่ปกป้องเหยาหวาให้ดีดีกว่า เรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเหยาหวา เมื่อเหยาหวารู้ว่านางมีบุตรแต่เด็กก็หายไปแล้ว นางคงจะเสียใจมาก และหากนางรู้ว่าฝ่าบาทโทษนาง นางคงตายทั้งเป็น”

“ข้า ข้าไม่โทษนางหรอก ในอนาคตสามารถมีบุตรได้อีก” ตงหลิงจื่อชุนหลับตาเพื่อซ่อนความเจ็บปวดในดวงตาของเขา

บุตร สามารถมีได้อีก

“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาทท่านในนามของเหยาหวาสำหรับความเข้าใจของท่าน” ดวงตาของซีหลิงเทียนเหล่ยเป็นประกายด้วยแสงทองระยับ และเขาก็นั่งลงอย่างพอใจ

ซีหลิงเทียนอวี่นั่งอยู่ที่นั่นตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่ช่วยหรือรั้งไว้ เมื่อเห็นซีหลิงเทียนเหล่ยจัดการกับตงหลิงจื่อชุนได้ เขาก็ไม่มีการแสดงออกใด ๆ ตามความเรียบง่ายของชุนอ๋อง มันเป็นเรื่องของเวลาว่าจะช้าหรือเร็วที่จะถูกซีหลิงเทียนเหล่ยและเหยาหวาโน้มน้าว

ดูเหมือนว่า เหยาหวาจะยอมแพ้ต่อตงหลิงจื่อลั่วในครั้งนี้ และกอดต้นขาของตงหลิงจื่อชุนอย่างแนบแน่น

ผู้หญิง ถ้าคุณต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของผู้ชาย แม้ว่าคุณจะเป็นเจ้าหญิง คุณก็จะเป็นทุกข์ ในฐานะผู้หญิง คุณควรจะเป็นเหมือนเฟิ่งชิงเฉินอย่างภาคภูมิใจ และเดินออกจากเส้นทางที่สวยงามของคุณ เพื่ออยู่ในโลกอันมีสีสันเช่นเธอ

ชายทั้งสามยังคงนั่งรออยู่ข้างนอกเพื่อรอข่าวของหมอหลวง แต่ข่าวดียังไม่มาถึง หมอหลวงก็วิ่งออกมาอย่างไร้สติ และคุกเข่าลงต่อหน้าตงหลิงจื่อชุน

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท องค์หญิงไม่ดีแล้วเพคะ หากบุตรในครรภ์ไม่ถูกนำออกไป เกรงว่าจะมีความเสี่ยงถึงชีวิต”

“งั้นก็เอามันออกไปซะ” ตงหลิงจื่อชุนคำราม ในเวลานี้เขามีออร่าของความเป็นเจ้าชาย

“ฝ่าบาททรงอภัยข้าน้อยด้วย ข้าน้อยไร้ความสามารถ องค์หญิงอยู่ในอาการโคม่า และไม่สามารถทำอะไรได้ ข้าน้อยไม่มีทางนำเด็กออกไปได้” หมอหลวงรีบอ้อนวอนขอความเมตตา การเป็นหมอหลวง สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือการได้พบเจอกับเรื่องประเภทนี้ และปฏิเสธไม่ได้ที่จะต้องกัดฟันเผชิญหน้า

ตงหลิงจื่อชุนเปิดปากของเขา และกำลังจะดุใครสักคน แต่ซีหลิงเทียนเหล่ยมาอยู่ข้างหน้าเขาหนึ่งก้าว และพูดก่อน “อย่างนั้นควรจะทำอย่างไร?”

“ฝ่าบาท โปรดเชิญเฟิ่งชิงเฉินมาเถอะเพคะ ในเวลานี้ เฟิ่งชิงเฉินเท่านั้นที่สามารถช่วยองค์หญิงได้ เฟิ่งชิงเฉินเชี่ยวชาญด้านนรีเวชวิทยา เมื่อก่อนนางอยู่คนเดียว และนำทารกในครรภ์ของซื่อจื่อฮูหยินของหนิงกั๋วกง ซึ่งช่วยชีวิตทั้งสามคนไว้ได้ หากเฟิ่งชิงเฉินสามารถนำเด็กออกจากครรภ์ของซื่อจื่อฮูหยินของหนิงกั๋วกงได้ นางก็จะสามารถนำเด็กออกจากครรภ์ขององค์หญิงเหยาหวาได้อย่างแน่นอน ข้าขอแนะนำเสด็จเชิญเฟิ่งชิงเฉินมาที่นี่ และขอให้นางช่วยชีวิตองค์หญิงดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เฉพาะในเวลานี้ เหล่าหมอหลวงได้ชื่นชมทักษะทางการแพทย์ของเฟิ่งชิงเฉิน และผลักเฟิ่งชิงเฉินออกมาเป็นโล่ของพวกนาง

“แล้วทำไมพวกเจ้ายังไม่ไปอีก การช่วยองค์หญิงคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” ซีหลิงเทียนเหล่ยออกคำสั่งอีกครั้งและดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อน ทันทีที่เขาได้ยินว่าเหยาหวายังได้รับการช่วยเหลือไว้ได้ทัน เขาก็รีบเร่งเช่นกัน แม้จะต้องบุกน้ำลุยไฟเขาก็จะไปช่วย

“ชิ…” ซีหลิงเทียนอวี่จิบชาในปากของเขา

ใช่สิ เขาแค่สงสัยว่าหมอหลวงนั้นเป็นคนของซีหลิงเทียนเหล่ยเอง แต่ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่า ถ้าไม่ได้สมรู้ร่วมคิดล่วงหน้า หมอหลวงผู้นี้จะ “สนิทสนม” และผลักเฟิ่งชิงเฉินออกมาทันทีได้อย่างไร

มือของซีหลิงเทียนเหล่ยค่อนข้างเหยียดออกได้ยาวทีเดียว แม้แต่หมอหลวงในวังก็ถูกซื้อโดยเขา ดังนั้นจึงไม่ถือว่าจักรพรรดิแห่งตงหลิงพาหมาป่าเข้ามาในบ้าน

“แต่ แต่…ข้าน้อยได้ยินว่าวันนี้เป็นงานศพของพ่อแม่ของเฟิ่งชิงเฉิน หากจะเชิญนางในเวลานี้ จะเชิญมาได้หรือเพคะ?”

“ชีวิตมนุษย์อยู่ในอาการโคม่า เฟิ่งชิงเฉินเป็นหมอ และหมอก็ใจดี นางจะต้องมาช่วยเหยาหวาแน่ ชุนอ๋อง ท่านคิดอย่างนั้นหรือไม่?” นี่คือความอัจฉริยะของซีหลิงเทียนเหล่ย ที่สามารถบังคับให้ตงหลิงจื่อชุนให้เห็นด้วย

“ใช่ หัวใจของหมอเป็นดั่งบิดามารดา ชิงเฉินใจดีมาก นางจะไม่มีวันปฏิเสธที่จะช่วยนาง” ภาพของเฟิ่งชิงเฉินในหัวใจของตงหลิงจื่อชุนสูงส่งอยู่เสมอ ผู้หญิงที่จะหยุดและช่วยเหลือเมื่อนางเห็นผู้ป่วยดังนั้น…

เขากระโดดเข้าไปในกับดักของซีหลิงเทียนเหล่ยโดยตรง

“ฝ่าบาทพูดถูก ชิงเฉินจะช่วยเหยาหวาได้อย่างแน่นอน แต่สถานการณ์วันนี้พิเศษมาก เพื่อแสดงความเคารพต่อเฟิ่งชิงเฉิน เราไปเชิญเฟิ่งชิงเฉินด้วยกันเถิด ข้าคิดว่านางจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”

“ตกลง…” ตงหลิงจื่อชุนถูกดึงจมูกโดยซีหลิงเทียนเหล่ยไปโดยสมบูรณ์

ตกลงบ้านแกสิ!

ซีหลิงเทียนอวี่ต้องการขัดจังหวะเขา เพื่อป้องกันการโดนหลอกของตงหลิงจื่อชุน และยังต้องช่วยซีหลิงเทียนเหล่ยสร้างภาพ แต่เขาทำไม่ได้ เขาเป็นพี่น้องของเหยาหวา หากเขาออกมาหยุดยั้งทุกอย่างไว้ นั่นเท่ากับไม่ช่วยรักษาชีวิตของเหยาหวา และแสดงออกถึงความไม่มีน้ำใจด้วย

เมื่อเห็นซีหลิงเทียนเหล่ยดึงตงหลิงจื่อชุนออกไปอย่างแรง ซีหลิงเทียนอวี่ก็ถอนหายใจ แผนการอันขมขื่นของเหยาหวา ในที่สุดก็ได้ผล ข้าแค่หวังว่าเฟิ่งชิงเฉินจะรับมือกับแรงกดดันนี้ได้ ถ้าทำไม่ได้ งั้นคงก็อดทนช่วยนำทารกออกไปจากครรภ์ของเหยาหวาให้ได้

ถ้าเหยาหวาตายแบบนี้จริง ๆ มันคงไม่ดีสำหรับใคร

ซีหลิงเทียนเหล่ยและตงหลิงจื่อชุนมาอย่างร้อนใจ เฟิ่งชิงเฉินเพิ่งส่งองค์ชายใหญ่ หนานหลิงจิ่นสิงและคนอื่น ๆ ออกไป ทั้งสองเข้าไปในจวนเฟิ่งอย่างร้อนใจ โดยไม่สนใจสิ่งกีดขวางอย่างคนรับใช้

“ชิงเฉิน ชิงเฉิน ช่วยด้วย!”

“เจ้านายพวกเจ้าอยู่ที่ไหน พาพวกเราไปที่นั่นเดี๋ยวนี้” ซีหลิงเทียนเหล่ยยังคงสงบ ดึงคนใช้และขอให้เขานำทาง

“เกิดอะไรขึ้น?” เฟิ่งชิงเฉินดูเหนื่อยมาก เมื่อเห็นซีหลิงเทียนเหล่ยและตงหลิงจื่อชุนรีบเข้ามา นางคาดเดาอย่างคลุมเครือว่าต้องเกี่ยวข้องกับเหยาหวา แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“เฟิ่งชิงเฉิน หมอมีหัวใจดั่งบิดามารดา วังนี้รู้ว่าเจ้ามีความชำนาญด้านการแพทย์ และเจ้ามีจิตใจที่เมตตาในฐานะหมอ วังแห่งนี้หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสาเหยาหวา เพื่อเห็นแก่เหยาหวาข้าจะคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของเจ้าในวันนี้เพื่อยอมรับความผิดของนาง แต่เจ้าช่วยนางด้วยเถิด” ทันทีที่ซีหลิงเทียนเหล่ยพูดคำเหล่านี้ หากเฟิ่งชิงเฉินไม่ช่วยนาง เฟิ่งชิงเฉินจะดูเลือดเย็นและโหดเหี้ยมมาก

สำหรับการเล่นละครระหว่างวัน เขาเลือกแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเหยาหวาเท่านั้น

ตงหลิงจื่อชุนพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “ชิงเฉิน องค์หญิงเหยาหวาแท้งลูก และทารกยังอยู่ในครรภ์ก็ไม่สามารถเอาออกมาได้ เจ้ามีวิธีช่วยนางหรือไม่?”

อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องปกติที่ตงหลิงจื่อชุนจะต้องกังวลเกี่ยวกับพระชายาที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา

“ฝ่าบาททั้งสองมาถึงที่ และขอให้ข้าช่วยองค์หญิงเหยาหวา?” หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจเจตนาของทั้งสอง นางก็หัวเราะและถามกลับ

“ใช่ ช่วยชีวิตของเหยาหวาที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตายด้วยเถิด แม้จะไม่มีบุตรแล้ว ก็ช่วยเธอด้วยเถิด” ซีหลิงเทียนเหล่ยเป็นคนฉลาดอย่างแน่นอน เขาสามารถงอและยืดตัวได้ และเขาเล่นการ์ดโศกนาฏกรรมได้ดีกว่าเหยาหวา

ในขณะนี้ เหยาหวาอยู่ในตำแหน่งที่น่าสมเพช

“ฮ่าฮ่าฮ่า… องค์ชายเหล่ยสิ่งที่เจ้าพูดมันตลกจริง ๆ ความเป็นและความตายขององค์หญิงเหยาหวา การมีบุตรหรือไม่มีเกี่ยวอะไรกับข้า? เป็นความผิดของข้าหรือที่นางจะเป็นหรือตาย? ทำไมข้าถึงต้องช่วยนาง” เพราะข้าพูดง่ายใช่ไหม ทุกคนจึงคิดว่าข้าจะตอบกลับด้วยใจที่มีคุณธรรม

“เพราะเจ้าเป็นหมอ”

“ข้าควรช่วยนางเพียงเพราะข้าเป็นหมองั้นหรือ? เจ้ากล้าที่จะช่วยนางไหม? ช่วยนาง? หืม… ข้าไม่ฆ่านางก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

สายตาที่มุ่งมั่น ประกายไฟลุกโชน ซีหลิงเทียนเหล่ยมองเฟิ่งชิงเฉินอย่างยั่วยุ

ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะช่วยนางหรือไม่ก็ตาม เขาก็ไม่สูญเสียสิ่งใด เฟิ่งชิงเฉินควรช่วยนาง ถ้านางไม่ช่วยเหยาหวา นางจะถูกตำหนิโดยราชวงศ์ตงหลิงและซีหลิง

ทำไมเฟิ่งชิงเฉินถึงจะไม่เข้าใจความจริงข้อนี้ แต่นางไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจที่จะช่วยเหยาหวา…

หมายเหตุถึงผู้อ่าน: ฉันดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว!