นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 741-2 ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง ถือว่าข้าขอ

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 741-2 ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง ถือว่าข้าขอ

ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงตื่นตระหนก แต่คำว่าลู่อี่โม่ และเฟิ่งจ้านกลับทำให้นางเงียบขรึม

นางสามารถมั่นใจได้ว่าลู่อี่โม่จะต้องตายไปแล้ว มิฉะนั้นคนที่มาหานางตรงนี้ จะต้องเป็นลู่อี่โม่และสามีของนางอย่างแน่นอน

ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงเก็บอาการและเกาะแขนผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงไว้ “พระสวามี ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าหลงกลพวกมัน อย่าลืมว่านางถูกเสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงและองค์ชายใหญ่ของตระกูลหวังพามา ผู้หญิงอาจเป็นตัวปลอม และนางจงใจพยายามยั่วยุความสัมพันธ์ของเรา”

“พระสวามี คิดดูสิ ถ้าข้าไม่ใช่อี่โม่ แล้วข้าจะเป็นใคร? ในโลกนี้มีคนคล้ายกันมากสองคนงั้นหรือ? อี้หราน? อี้หรานคือใคร? พระสวามี ข้าไม่มีพี่สาว ท่านอยู่กินกับข้ามาสิบแปดปีแล้ว ท่าจะไม่เชื่อข้าหรือ? เรายังมีลูกด้วยกันสองคน ท่านคิดถึงเสี่ยวเฟย คิดถึงซง…”

ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงทำท่าทีอยากจะร้องไห้ นางอายุมากแล้ว แต่นางก็ยังดูสวยมากในท่าทางนี้ แต่น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกอยากจะอ้วกออกมาแทน

เอาจริง ๆ แม่ของนางคงไม่อ่อนโยนขนาดนั้นหรอก

“อี่โม่ ข้าเชื่อเจ้า ข้าเชื่อ แต่บอกข้าทีว่านางเป็นใคร?” ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงบอกตัวเอง เชื่อ และจะเชื่อผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง

ถ้าเขาไม่เชื่อในความพากเพียรของเขา ความรักของเขาและครอบครัวก็ไร้ความหมาย สิบแปดปีที่ผ่านมา เขาคิดว่าเขาได้รับความสุข แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเพียงแค่ได้มองเห็น แต่สัมผัสไม่ถึงมัน

“นางคือเฟิ่งชิงเฉิน พระสวามี ท่านลืมคนที่ทำร้ายเสี่ยวเฟยของเราไปแล้วหรือ เสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงเพราะผู้หญิงคนนี้ ทำลายใบหน้าของเสี่ยวเฟยของเรา”

เสวียนเส้าฉีไม่ได้รีบร้อน ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงพูดมาก จนเขาเห็นว่าท่านพ่อของตัวเองไร้ประโยชน์แล้ว และถูกผู้หญิงคนนี้เป่าหูมากเกินไป เสวียนเส้าฉีกล่าวว่า “ท่านพ่อยังจำได้ไหมว่าครั้งหนึ่งข้าเคยมอบหยกให้น้าโม่หนึ่งชิ้น แล้วบอกว่าอยากได้ลูกสาวของน้าโมมาเป็นภรรยาของข้า ต่อมา… ท่านถามผู้หญิงคนนี้ นางบอกว่าหยกหาย และนางก็บอกด้วยว่าลูกสาวของนางเป็นน้องสาวข้า และไม่สามารถเป็นภรรยาของข้าได้ คำสัญญานั้นไม่สามารถเป็นจริงได้ ใช่หรือไม่?”

“ใช่” ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงพยักหน้า และฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีที่เธอได้ยิน ก่อนที่เสวียนเส้าฉีจะได้พูด เธอจึงรีบอธิบายก่อนว่า “เส้าฉี ข้ารู้ว่ามันเป็นความผิดของข้าที่ทำหยกชิ้นนั้นหาย แต่เป็นเหตุนี้เจ้าจะไม่เชื่อข้าไม่ได้ แค่เก็บหยกมาสักหนึ่งชิ้นก็ได้แล้วนี่ แล้วก็บอกว่านางเป็นข้า เจ้าก็เชื่องั้นรึ?”

ข้อโต้แย้งของฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงก็ใช้ได้เหมือนกัน และนางไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นลูกสาวของลู่อี่โม่ที่หน้าตาเหมือนกัน ดังนั้นทหารรับใช้ทั้งสิบแปดคนจึงครุ่นคิด

เสวียนเส้าฉีเยาะเย้ย ชี้ไปที่ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงและกล่าวว่า “ลู่อี้หราน ข้ายอมรับว่าข้าไม่สามารถพูดอะไรเกี่ยวกับเจ้าได้ เจ้ายินดีที่จะละทิ้งตัวตนของเจ้าเอง และปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนน้าโม่ตลอดชีวิตของเจ้า เจ้าช่างโหดร้ายมาก แต่ข้ายังต้องบอกเจ้าว่า ต่อให้แสร้งทำเป็นน้าโม่มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี เพราะยังไงเจ้าก็ไม่มีทางเป็นน้าโม่ได้ และน้าโม่ก็ไม่ได้ทำจี้หยกหายด้วย”

เสวียนเส้าฉีนำหยกของทั้งคู่ออกมา และต่อหน้าทุกคน เขาแยกหยกออก และมันเปลี่ยนเป็นหยกสองชิ้น ชิ้นหนึ่งเห็นได้ชัดว่ามีความสว่างไสว และสามารถมองออกว่าในวันธรรมดามันถูกเจ้าของถือไว้ในมือเสมอ ชิ้นเล็กก้อนนั้นสีกลับซีดจางลงไปเล็กน้อย

“หยกชิ้นนี้เป็นของน้าโม่ และอยู่กับน้าโม่มาจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ หยกนี้ถูกขุดขึ้นมาพร้อมกับศพของน้าโม่เมื่อไม่นานนี้เช่นกัน” เสวียนเส้าฉีส่งหยกให้ทหารรับใช้สิบแปดคน เพื่อให้พวกเขาตรวจสอบ

ศพของอี่โม่? ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงตะลึงอีกครั้ง และฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงไม่ตอบสนองเลย

มันเป็นหยกคู่ของเสวียนเซียวกงของเรา”

“นายน้อย มันเป็นหยกคู่จริง ๆ ไม่ใช่ของปลอม”

หยกคู่เป็นสัญลักษณ์ที่เสวียนเส้าฉีมอบไว้สำหรับเฟิ่งชิงเฉิน และยังเป็นสัญลักษณ์ของเสวียนเซียวกงด้วย จี้หยกนี้ยังมีอำนาจระดมพลังของเสวียนเซียวกงเช่นเดียวกับผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงได้

นี่เป็นชิ้นส่วนที่คล้ายกับตราพยัคฆ์ และมันก็เป็นเพราะเขาพบหยกคู่ที่สมบูรณ์ ซึ่งเสวียนเส้าฉีกล้าที่จะนำเสด็จอาเก้าและพรรคพวกของเขาขึ้นมาที่นี่

เขาไม่ต้องกังวล ท่านพ่อของเขาฆ่าพวกเสด็จอาเก้าและชิงเฉินได้อย่างบ้าคลั่งชั่วขณะหนึ่ง และเมื่อพ่อของเขายุ่งอยู่กับการจัดการกับเสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิง เขาจะได้ควบคุมอำนาจของเสวียนเซียวกงไปแล้ว 70%

เขาจะเป็นเจ้านายที่แท้จริงของเสวียนเซียวกง!

ในที่สุดเสวียนเส้าฉีก็มอบหยกให้ต่อผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง “ท่านพ่อมองให้ชัด ๆ หยกนี้เป็นหยกที่ข้าให้น้าโม่ในตอนนั้น น้าโม่พกติดตัวไปด้วยเสมอ แม้ว่านางจะตายไปแล้ว นางก็ไม่ปล่อยมันไป และนี่คือน้าเล็ก อย่าพูดว่าเป็นหยกเลย แม้ว่าข้าจะให้เหล็กแก่นาง นางก็จะไม่บอกว่านางทำหาย”

ไม่ว่าใครเป็นคนส่งสิ่งนี้มา ตราบใดที่น้าโม่ยอมรับ นางจะดูแลมันอย่างดีไม่ทิ้งขว้าง น้าโม่บอกว่าของกำนัลเป็นความตั้งใจของอีกฝ่าย อย่ามองข้ามง่าย ๆ แล้วจะทำให้มันสูญหายได้อย่างไร” จากการกระทำของทั้งสอง จะเห็นได้ว่าลู่อี่โม่และลู่อี้หรานต่างกัน และจะเห็นได้จากรายละเอียดบางอย่างว่า ตราบใดที่ผู้นำเสวียนเซียวกงเหนื่อยเล็กน้อย และรักลู่อี่โม่น้อยลง เขาจะพบผู้ที่อยู่เคียงข้างเขาคนนี้ต่างออกไป

น่าเสียดายที่เขารักลู่อี่โม่มาก ถึงแม้จะรู้ว่านางแตกต่างออกไป ในไม่ช้าเขาก็จะเกลี้ยกล่อมตัวเอง แต่ ณ เวลานี้ เขาต้องเผชิญกับความเป็นจริง ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด และดวงตาที่ไร้สติ เขามองไปที่เฟิ่งชิงเฉิน “เจ้าเป็นลูกสาวของอี่โม่จริง ๆ หรือ? อี่โม่ตายแล้วจริง ๆ หรือ?”

ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงดูเหมือนถูกพรากสิ่งล้ำค่าไปในทันที เขาบอกตัวเองว่าอย่าไว้ใจกลุ่มคนเหล่านี้ แต่ให้เชื่อใจภรรยาของเขาเอง แต่ทว่า…

เขาไม่อยากเชื่อ เพราะพวกเขาบอกว่าอี่โม่ตายแล้ว และคนที่อ้างว่าเป็นลูกสาวของอี่โม่ก็บอกว่าอี่โม่ตายแล้วจริง ๆ

เป็นไปได้อย่างไร อี่โม่จะตายได้อย่างไร

ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงตกอยู่ในภวังค์ ราวกับจะพังทลายเมื่อไรก็ได้…

“เจ้าเป็นใคร? เส้าฉีบอกว่าอี่โม่ตายแล้ว แล้วอย่างนั้นเจ้าเป็นใคร? เจ้าเป็นใคร?” ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงผลักฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงออกไป มองใบหน้านางอย่างแปลกประหลาด แต่ก็ยังมีความคุ้นเคย แต่เขาไม่สามารถพูดสิ่งที่น่ารังเกียจอะไรออกมาได้

อ้า…

“พระสวามี ท่านทำไมถึง ไม่เชื่อข้าได้อย่างไร? พวกมันโกหกท่าน โลกนี้จะมีลู่อี่โม่มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ท่านลืมไปแล้วหรือว่าอี่โม่เป็นเด็กกำพร้าและไม่มีพี่น้อง นางจะไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร นางเป็นเพียงคนที่มีใบหน้าเหมือนกับข้าเท่านั้น พระสวามี ถ้าข้าไม่ใช่อี่โม่ แล้วข้าจะเป็นใคร?” ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงล้มลงกับพื้น และลุกขึ้นอีกครั้ง กอดผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงแน่น แต่ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงกลับผลักไสเธอออกไป

“ไม่ว่าใครจะพูดความจริง ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ อี่โม่ยังไม่ตาย นางต้องยังไม่ตาย” ประโยคนี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขาเชื่อ เชื่อสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินพูด แต่เขากลับเกลียดชัง เกลียดชังคนพวกนี้ทำลายความสุขของเขา

ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงหลับตา ซ่อนความบ้าคลั่งและความโหดร้ายในดวงตาของเขา และออกคำสั่งอย่างเย็นชาว่า “มานี่ จัดการพวกมันซะ ยกเว้นเฟิ่งชิงเฉิน ฆ่าพวกมันให้หมด!”

ภรรยาและลูกชายของเขาสมควรตายทั้งหมด และคนเดียวที่สามารถอยู่รอดได้คือลูกสาวของอี่โม่เท่านั้น

บ้าไปแล้วหรือ? ความโกรธครอบงำไปหมดแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มเบา ๆ ไม่ตื่นตระหนกเลย นางจะไม่ตาย จะต้องกลัวอะไร

“ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง!” ทหารรับใช้สิบแปดคนตะลึง ทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้

“ทำไม พวกเจ้าต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของข้างั้นรึ?” ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงก็ลืมตาขึ้นทันที ดวงตาของเขาไม่มีความสับสนอีกต่อไป มีเพียงออร่าแห่งการสังหาร และต้องสังหารให้หมดเท่านั้น…

“พระสวามี พระสวามี…” ฮูหยินแห่งเสวียนเซียวกงรีบก้าวไปข้างหน้า และอยากจะกอดต้นขาของเขาไว้ แต่ถูกผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงสะบัดออกไป “อย่าเรียกข้าว่าสามีอีก มีเพียงอี่โม่เท่านั้นที่สามารถเรียกข้าว่าพระสวามีได้ เจ้าไม่มีคุณสมบัตินี้”

หลังจากพูด เขาก็กวาดสายตาไปทางทหารรับใช้สิบแปดคนอย่างเย็นชา “ยังไม่ลงมืออีก!”

“ทราบ” ทหารรับใช้สิบแปดคนรู้ว่าพวกเขาทำได้เพียงทำตามที่ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงพูด แต่เพียงก้าวไปข้างหน้า เสด็จอาเก้าก็ลุกขึ้นยืนด้วยอากาศหนาวที่พัดผ่านใบหน้าของเขา และทหารรับใช้สิบแปดคนก็ตกใจ

“หยุด ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง ถือว่าข้าขอ จะไม่มีใครทำอะไรได้ หากข้าไม่สั่ง”

ถึงผู้อ่าน : ความหมายของจิวจิ่วที่ยังล้างไม่สะอาด จิวจิ่วก็เป็นแบบนี้แหละ และชิงชิงยังยืนกรานในตัวเองอย่างหนักแน่น พวกเขารักกัน แต่จะไม่สูญเสียตัวตนของตัวเองเพื่อความรัก แต่ต้องบอกว่าหลายวันนี้ฉันมีความกดดันมาก มันยากมากที่จะผล็อยหลับไปทุกคืน และทันทีที่หลับไป ฉันก็เริ่มฝัน ตั้งแต่จิวจิ่วไปจนถึงจักรวาล จากนิยายวิทยาศาสตร์ไปจนถึงดาวเคราะห์ต่างดาว น้องสาว… ฉันอยากตาย

มันเป็นวัน 12.21 แล้ว ฉันหวังว่าฉันจะสามารถอัปเดตในวันพรุ่งนี้ได้ทัน แล้วพบกันใหม่! วันสิ้นโลกนะ… ทุกคนอยากฝากอะไรไว้มั้ย? อะแฮ่ม ฉันไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน ฉันไม่มีเสด็จอาเก้า ฉันไม่ใช่หนิงซิน ฉันไม่มีเสวี่ยแทนเอ๋า ดังนั้นวันสิ้นโลกฉันจะต้องผ่านมันไปเพียงตัวคนเดียว