นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 794 พิจารณาคดี ความสัมพันธ์ชู้สาว

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 794 พิจารณาคดี ความสัมพันธ์ชู้สาว

ไม่ว่าจะอยู่ในหรือนอกห้องพิจารณาคดี ทุกคนต่างให้ความสนใจเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาไม่ให้ความสนใจศาลต้าหลี่เลยแม้แต่น้อย

ห้องพิจารณาคดีเงียบมาก เงียบจนน่าขนลุก ทุกสายตาจับจ้องไปที่ศาลต้าหลี่

เขาไม่เคยถูกเพิกเฉยมาก่อน เขามีสิทธิในการพูด แต่สิ่งที่เขาพูดไปเมื่อครู่ถูกเมินเฉย

ก่อนที่หัวหน้ากองอาชญากรรมจะมา ห้องพิจารณาคดีเงียบไปชั่วขณะ ศาลต้าหลี่รู้สึกไม่พอใจ และเฟิ่งชิงเฉินมาถึงห้องพิจารณาคดีแล้ว ความสนใจของทุกคนอยู่ที่เฟิ่งชิงเฉินจนบดบังศาลต้าหลี่

เพื่อที่จะให้คนกลับมาสนใจ ศาลต้าหลี่ตัดสินใจใช้ค้อน

ป๊อก…ในที่สุดเสียงทุบค้อนก็ทำให้ทุกคนรู้สึกกลัวอีกครั้ง ผู้คนตัวสั่นเล็กน้อย ทุกคนเบิกตากว้าง และมองไปที่ศาลต้าหลี่ด้วยสายตาอยากถามว่าเขาเตรียมจะทำอะไร?

น่าเสียดายที่พวกเขาไม่กล้าถาม

ศาลต้าหลี่พอใจมาก ในฐานะผู้พิพากษา เขาคือผู้ที่สมควรได้รับความสนใจ ศาลต้าหลี่มองไปที่เฟิ่งชิงเฉินที่ยืนอยู่ในห้องพิจารณาคดี เขาไม่พอใจมาก และตกใจอีกครั้ง “ใคร?”

นี่คือศาลหลี่ ไม่ว่าจะเป็นใคร เมื่อมาถึงศาลต้าหลี่ เจ้าจะต้องให้เกียรติศาล

“ลูกสาวของข้าราชบริพารผู้ซื่อสัตย์ เฟิ่งชิงเฉิน” เฟิ่งชิงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ช่างกล้า ทำไมเจ้าไม่คุกเข่า?” ศาลต้าหลี่ไม่ได้เจาะจงที่เฟิ่งชิงเฉิน แต่เป็นการปรากฏตัวของเฟิ่งชิงเฉินทำให้เขารู้สึกอึดอัด

“คุกเข่า?” เฟิ่งชิงเฉินชำเลืองมองผู้คนในห้องพิจารณาคดี ยกเว้นทงเหยา ทุกคนยืนอยู่ “ใต้ท้าว ให้ข้าน้อยคุกเข่า เช่นเดียวกับสาวใช้?”

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจว่าจะคุกเข่าหรือไม่ นางสนใจการปฏิบัติที่แตกต่างกัน คนจากองครักษ์เสื้อสีโลหิตและจวนซุ่นหนิงไม่ต้องคุกเข่า แล้วทำไมคนจากจวนขุนนางผู้ซื่อสัตย์ถึงคุกเข่า นางมีตำแหน่งสูงกว่า

“ข้า เฟิ่งชิงเฉิน เป็นคนของทางการ ดังนั้นข้าไม่จำเป็นต้องคุกเข่า วันนี้ข้าจะฟ้องเจ้า ในฐานะผู้ต้องสงสัย และเจ้าต้องคุกเข่าลง” ท่าทางเศร้าปรากฎ

“ใช่ ทุกคนต่างเป็นคนของทางการ เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ามีคุณสมบัติอะไร ? เจ้ามีคุณสมบัติอะไรที่จะเทียบกับเรา” ทนายของจวนซุ่นหนิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

คุณมีคุณสมบัติอะไร เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทนายซ่งกลัวว่าเฟิ่งชิงเฉินจะทำพลาด ดังนั้นเขาจึงรีบก้าวไปข้างหน้า และกระซิบข้าง ๆ เฟิ่งชิงเฉิน “คุณหนูเฟิ่ง ตามระเบียบแล้ว เว้นแต่คุณหนูจะมีฐานะเป็นทางการ ถึงได้รับการยกเว้นคุณหนูต้องคุกเข่าเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่”

เขากำลังเตือนเฟิ่งชิงเฉินว่าอย่าเสียประโยชน์เพียงเพราะไม่ยอมสูญเสีย

“จริงเหรอ กฎข้อใดของตงหลิงที่บอกว่าข้า เฟิ่งชิงเฉินต้องคุกเข่าเมื่อพบเจ้าหน้าที่ในศาล” เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเขาเป็นที่ปรึกษา แต่เลขาศาลต้าหลี่คิดว่านางไม่รู้กฎหมาย

ด้วยเฟิ่งชิงเฉินเป็นคุณหนูคนโต และเป็นจำเลยที่ถูกกล่าวหาในคดีนี้ นางจึงต้องคุกเข่า

“คุณหนูเฟิ่งต้องปฏิบัติตามกฎในห้องพิจารณาคดี และต้องคุกเข่า” ศาลต้าหลี่ลูบเครา และคนที่ยืนอยู่ด้านนอกมองอย่างภาคภูมิใจ

ผู้ชมต่างส่งเสียงพึมพำ และพูดคุยกัน ไม่ว่าจะอย่างไรเป็นเรื่องปกติที่จะต้องคุกเข่าต่อเจ้าหน้าที่ แต่การไม่คุกเข่าของเฟิ่งชิงเฉินทำให้ทุกคนไม่เข้าใจ

หัวหน้ากองอาชญากรรมและหัวหน้าจวนซุ่นหนิงมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างเย็นชา และบังคับให้เฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าลงเพื่อให้ดูต่ำกว่า

นี่นับเป็นการวางหมาก?

เฟิ่งชิงเฉินยิ้ม ศาลต้าหลี่เป็นขุนนางที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร

“ใต้ท้าว ข้าเกรงว่าท่านจะทำให้ข้าคุกเข่าไม่ได้ในวันนี้” เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธที่จะคุกเข่าลง และก่อนที่ศาลต้าหลี่จะโกรธ นางก็หยิบตราสัญลักษณ์ของจวนอ๋องเก้าออกมาและถามอย่างหยิ่งยโส “ใต้ท้าว เพิ่งบอกว่านอกจากพระญาติวงศ์และพระญาติแล้ว เว้นแต่ผู้ที่มีฐานะทางการ คนอื่นๆ จะต้องคุกเข่าเมื่อพบเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก ดังนั้นหากข้ามีสิ่งนี้ ข้าต้องคุกเข่าอยู่หรือไม่?”

“นี่คือ?” มันอยู่ไกลเสียจนศาลต้าหลี่มองไม่เห็นว่าป้ายดำนั้นคืออะไร แต่โดยสัญชาตญาณเขารู้ว่าสัญลักษณ์นั้นไม่ธรรมดา

“เอาไป และแสดงให้ใต้ท้าวดูชัด ๆ ” เฟิ่งชิงเฉินโยนตราประทับให้เจ้าหน้าที่ตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ อย่างสง่างาม

เจ้าหน้าที่ตัวน้อยก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับ และทันทีที่เขาเห็นสัญลักษณ์บนตราประทับ เขาก็ยืดตัวตรง และตัวสั่นขณะถือตาประทับ “ใต้ท้าว โปรดดูเถิด”

“ทำไมตราประทับของเสด็จอาเก้าอยู่ในมือเจ้า ?” ศาลต้าหลี่ผงะและเกือบจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ โชคดีที่เขายังมีสติ

ขุนนางสองคนเป็นคนฉลาด พวกเขาไม่ตั้งใจที่จะดูแลเรื่องนี้ในตอนแรก เมื่อเฟิ่งชิงเฉินหยิบตราประทับประจำจวนเสด็จอาเก้าออกมา พวกเขาก็รู้ได้โดยทันที

“แปลกไหมที่ตราประทับของเสด็จอาเก้าอยู่ในมือของข้า เจ้าไม่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของข้ากับเสด็จอาเก้าหรือ? หัวหน้ากองอาชญากรรมโกรธมาก แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ความสัมพันธ์ระหว่างเฟิ่งชิงเฉินและเสด็จอาเก้าเป็นเช่นไรใคร ๆ ก็รู้ ไม่ใช่แค่…

“ความสัมพันธ์ชู้สาว เรื่องนี้ต้องขอบคุณเฟิ่งชิงเฉินที่เปิดโอกาสให้ข้าได้พูด” ตงหลิงจื่อลั่วยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน และบังเอิญได้ยินตอนที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวถึงความสัมพันธ์

“น้องเจ็ด พูดเช่นนั้นได้เยี่ยงไร?” องค์ชายรองมาพร้อมกับตงฟลิงจื่อลั่ว และดึงชายเสื้อของตงหลิงจื่อลั่วเพื่อเตือนเขารักษาความลับ

“ฮึ่ม” แม้ว่าตงหลิงจื่อลั่วจะไม่พอใจ แต่เขาก็ยังปิดปากอย่างเชื่อฟัง และจดจ่อกับการดูว่าเฟิ่งชิงเฉินจะตอบสนองอย่างไร

เช้าตรู่วันนี้ มีสารปรากฏในเมืองหลวง ทำให้หลายคนหวาดกลัว และหลายคนมีส่วนร่วมกับองครักษ์เสื้อสีโลหิตและจวนซุ่นหนิง

ตี๋ตงหมิงผู้รับผิดชอบด้านความปลอดภัยภายในและภายนอกเมืองหลวงก็โชคร้ายเช่นกัน หากมีส่วนเกี่ยวข้อง เขาต้องก้าวลงจากตำแหน่ง เจ้าหน้าที่บางคนในเมืองหลวงก็มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เช่นกัน จักรพรรดิโกรธจัด และเรียกร้องให้กระทรวงลงโทษองครักษ์เสื้อสีโลหิตหากไม่พบหลักฐานใด ๆ

มีเจ้าหน้าที่หลายคนถูกไล่ออกจากวังหลวง ตงหลืงจื่อลั่วรู้สึกหดหู่ใจเมื่อเขารู้เรื่องนี้ เมื่อได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินส่งคนไปที่ศาลต้าหลี่เพื่อฟ้องจวนซุ่นหนิงและองครักษ์เสื้อสีโลหิต ทำให้เขาเข้าใจเรื่องนี้

องค์ชายรอง และตงหลิงจื่อลั่วแห่งตงหลิงมาเพื่อดูว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังเล่นกลอุบายใด

สองคนนี้โชคดีมาก เฟิ่งชิงเฉินมาด้านหน้า พวกเขามาด้านหลัง และได้เห็นฉากที่น่าตื่นเต้นที่สุด แน่นอนว่าฉากนี้จบลงด้วยการที่เฟิ่งชิงเฉินชนะ

ในตงหลิงนอกจากจักรพรรดิและหญิงอนุภรรยาแล้ว มีเพียงไม่กี่คนที่บังคับให้เฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าได้…