นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 928 เจ้านับวันยิ่งระวังสายตาของเจ้านะ

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 928 เจ้านับวันยิ่งระวังสายตาของเจ้านะ

เหตุการเมื่อครู่นั้นเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่และรอคอยมานาน แต่มันก็จบลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่ได้พูดอะไร แต่เฟิ่งชิงเฉินก็รู้ว่าเสด็จอาเก้าน่าจะไม่พอใจอย่างมากเพราะเมื่อไร่ที่เสด็จอาเก้ารู้สึกตัวแล้ว เขาสามารถทำได้จนกว่า เธอจะร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนขอความเมตตาก่อนจะปล่อยเธอไป

เหอะๆๆ แน่นอนว่าผู้ชายทุกคนมีคุณธรรมเหมือนกัน พวกเขาภูมิใจพอๆ กับเสด็จอาเก้า มั่นใจพอๆ กับเสด็จอาเก้า พวกเขายังสนใจการแสดงบนเตียง พวกเขาจะต้องต้องพิชิตผู้หญิงที่อยู่ภายใต้พวกเขา

“ข้ากำลังจะตาย” รุ่งสางในที่สุดเฟิงชิงเฉินก็ทนไม่ได้ เอื้อมมือไปผลักชายที่อยู่บนร่างของเธอ เตือนเขาว่าพอได้แล้ว

แต่มือที่อ่อนนุ่มและอ่อนแอไม่ได้ส่งผลต่อเสด็จอาเก้าเลยสักนิด ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้น

“อย่ากังวล ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายหรอก”เสด็จอาเก้าเห็นว่าเฟิงชิงเฉินไม่มีเรี่ยวแรงจริงๆ และกำลังจะเป็นลม ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปล่อยเธอไปในที่สุด

หลังจากการกระตุกอย่างรุนแรง ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็พุ่งเมล็ดอุ่นๆเข้าไปในร่างกายของเฟิ่งชิงเฉิน ลุงเก้าจักรพรรดิกัดฟัน เขาไม่เชื่อว่าจะยังไม่โดนอีก

“สัตว์ร้าย” เฟิ่งชิงเฉินยื่นมือของเธอออกไป สะกิดชายที่นอนอยู่บนร่างของเธอ อยากจะผลักเขาออกไป แต่ก็ไม่สามารถผลักเขาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เหอะๆๆ มันน่าอายจริงๆ เธอถูกทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก เป็นเพราะความแข็งแกร่งทางร่างกายของเธอไม่ดี หรือความแข็งแกร่งทางร่างกายของเสด็จอาเก้านั้นดีเกินไป

เสด็จอาเก้าเปิดปากของเขาและจับนิ้วของเฟิงชิงเฉิน: “หากข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนสัตว์ร้าย เจ้าก็คงร้องไห้แล้ว”

“ออกไป…ข้าไม่ร้องไห้ ข้ามีความสุขและสบายดี” ที่จริงเธอเหนื่อยมาก เฟิ่งชิงเฉินสงสัยว่าเธออาจจะไม่สามารถฟื้นตัวได้ต่อให้นอนทั้งวัน

“สบายดีอะไรกัน เจ้าต้องเป็นของข้าต่างหากเจ้าถึงจะมีความสุข” เสด็จอาเก้าอยากจะกัดนิ้วของเฟิ่งชิงเฉินแรง ๆ แต่เมื่อคิดว่านิ้วของเฟิงชิงเฉินมีค่าเพียงใด เขาจึงปล่อยมือและเปลี่ยนปากเป็น หน้าอกขอเฟิ่งชิงเฉิน

หากเป็นในอดีตเฟิ่งชิงเฉินจะยังคงร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ตอนนี้…

ทั่วร่างกายของเธอไม่มีรอยช้ำในส่วนใด ๆ ที่ไม่ถูกเสด็จอาเก้า กัด แม้แต่ที่ลับของเธอ เสด็จอาเก้าก็ไม่ยอมปล่อย เธอทนไม่ไหวแล้ว มึนหัวเกินไป

ผู้ชายคนนี้เกิดปีสุนัขอย่างแน่นอน ชอบทิ้งรอยไว้บนตัวเธอขนาดนี้

เฟิ่งชิงเฉินปล่อยให้เสด็จอาเก้ากัดเธอและเมื่อเสด็จอาเก้าพอใจก็พูดอย่างอ่อนแรงว่า”ลุกขึ้น ข้าต้องการล้างตัว มันเหนียวและอึดอัด”

เฟิ่งชิงเฉินขยับขาของเธอและส่งสัญญาณให้เสด็จอาเก้าดึงลูกรักของเขาออกจากร่างกายของเธอ เธอไม่มีแรงที่จะทำมันอีกแล้ว ถ้าเสด็จอาเก้าไม่เอาออกมา บางทีเขาอาจจะแข็งอีกครั้ง และ ..

ใกล้จะรุ่งสางแล้ว ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะมีปฏิกิริยาตื่นตัวในตอนเช้าหรอ เธอไม่ต้องการมีอะไรกับเสด็จอาเก้าต่อไปหรอกนะ เสด็จอาเก้าในตอนนี้คล้ายหมาป่าผู้หิวโหยที่ไม่มีวันอิ่ม

บทเรียนเปื้อนเลือดในวันนี้ทำให้เธอเข้าใจว่าในอนาคตเธอจะเลี้ยงเสด็จอาเก้าให้ดีมากขึ้นและอย่าปล่อยให้ชายคนนี้หิวเกินไป มิฉะนั้นชายคนนี้จะโหดร้ายอย่างยิ่งเมื่อถูกเขากินเข้าไป

“ไม่อยากขยับ” เสด็จอาเก้าเป็นคนพาล เขากอดเฟิ่งชิงเฉินและพลิกตัว ทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากัน ขายาวทับกับขาเฟิ่งชิงเฉิน ดวงตาของเขาปิดแน่นราวกับว่ากำลังจะนอน

ผู้ชายคนนี้ทำตัวทั้งน่าเอ็นดูทั้งน่ารัก

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เธอขยับไม่ได้ เธอจึงได้แต่ขอร้อง: “ข้านอนแบบนี้ไม่ได้ ขอล้างตัวแล้วนอนใหม่ได้ไหม”

“ไม่ ฉันง่วง” ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะพูดอะไร เสด็จอาเก้าก็ไม่เห็นด้วย

“ข้าก็ง่วงเหมือนกัน แต่จะนอนแบบนี้ได้ยังไง” เฟิ่งชิงเฉินกำลังจะร้องไห้ ไม่ต้องพูดถึงเหงื่อที่ไหลตามร่างกาย แม้แต่แก่นกลางลำตัวที่ลื่นจากร่างกายส่วนล่างไปถึงขาก็ต้องทำความสะอาด

“ถ้าข้าหลับได้ เจ้าก็หลับได้ ถ้านอนไม่ได้ ทำไมเราไม่ทำอีกล่ะ” จู่ๆ เสด็จอาเก้าก็ลืมตาขึ้น ขนตารูปพัดของเขากระพือเล็กน้อยและข้างล่างของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น ใบหน้าพูดอย่างไร้คำพูด สิ่งล่อใจ ดวงตาที่สดใสแสดงสิ่งที่เขาต้องการในใจอย่างเต็มที่

เฟิ่งชิงเฉินหวาดกลัว เธอรีบหลับตา:

“เราไม่ทำกันอีกหรอ เราจะทำความสะอาดหลังจากทำเสร็จแล้วนะ”เสด็จอาเก้าดูเสียใจ เฟิ่งชิงเฉินรีบหลับตาและแสร้งทำเป็นหลับ ไม่กล้าตอบ

เสด็จอาเก้ายิ้มอย่างเงียบ ๆ และจูบหน้าผากของเฟิ่งชิงเฉินเบา ๆ

ยัยบื้อ หลงกลข้าแล้ว!

เสด็จอาเก้ากอดเฟิงชิงเฉิน หลับตา…

เขาไม่ต้องการทำความสะอาดเพราะเขาได้ยินคนพูดว่าสิ่งนี้จะเพิ่มโอกาสในการมีลูก แม้ว่ามันจะไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะมีลูก แต่เขาก็อยากจะมีลูกที่เหมือนเฟิ่งชิงเฉินสักคน

บางทีอาจจะเป็นเพราะเหนื่อยจริงๆหรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเสด็จอาเก้าอยู่ข้างๆ เฟิ่งชิงเฉินจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว เสด็จอาเก้าลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นสิ่งนี้ ขอให้คนรับใช้ของเขานำน้ำร้อนมาให้ และหลังจากเช็ดตัวเฟิ่งชิงเฉินแล้วก็หลับไปพร้อมกับเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เขาจะยอมให้เฟิ่งชิงเฉินนอนไม่สบายได้อย่างไร

ทั้งสองสวมกอดกันและนอนหลับจนถึงเที่ยง เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกละอายใจมาก ทุกคนในจวนรู้ว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาไร้สาระเพียงใด โชคดีที่คนรับใช้ของจวนองค์ชายเก้ามีความรู้มาก แม้ว่าพวกเขาพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ แต่พวกเขาก็ไม่แสดงออก เหลือก็แต่พ่อบ้าน…

หลังจากที่พ่อบ้านสั่งให้คนรับใช้เตรียมอาหาร เขาก็โบกมือให้ทุกคนและขยิบตาให้เฟิ่งชิงเฉินก่อนจะจากไป เฟิ่งชิงเฉินมองไปทางอื่นด้วยความลำบากใจและกล้าที่จะมองอาหารบนโต๊ะโดยตรงหลังจากที่พ่อบ้านออกไป

เมื่อเห็นอาหารสองสามจานบนโต๊ะ ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และเธอก็กัดฟันใส่เสด็จอาเก้า “มันเป็นความผิดของท่าน ทำให้ข้าอับอาย”

“หึๆ..” เสด็จอาเก้าหยิบชิ้นเนื้อกวางอย่างใจเย็นและใส่ชามซุปบำรุงสุขภาพให้เฟิงชิงเฉินเต็มชามโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เรื่องแบบนี้เขาอายน่าจะอายมากกว่า ดูโต๊ะนี้สิ เนื้อกวาง เลือดกวาง พ่อบ้านแทบจะยกขึ้นมาทั้งหมด

พ่อบ้านดูถูกความ…สามารถของเขา

โชคดีที่พ่อบ้านรู้วิธีที่จะเข้าใจความลำบากใจของเฟิ่งชิงเฉิน ก่อนทีเฟิ่งชิงเฉินจะจากไป เขาไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้นเฟิ่งชิงเฉินและซ่อนตัวในความมืดเพื่อช่วยท่านอ๋องเก้าและเฟิ่งชิงเฉินจัดการทุกอย่างเท่านั้น

หลังจากทั้งสองรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเฟิ่งชิงเฉินก็เสนอให้กลับบ้านหลังจากพักผ่อนได้ไม่นาน เสด็จอาเก้าต้องการให้เธอกินอาหารเย็นต่อ แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

เสด็จอาเก้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอให้ใครบางคนเตรียมรถม้าและส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่จวนเฟิ่ง

“ไม่ต้องส่ง ข้าจะกลับไปเอง”เฟิ่งชิงเฉินเป็นนักปฏิบัติและไม่ชอบส่งกลับไปกลับมา มันเสียเวลา

อ๋องเก้าไม่ใช่คนโรแมนติก แต่เขาทำไม่ได้ เขาไม่มีความรับผิดชอบที่จะให้ผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขากลับบ้านด้วยตัวเอง

แต่เฟิ่งชิงเฉินถึงกับกล่าวว่าไม่ต้องการให้เขาไปส่งเธอ เสด็จอาเก้าก็กระดากปากเกินกว่าจะพูดว่าไปส่ง เขาขึงทำสีหน้าให้ตรงและพูดอย่างจริงจัง”ข้าพูดว่าจะไปส่งจะไปส่งเจ้ารึไง ข้าจะไปดูหยุนเซียวต่างหากก็เลยสั่งการไว้ล่วงหน้า”

อืม…เล่นใหญ่ไปมั้ยนะ

เฟิ่งชิงเฉินลูบจมูกไปมาและขึ้นไปบนรถม้าอย่างเชื่อฟัง รอยยิ้มฉายแววในดวงเสด็จอาเก้าและเขาก็เข้าไปในรถม้าหลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินนั่งอย่างมั่นคงแล้ว

ราวกับจะพิสูจน์สิ่งที่เขาพูด ในรถม้าอ๋องเก้าไม่ได้คุยกับเฟิ่งชิงเฉิน แต่หยิบหนังสือออกมาและพิงหน้าต่างเพื่ออ่าน

ตอนแรกเฟิ่งชิงเฉินสามารถนั่งตัวตรงได้ แต่เอวของเธอเจ็บมาก เธอจึงนอนลงบนโต๊ะเล็กกลางรถม้า จ้องมองไปที่เสด็จอาเก้าโดยไม่กะพริบตา

ดูเหมือนเสด็จอาเก้ากำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่ที่จริงใจของเขาจดจ่ออยู่กับเฟิ่งชิงเฉิน เมื่อมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินและเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังมองที่เขาอย่างเหม่อลอย รอยยิ้มในดวงตาของเขาก็ยิ่งใหญ่ขึ้น

เขายังไม่ลืมว่าเฟิ่งชิงเฉินหมกมุ่นอยู่กับเขาอย่างไรในตอนแรก และเขาคงมีความสุขไปอีกนาน เพียวแค่อีกคนได้พูดอะไรกับเขาสักคำ และเขาก็ประหม่าเกินกว่าจะเคลื่อนไหวเมื่อเขาอยู่ในรถ แค่อีกคนจับมือเขา เขาก็จะไม่ล้างมือเป็นเวลาสามวัน

ในเวลานั้นเฟิ่งชิงเฉินจะดูเป็นคนบ้าบิ่นเล็กน้อย แต่ก็น่ารักมาก

ทั้งสองเงียบตลอดทาง แต่อบอุ่นและสบายใจ ต่างฝ่ายต่างครอบครองคนละด้าน ดูเหมือนจะทำสิ่งต่าง ๆ ของตัวเอง แต่จริง ๆ แล้วพวกเขามุ่งความสนใจไปที่กันและกัน จนกระทั่งรถม้าหยุดและคนรับใช้เตือนว่าถึงจวนเฟิ่งแล้ว ทั้งสองก็ผละออกจากห้วงนี้มองหน้ากันด้วยรอยยิ้มและลงจากรถม้าด้วยการประคองจากเสด็จอาเก้า

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินลงจากรถม้า รถม้าที่มีตราของตระกูลหวังที่หัวมุมถนนก็ขับตรงมาจอดที่จวนสกุลเฟิ่งพอดีแล้วหันกลับมาถามว่า “จินหลิงมาที่นี่ได้ยังไง? บังเอิญขนาดนี้เชียว?”

“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ท่านอ๋องบอกให้เขามาที่นี่” เสด็จอาเก้าเหลือบมองรถม้าที่ใกล้เข้ามาแล้วพูดอย่างใจเย็น

“เอ่อ… เกิดอะไรขึ้น ถึงให้จิ่นหลิงมาที่นี่ในเวลานี้?” เฟิ่งชิงเฉินพูดไม่ออก ชายคนนี้ใจแคบมากขึ้นเรื่อยๆ เธอแน่ใจว่าเสด็จอาเก้าทำโดยเจตนาเพื่อแสดง ความรักของเขาต่อหน้าจินหลิง

เสด็จอาเก้าเหลือบมองเฟิ่งชิงเฉิน: “ทำไม? ถ้าไม่มีอะไร ข้าเรียกเขาไม่ได้รึไง”

เฟิ่งชิงเฉินขอโทษอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม: “ไม่แน่นอน ข้าแค่เห็นก็เลยถาม”

“ข้าก็นึกว่าเจ้าปวดใจเสียอีก” อ๋องเก้าไม่แสดงออก แต่เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเสด็จอาเก้าไม่ได้โกรธ เฟิ่งชิงเฉินเลยพูดอย่างออเซาะ”ปวดใจอะไรกัน คนที่ทำให้ข้าปวดใจได้ก็มีเพียงท่าน”

“เหอะ…” เสด็จอาเก้าดูเหมือนไม่แยแส แต่การแสดงออกในดวงตาของเขากลับตรงกันข้าม

เฟิ่งชิงเฉินก้มศีรษะลงและหัวเราะเยาะ

ผู้ชายคนนี้น่ารักขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ เขาชอบธรรมและสูงส่งแม้ว่าเขาจะอิจฉาก็ตาม เธอถอนตัวจากเขาไม่ขึ้นจนตายในชีวิตนี้

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันและหัวเราะ รถม้าของหวังจิ่นหลิงก็มาถึงเช่นกัน หวังจิ่นหลิงลงจากรถอย่างสง่างามและมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินและอ๋องเก้าที่ยืนจับมือกัน หวังจิ่นหลิงไม่แปลกใจเลยและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่เคยเปลี่ยน

“เสด็จอาเก้า” หวังจินหลิงทักทายอย่างสุภาพ ไม่ทันที่เสด็จอาเก้าจะตอบอะไร เขาก็พูดกับเฟิ่งชิงเฉิน: “ชิงเฉินเพิ่งกลับมาจากจวนเสด็จอาเก้า?”

เมื่อเห็นความเสน่หาในคิ้วของเฟิ่งชิงเฉิน หวังจิ่นหลิงก็กลับมารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อ๋องเก้ายิ้มอย่างเย็นชา หัวหน้าตระกูลหวังสงบและซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ต่อหน้าเฟิ่งชองเฉินเขาก็สามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ปกปิดอารมณ์ตัวเอง

“ใช่ ช่างบังเอิญเหลือเกิน เรามาถึงพร้อมกัน หากเจ้ามาถึงเร็วกว่านี้เล็กน้อย เจ้าก็คงต้องรอข้าอยู่”เฟิ่งชิงเฉินเห็นว่าบรรยากาศระหว่างหวังจิ่นหลิงและเสด็จอาเก้าไม่ถูกต้อง เธอจึงรีบผ่อนคลายบรรยากาศ

น่าเสียดายที่อ๋องเก้าและหวังจิ่นหลิงต่างก็ไม่รับอารมณ์ที่เฟิ่งชิงเฉินส่งมา หวังจิ่นหลิงยิ้มและไม่พูดอะไร รอยยิ้มในดวงตาอันอบอุ่นของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในดวงตาของเสด็จอาเก้านั้นหลับมีนัยของความขี้เล่น…