นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 968 สอบคัดเลือกขุนนาง เสด็จอาเก้าออกจากเมืองหลวง

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ บทที่ 968 สอบคัดเลือกขุนนาง เสด็จอาเก้าออกจากเมืองหลวง

วันที่ 15 เดือน 4 เป็นวันสอบคัดเลือกขุนนางแห่งตงหลิง และก็เป็นวันที่เสด็จอาเก้าเลือกเดินทางไปยังซานตง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสด็จอาเก้าตั้งใจหรืออย่างไร มองตาองค์รัชทายาท และเลือกวันเดินทางที่ไม่มีผู้ใดออกมาส่ง

องค์รัชทายาทเลือกเสด็จออกจากเมืองหลวงในวันอภิเษกของชุนอ๋อง ผู้คนไม่ว่าจะสูงหรือต่ำต่างพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ชุนอ๋องพอใจ และวันที่เสด็จอาเก้าเดินทางออกจากเมืองหลวงก็เป็นวันแรกของการเปิดสอบคัดเลือกขุนนางแห่งตงหลิง ไม่ต้องพูดถึงสามัญชน แม้แต่จักรพรรดิและเหล่าขุนนางเองก็คอยจับตาดูสนามสอบ เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

อาจกล่าวได้ว่าเสด็จอาเก้าเดินทางออกจากเมืองจักรพรรดิอย่างเงียบสงบ และไม่มีข่าวว่าเสด็จอาเก้าจะเดินทางไปยังซานตงแพร่งพรายออกไป

เสด็จอาเก้าอยู่ในวันแต่งงานรุ่งขึ้นของชุนอ๋อง ภายใต้การพาดพิงถึงของจักรพรรดิว่าเสด็จอาเก้าเป็นคนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตงหลิงกับซีหลิง เนื่องจากต้องการไปหาวัสดุที่ซานตงเพื่อมาสร้างสุสานจักรพรรดิ

แน่นอนว่าจักรพรรดิไม่ยินยอม กล่าวว่าเรื่องแบบนี้นั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนชั้นล่าง แต่เสด็จอาเก้าก็ตอบโต้กลับไปอย่างรุนแรง บอกว่าการสร้างสุสานให้จักรพรรดิองค์ก่อน วัสดุอุปกรณ์ทุกอย่างจำเป็นต้องเลือกด้วยตาของตัวเอง เพื่อไม่ให้ด้อยเหมือนกับฝีมือของคนชั้นล่างที่ผ่านมา และป้องกันไม่ให้สุสานจักรพรรดิถูกทำลายอีกครั้ง

สีหน้าของจักรพรรดิเต็มไปด้วยความโกรธ ดูถูกเสด็จอาเก้าว่าไม่รู้อะไร ที่ผ่านมาการสร้างสุสานจักรพรรดิไม่เคยไปจัดหาวัสดุจากซานตง ซานตงไม่มีวัสดุที่ดีถึงเพียงนั้น

เสด็จอาเก้ายิ้มออกมา กล่าวออกไปว่า “ตระกูลลู่แห่งซานตงมีเหมือนหินชั้นดีอยู่ ที่นั่นเป็นแหล่งกำเนิดของหินชั้นเลิศ”

จักรพรรดิตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็ทรงเห็นด้วยกับเสด็จอาเก้าที่จะเสด็จไปยังซานตง แต่ในตอนที่เสด็จอาเก้ากล่าวว่าต้องการออกเดินทางในวันมะรืน จักรพรรดิเหลือบตามองเสด็จอาเก้าพร้อมกับพยักหน้า

ดังนั้น เมื่อเหล่าบัณฑิตเดินทางเข้ามายังสถานที่สอบคัดเลือกขุนนางเพื่อเตรียมตัวสอบ เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินพร้อมองครักษ์จำนวนหนึ่งค่อย ๆ ออกเดินทาง นอกจากหนานหลิงจิ่นสิงก็ไม่มีผู้ใดมาส่งพวกเขา และนี่ก็เป็นสิ่งที่เสด็จอาเก้าต้องการ เนื่องจากไม่เหมือนกับองค์รัชทายาท เขายังสามารถกลับมาที่นี่ได้

วันนี้ผู้คนที่ออกนอกเมืองมีไม่มาก ไม่มีผู้ใดกล้าขวางทางรถม้าของเสด็จอาเก้า พวกเขาออกจากเมืองอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เสด็จอาเก้าเสด็จออกจากเมือง เหล่าขุนนางที่เฝ้าติดตามเขาก็หายกลับเข้าไปในพระราชวังทันที

“ใต้เท้าฝู่ ในความเห็นของเจ้า เจ้าเก้าเดินทางไปยังซานตงใครนี้ เขาไปเพียงเพื่อแก้แค้นให้เฟิ่งชิงเฉินจริงงั้นหรือ?” เสด็จอาเก้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เขาพาเฟิ่งชิงเฉินออกไปทั้งแบบนี้ มันไม่เหมือนกับเสด็จอาเก้าที่เขาเคยรู้จัก

น้องเก้าของเขาไม่เคยทำเรื่องที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้ก่อน ครั้งนี้รีบร้อนเดินทางไปยังซานตงโดยไม่วางแผนใด ๆ เป็นไปได้ไหมว่าเขาตั้งใจที่จะต่อสู้ด้วยตนเอง ด้วยบารมีอันเกรียงไกรของเสด็จอาเก้า แค่กำจัดตระกูลลู่มันเสียเกียรติเกินไป

“ฝ่าบาท ไม่สนว่าเสด็จอาเก้าเสด็จไปยังซานตงเพื่อเหตุอันใด พวกเราทำได้เพียงปล่อยให้เขาจัดการกับตระกูลลู่ นอกจากนั้นพวกเราก็ไม่สามารถทำได้แล้ว”

คำพูดนี้ของฝู่หลินสัมผัสหัวใจของจักรพรรดิ จักรพรรดิจึงถามออกมาทันทีว่า “ใต้เท้าฝู่จะรับมือกับมันอย่างไร?”

“ข้าน้อยต้อยต่ำ ไร้ความสามารถ ไม่มีวิธีรับมือ แต่จากความเห็นของข้า การที่ไม่รับมือเป็นวิธีการรับมือที่ดีที่สุด” ฝู่หลินก็คือฝู่หลิน เห็นได้ชัดว่าประโยคนั้นเรียบง่าย แต่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจความหมายของฝู่หลินได้ มันช่างลึกซึ้งเสียเหลือเกิน

โชคดีที่จักรพรรดิทนมากและเขาไม่โกรธเมื่อได้ยินคำพูดของฝู่หลิน แต่เขากลับถามออกมาด้วยความสนใจ “อะไรเรียกว่าการไม่มีวิธีรับมือ เป็นวิธีรับมือที่ดีที่สุด”

ฝู่หลินไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป เขาอธิบายออกมาทันใด “ฝ่าบาท ตระกูลลู่แห่งซานตงนั้นมีความยาวนานมากว่าร้อยปี เป็นรากเหง้าที่หยั่งลึก อาจกล่าวว่าได้ในซานตง ตระกูลลู่คือทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าขุนนางคนไหนก็ต้องไว้หน้าตระกูลลู่ ในซานตง ตระกูลลู่อยากได้อะไรก็สามารถสรรหามาให้ได้ ต้องการเกี่ยวดองกับใครก็เกี่ยวดอง ต้องการเงินก็ได้เงิน

แต่มันตรงข้ามกับเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าไม่มีอะไรในซานตง หากเสด็จอาเก้าต้องการลงมือกับตระกูลลู่ในดินแดนของพวกเขา เขาจะต้องถูกตระกูลลู่ตอบโต้เป็นแน่ ถึงเวลานั้น ฝ่าบาทก็แค่ปล่อยให้ขุนนางในซานตงทำตัวไม่รู้เรื่องราว ปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายสู้กัน ไม่ต้องสนว่าใครเป็นฝ่ายชนะ ทุกอย่างล้วนเป็นชัยชนะของฝ่าบาท”

คำพูดหลังจากนั้น ฝู่หลินไม่ได้อธิบายอะไรมามากมาย แต่จักรพรรดิก็เข้าใจ หากเสด็จอาเก้าชนะ จักรพรรดิก็สามารถสอบถามความรับผิดชอบจากเสด็จอาเก้า และยึดทรัพย์ของตระกูลลู่มาไว้ในมือได้

แต่หากเสด็จอาเก้าพ่ายแพ้ เช่นนั้นจักรพรรดิก็สามารถกดดันเสด็จอาเก้า สอบสวนตระกูลลู่แห่งซานตง เช่นเดียวกัน มันก็สามารถทำให้ตระกูลลู่หายไปจากตงหลิงได้

“ดี ดีมาก ไม่รับมือคือวิธีการรับมือที่ดีที่สุด แผนการของเจ้าเยี่ยมมาก เจ้าช่างเป็นผู้มีพรสวรรค์ในการปกครองประเทศเสียจริง” จักรพรรดิมีความสุข ยิ่งคิดเรื่องที่เสด็จอาเก้าเสด็จไปซานตงมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้เขามีผลประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น

ขุนนางในซานตงมากมายก็เป็นที่ไว้วางใจของเขา เขาไม่เชื่อว่าเสด็จอาเก้าจะสามารถทำอะไรกับคนพวกนี้ของเขาได้

“ฝ่าบาททรงรับชมมากเกินไป ข้าไม่อาจรับไว้ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะพระปรีชาสามารถของฝ่าบาท หากฝ่าบาทไม่ทิ้งหมากอย่างตระกูลลู่แห่งซานตงไว้ คงไม่มีเรื่องราวเฉกเช่นวันนี้เกิดขึ้น” ฝู่หลินรู้จักประจบจักรพรรดิเป็นอย่างดี ยกความผิดพลาดของจักรพรรดิในตอนนี้ว่าเป็นความสำเร็จของจักรพรรดิในเวลานี้ หลังจากกล่าวยกยอจักรพรรดิอย่างมีความสุข เขาก็กล่าวทูลเรื่องความคืบหน้าของคดีนองเลือดในเมืองจักรพรรดิ

ฝู่หลินกล่าวออกมาอย่างงดงาม แต่เมื่อเรียบเรียงให้ดีแล้ว ความคืบหน้าของคดีมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ภายใต้ความชาญฉลาดของจักรพรรดิ ไม่นานพวกเขาก็สามารถหาตัวขุนนางผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจนพบ เขาจะไม่ปล่อยให้คนเลวพวกนั้นลอยนวลอีกเป็นอันขาด และด้วยการมีหัวเป็นประกัน ในงานสอบคัดเลือกขุนนางแห่งตงหลิง ไม่มีทางเกิดเหตุนองเลือดคล้ายกับวันนั้นอย่างแน่นอน

จักรพรรดิพอพระทัยเป็นอย่างมาก คิดว่าฝู่หลินเป็นขุนนางที่มีความสามารถและใช้งานได้ รู้ใจจักรพรรดิเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงกล้าใช้งานขุนนางหนุ่มอย่างฝู่หลิน

ฝู่หลินกล่าวว่าที่เขาสามารถบรรลุความสำเร็จนี้ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะสติปัญญาของจักรพรรดิ

จักรพรรดิและขุนนางพูดคุยกันอย่างมีความสุข ตัดสินใจพาฝู่หลินไปดูสนามสอบคัดเลือกขุนนาง เพื่อให้เห็นสถานการณ์และพื้นที่จริงของการสอบ ฝู่หลินแนะนำจักรพรรดิให้พาเหล่าขุนนางเล็กน้อยไปด้วย จักรพรรดิเห็นด้วยกับความคิดของฝู่หลิน

ในระหว่างการสอบคัดเลือกขุนนางวันนี้ จักรพรรดิเห็นว่าผู้เข้าร่วมการทดสอบส่วนใหญ่เป็นคนยากจน เขารู้สึกโล่งใจมาก จักรพรรดิกลัวว่าเด็ก ๆ ที่มาจากตระกูลชนชั้นสูงเหล่านั้นจะฉวยโอกาสมากเกินไป ดังนั้นนักเรียนที่ยากจนจะไม่มีโอกาส

เมื่อมองไปที่ผู้ตรวจสอบและผู้ควบคุม แต่ละคนยึดมั่นในหน้าที่ของตน จริงจังและมีความรับผิดชอบ ซึ่งทำให้จักรพรรดิรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง โดยคิดว่าการทดสอบคัดเลือกขุนนางครั้งนี้จะเป็นการนำพาตงหลิงไปสู่ความเจริญก้าวหน้าอันยิ่งใหญ่ และคนเหล่านี้ก็จงรักภักดีแก่เขา

จักรพรรดิเสด็จกลับพระราชวังอย่างพึงพอใจ ระหว่างเดินทางกลับก็คิดไปในใจถึงตำแหน่งของเด็กที่เข้าร่วมการทดสอบขุนนางในวันนี้ ควรจะฝึกฝนอย่างไร ทำอย่างไรให้พวกเขาเจริญเติบโตได้เร็วที่สุดและกลายเป็นขุนนางที่มีความสามารถเช่นเดียวกับฝู่หลิน

ส่วนเรื่องที่เสด็จอาเก้าเสด็จไปซานตง เรื่องนี้จักรพรรดิเพียงแค่แอบจับตามอง สั่งการให้เหล่าขุนนางของเขาในซานตงยุยงให้ตระกูลลู่แห่งซานตงลงมือกับเสด็จอาเก้าให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องอื่นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

ตามที่ฝู่หลินกล่าวไว้ ปล่อยให้เสด็จอาเก้าไปจัดการกับตระกูลลู่ก่อน หลังจากที่ทั้งสองคนได้รับความเสียหายพวกเขาค่อยลงมือและเก็บกวาดผลประโยชน์มาให้มากที่สุด

ในค่ำคืนนั้น หวังจิ่นหลิงรู้ว่าจักรพรรดิพอใจกับการสอบคัดเลือกขุนนางครั้งนี้เป็นอย่างมาก เขายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร แววตาของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ

หากจักรพรรดิทรงทราบว่าเด็กที่สวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเหล่านั้น ส่วนใหญ่มาจากตระกูลชั้นสูง ไม่รู้ว่าจักรพรรดิจะโกรธจนแทบกระอักเลือดออกมาหรือไม่……

เฟิ่งชิงเฉินเคยกล่าวไว้ หากต้องการให้ใครเจ็บปวดจนถึงขีดสุด ก่อนอื่นก็ต้องสร้างความหวังให้เขาก่อน จากนั้นค่อยทำลายความหวังของเขาจนสิ้นซาก

เมื่อความหวังของจักรพรรดิถูกทำลาย เจ้าจะรู้สึกทุกข์ทรมานหรือไม่?