บรรลุอรหันต์กับระบบพุทธองค์ - ตอนที่ 413 มีชีวิตอยู่ในความหวัง (5)

ในความเป็นจริง หนุ่มแดงก็เข้าใจว่านี่คือบุคลิกที่แท้จริงของฟางเจิ้ง ไม่ว่าเขาหรือหน่วยงานภายนอกจะมีคำขออะไร หรือแม้ว่าเขาจะสวมบทบาทเป็นพระพุทธเจ้าที่มีความศักดิ์สิทธิ์เพียงใด เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่กระตือรือร้นอยู่ดี เขาเพียงแค่รักษาภาพลักษณ์ของพระที่สำเร็จแล้วไว้ต่อหน้าผู้อื่นเท่านั้น ถ้าเขาปล่อยตัวเองออกมา การแสดงความซุกซนของฟางเจิงก็ไม่แพ้เด็กแดงเลย

ท้ายที่สุดแล้ว ฟางเจิงเคยเป็นปีศาจน้อยในหมู่บ้านมาก่อน เขาไม่ได้ขโมยของสำคัญ แต่ต้นไม้ผลมักจะตกเป็นเหยื่อของเขาบ่อยๆ

ทั้งสองวิ่งกลับไปที่ห้องนั่งสมาธิและเริ่มกิน!

“อาจารย์, ผมเป็นศิษย์ของท่าน.” ฉันยังเติบโตอยู่ ให้ฉันกินสองอัน ส่วนเธอกินหนึ่งอัน

“ฉันก็กำลังโตเหมือนกัน” นอกจากนี้ คุณไม่รู้จักวิธีแสดงความเคารพต่อผู้ใหญ่หรือ? ฉันจะกินสอง ส่วนเธอกินหนึ่ง

“อาจารย์ ท่านต้องแสดงความรักต่อศิษย์ของท่าน!”

“ฉันแสดงความรักให้พวกเจ้าแล้ว” คุณเพิ่งทานข้าวไป แต่ฉันยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว

“ท่านครับ เราไม่พูดถึงอาหารเมื่อก่อนกันได้ไหมครับ?” ถ้าท่านต้องการ ท่านสามารถไปที่นั่นได้ตอนนี้ ฉันมั่นใจว่ามันยังมีอยู่

“งั้นเราอย่าพูดถึงมันเลย”

…

คู่หูทั้งสองยังคงแลกเปลี่ยนกันต่อไปเป็นเวลานาน ทั้งหมดเพื่อข้าวปั้นเพียงลูกเดียว ในขณะนั้น ประตูห้องก็เปิดออก

“ท่านฟางเจิ้ง จิงซิน พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” อูหยางเฟิงฮวาเห็นว่าเป็นเวลาทานข้าวกลางวันแล้ว แต่ไม่เห็นหนุ่มแดงและฟางเจิ้ง ดังนั้นเธอจึงออกตามหาพวกเขา และพบว่าทั้งคู่กำลังยื้อแย่งกันอยู่บนเตียง พวกเขากำลังแย่งชิงข้าวปั้นกันอยู่ และข้างหลังพวกเขามีข้าวปั้นคนละลูก

เมื่อฟางเจิงและหนุ่มแดงได้ยินเธอ พวกเขาก็หยุดแย่งชิงทันที พวกเขานั่งตัวตรงทันที และในขณะที่ฟางเจิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาเห็นอู๋หยางเฟิงฮวาเก็บข้าวปั้นขึ้นมาและดมมัน จากนั้นเธอก็พูดด้วยสีหน้าตกใจยินดีว่า “ข้าวปั้นลูกนี้หอมจริงๆ”

ฟางเจิงและหนุ่มแดงรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีพร้อมกัน…

เรดบอยพูดทันทีว่า “พี่อูหยาง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

“ไม่ใช่เวลาทานข้าวกลางวันแล้วเหรอ?” ฉันกลัวว่าคุณจะหิวเลยมาพาคุณไปทานข้าวกลางวัน ใครจะรู้ว่าทั้งสองคนแอบมานั่งกินของอร่อยที่นี่ คุณไม่รังเกียจถ้าฉันลองชิมหน่อยได้ไหม? อูหยางเฟิงฮวา มองไปที่ฟางเจิ้งและหนุ่มน้อยแดงด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก? พวกเขาได้แต่พึ่งพาเธอตลอดการเดินทาง แม้แต่ที่พักและการเดินทางของพวกเขาก็ยังเป็นเธอที่จ่ายให้ พวกเขาจะไม่ให้ข้าวปั้นเธอเมื่อเธอต้องการได้อย่างไร?

ทั้งคู่แลกเปลี่ยนสายตากันและเห็นความผิดในดวงตาของกันและกัน ‘ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ!’ ถ้าคุณไม่แย่งมันไป เราคงเสร็จสิ้นไปนานแล้ว มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหน! เราโดนหลอก!’

จากนั้นทั้งสองพูดพร้อมกันด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ครับ เชิญเลย” มันสมบูรณ์แบบที่เราทั้งคู่สามารถมีคนละหนึ่งอัน ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน หัวใจของพวกเขาก็เจ็บปวดจากการสูญเสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งของฟางเจิง เขาไม่ได้กินอะไรเลยตอนกลางวัน ข้าวปั้นลูกเดียวไม่พอ! แม้จะกินหมดแล้ว เขาก็ยังรู้สึกถึงท้องที่ว่างเปล่า เขาหิว!

หลังจากอู๋หยางเฟิงฮวาเสร็จสิ้นข้าวปั้น ตาของเธอก็สว่างขึ้น กลิ่นหอมที่เหลืออยู่ในปากทำให้เธอตื่นเต้นไปทั้งตัว “ท่านฟางเจิ้ง ท่านยังมีอีกไหม?” อันนี้อร่อยจริงๆ!”

ฟางเจิงและหนุ่มแดงรีบส่ายหัว “ไม่มีเหลือแล้ว!”

“คุณได้มาจากไหน?” ฉันซื้อได้ไหม? อู๋หยางเฟิงฮวายังคงกดดันต่อไป เธอชอบรสชาติและวางแผนที่จะซื้อมาให้พ่อแม่ลองชิม

“ท่านผู้มีเกียรติ ท่านสามารถซื้อได้ตามธรรมชาติถ้ามันเป็นโชคชะตา” อ้อ แล้วท่านมาที่นี่ทำไมครับ? ฟางเจิงรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที เขาไม่ต้องการอธิบายเกี่ยวกับข้าวคริสตัล ถ้าเขาอธิบายเพิ่มเติม มันจะเป็นเรื่องยุ่งยากเท่านั้น

โชคดีที่โอวหยางเฟิงฮวาเปลี่ยนหัวข้อทันที “บ่ายโมงแล้วไม่ใช่เหรอ?” ผมเชิญพวกคุณสองคนมาทานกลางวัน

“อาหารกลางวัน?” “ยังเป็นที่เดิมเมื่อวานนี้อยู่ไหม?” เด็กชายเสื้อแดงร้องถามทันที

อูหยางเฟิงฮวาหยักหน้า “ใช่ มีที่ไหนอีกไหม?” อาหารไม่อยู่ที่นั่นทั้งหมดเหรอ?

เด็กชายแดงเกือบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเขาได้ยินเธอพูดถึงที่อื่น อาหารนั้น… เรดบอยเหลือบมองฟางเจิ้งเมื่อเขานึกถึงอาหาร ถ้าไม่ใช่ว่าเขาสู้ฟางเจิงไม่ได้ เขาคงจะตบหัวล้านนั่นตายไปแล้ว

ฟางเจิ้งประนมมือ “อามิตาภะ” ท่านผู้มีพระคุณ พระภิกษุยากจนนี้และจิงซินได้ทานอาหารกลางวันแล้ว ไปเถอะ ไปคนเดียวเถอะ

“อย่า.” ฉันยังไม่อิ่มเลย ฉันหิว!” เด็กชายเสื้อแดงตะโกนออกมาในทันที

ฟางเจิงยกเปลือกตาขึ้น “จิงซิน ถ้าคุณหิว ฉันพาคุณไปที่นั่นได้” ฉันจะทำให้แน่ใจว่าคุณได้อิ่มแน่นอน ดีที่สุดคือไม่ควรเป็นภาระให้กับท่านอูหยาง

เด็กชายแดงเกือบจะสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นและส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ท่านอาจารย์ ผมคิดว่าท่านควรเพลิดเพลินกับอาหารนั้นด้วยตัวเองดีกว่า” ฉันจะกินกับพี่สาวเอง

“มีศูนย์อาหารอื่นจริงๆ เหรอ?” อู๋หยางเฟิงฮวาถามด้วยความอยากรู้

ฟางเจิ้งพยักหน้า “ใช่ มีห้องอาหารมังสวิรัติสำหรับพระจริง” ทำไมล่ะ? คุณอยากลองไหม?

ดวงตาของอู๋หยางเฟิงฮวากะพริบขึ้นทันทีเมื่อเธอพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “เมื่อเราอยู่ที่นี่ ฉัน obviously ต้องลองอาหารมังสวิรัติแบบพุทธแท้ๆ” ท่านเจ้าอาวาสฟางเจิง เกี่ยวกับเรื่องนั้น…

ฟางเจิ้งกล่าวทันทีว่า “จิงซิน เนื่องจากท่านอูหยางต้องการลิ้มลองอาหารจากห้องอาหารมังสวิรัติที่แท้จริง ทำไมเจ้าถึงไม่พาเธอไปที่นั่นล่ะ?” ฉันยังไม่ได้อ่านพระสูตรจบเลย อามิตาภะ “ฉันจะไม่เข้าร่วมกับพวกคุณทั้งสอง”

พูดจบ ฟางเจิ้งนั่งขัดสมาธิและดูเหมือนพระเณรชราภาพที่กำลังนั่งสมาธิ

อูหยางเฟิงฮวา หันไปมองไปที่เด็กชายแดงทันทีและพบว่าเขากำลังบดฟันอยู่ เขาจ้องมองฟางเจิ้งอย่างตั้งใจราวกับไฟกำลังจะพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา

“จิงซิน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” คุณไม่สบายหรือเปล่า? ทำไมคุณถึงกร่อนฟัน? บอกแล้วนะ ว่าการกร่อนฟันไม่ดีสำหรับเด็ก ถ้าฟันของเธอเติบโตมาเบี้ยว มันจะดูไม่ดีในอนาคต”

เด็กชายแดงถึงกับพูดไม่ออกในทันที กรอดฟันของเขา? นี่เรียกว่ากัดฟันด้วยความโกรธ เข้าใจไหม? ทันทีที่เด็กชายแดงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็ได้ยินฟางเจิงพูดว่า “จิงซิน ฉันจะเริ่มสวดมนต์แล้ว”

เด็กชายแดงรีบกลืนคำที่เขากำลังจะพูดทันที รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก เขาพูดว่า “ท่านอาจารย์ ข้ากินอิ่มจากมื้อก่อนแล้ว” ผมบอกแล้วว่าผมอยากออกไปสนุกสนาน ฉันคิดว่าความคิดแบบนั้นไม่ถูกต้อง ดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจลงโทษตัวเองด้วยการสวดมนต์ในห้องสมาธิ ฉันจะไม่ออกไปไหน

“ไม่!” อูหยางเฟิงฮวาเป็นคนแรกที่ตะโกนออกมาก่อนที่ฟางเจิ้งจะตอบ

“ท่านผู้มีพระคุณ, พระภิกษุยากจนนี้ควรได้รับโทษสำหรับบาปของเขา” ท่านผู้มีอุปการคุณ หากท่านต้องการรับประทานอาหารมังสวิรัติ ก็เชิญเลย “แค่ไปข้างนอก ถามพระสงฆ์คนไหนก็ได้ แล้วคุณจะพบมัน,” เด็กชายแดงพูดอย่างจริงจัง

“ท่านผู้ทรงศีล เจิงซินยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต” ถ้าเขาไม่อิ่มท้อง มันจะเป็นอันตรายต่อการเจริญเติบโตของเขา อูหยางเฟิงฮวาเริ่มช่วยอ้อนวอนแทนจิงซิน โดยคิดว่าเขากลัวฟางเจิ้ง

ฟางเจิ้งเหลือบมองไปที่เด็กชายแดง ซึ่งเด็กชายแดงเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายเล็กน้อย เขารู้สึกทุกข์ใจอย่างยิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่าความคิดที่มีน้ำใจบางครั้งอาจเป็นกับดักได้!

ฟางเจิงพยักหน้าเบาๆ “ท่านผู้มีอุปการคุณ สิ่งที่ท่านพูดมีเหตุผล” จิงซิน โทษของคุณคือการพาแพทโทรนโอหยางไปทานอาหาร และนายต้องกินสองชาม!”

“ท่านอาจารย์ นั่นคือการลงโทษที่แท้จริง!” เด็กชายแดงพูดด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ฟางเจิงยิ้มขณะลูบหัวของเด็กชายแดงและพูดด้วยความหมายลึกซึ้งในคำพูดของเขาว่า “อย่าชิงของในอนาคต” มันไม่ดี

เด็กชายแดงกลอกตาและคิดว่า “เหี้ย! มันเป็นเพราะเขากำลังแก้แค้นจริงๆ ไอ้หัวล้านนี่…!”

ในที่สุด หนุ่มแดงก็พาอูหยางเฟิงฮวาไปอย่างน่าสงสาร หลังจากที่หนุ่มแดงจากไป ฟางเจิ้งก็หยิบข้าวปั้นข้าวคริสตัลออกมาจากตู้และค่อยๆ กินมัน เขาหัวเราะเบาๆ “นี่มันอร่อยจริงๆ”

รุ่งเช้าวันถัดมา ฟางเจิ้งมาถึงซากปรักหักพังข้างแม่น้ำแต่เช้า อย่างไรก็ตาม ฟางเจิงรู้สึกแปลกใจที่เห็นหยวนไห่มาอยู่ที่นั่นแล้ว อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ เหยียนไห่ได้ลงไปในแม่น้ำไกลกว่าครั้งก่อนอย่างชัดเจน ในกางเกงว่ายน้ำและแว่นตาว่ายน้ำ เขากระโดดลงไปในน้ำ