บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1121: แผนที่หนังสัตว์

ตอนที่ 1121: แผนที่หนังสัตว์

ฝุ่นควันสลายสิ้น รอบด้านกลับสู่ความสงบ

ซูอี้พินิจมองเศษดาบเถ้าวิญญาณ หัวคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย

ห่างออกไป โม่อวี๋กับสัตว์ประหลาดเฒ่าแห่งสำนักแดนอสูรปรีดีคนอื่น ๆ เดินมาหา เดิมทีพวกเขาต้องการจะกล่าวขอบคุณซูอี้ แต่กลับถูกจักรพรรดิมารสวรรค์ห้ามเอาไว้

“พวกเจ้าถอยออกไปกันก่อน”

จักรพรรดิมารสวรรค์ออกคำสั่ง

นางมองออกว่าซูอี้ไม่ได้สนใจจ้าวเรือนจำที่หกที่โดนสังหาร แต่เป็นเศษชิ้นส่วนของดาบเถ้าวิญญาณนั้นต่างหากที่สร้างความสนใจให้แก่ซูอี้

“ขอรับ”

โม่อวี๋กับคนอื่น ๆ จึงจากไปโดยเร็ว

จักรพรรดิมารสวรรค์ยืนอยู่อีกด้าน มองดูซากชิ้นส่วนดาบเถ้าวิญญาณสักครู่ จากนั้นจึงหันไปมองดูซูอี้ที่กำลังขมวดคิ้วขึ้นน้อย ๆ ราวกับกำลังใช้ความคิด

ซูอี้จึงพ่นลมหายใจออกจากปากยาว ๆ นานมาก ก่อนจะส่งพลังไปยังปลายนิ้ว เศษชิ้นส่วนของดาบเถ้าวิญญาณเหล่านั้นจะกลายเป็นผงธุลีปลิวหายไปกลางอากาศ

“พี่ซูเจอปัญหาหนักอะไรเข้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” จักรพรรดิมารสวรรค์ถาม

ซูอี้ตอบ “ดาบเถ้าวิญญาณเล่มนี้ไม่ได้มีความร้ายกาจอันใด แต่ภาวะดาบที่หลอมประทับในดาบเล่มนี้มีความแปลกประหลาด หากว่าข้าคาดเดาไม่ผิด ภาวะดาบต้องห้ามนั้นควรจะมาจากดาบอีกเล่มหนึ่ง”

“ดาบอีกเล่มหนึ่ง?”

จักรพรรดิมารสวรรค์ตะลึง ทำหน้าไม่เข้าใจ

ซูอี้กล่าว “ยังจำที่ข้าเคยบอกกับเจ้าได้หรือไม่ว่าสมบัติล้ำค่าสูงสุดประจำหอเก้าสวรรค์คือดาบวิถีลึกลับเล่มหนึ่ง?”

จักรพรรดิมารสวรรค์นึกขึ้นได้ในทันใด

หอเก้าสวรรค์มีดาบวิถีลึกลับอยู่เล่มหนึ่ง นอกจากเจ้าหอของพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้บวงสรวงสวรรค์ทั้งสามคนหรือว่าผู้แข็งแกร่งคนอื่น ๆ ในหอล้วนไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของดาบเล่มนี้

ทว่าเวลาที่ผู้แข็งแกร่งของหอเก้าสวรรค์กราบเข้าเป็นศิษย์ ล้วนเคยตั้งสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าดาบเล่มนี้ด้วยกันทั้งสิ้น

อีกทั้งคำสัตย์ปฏิญาณนี้ราวกับกฎสวรรค์ เมื่อทำผิดต่อคำสัตย์ปฏิญาณ ไม่ว่าจะมีระดับการฝึกตนสูงหรือต่ำล้วนต้องร่างแตกวิถีดับทั้งสิ้น

จักรพรรดิมารสวรรค์ตกตะลึง

“ไม่ผิด” ซูอี้พยักหน้า

เขาไม่ได้บอกจักรพรรดิมารสวรรค์ทั้งหมด และหากเพียงเท่านี้ยังไม่เป็นไร

ที่สำคัญคือ หากว่าภาวะดาบนั้นมาจากดาบวิถีประจำหอเก้าสวรรค์จริง ถ้าเช่นนั้นดาบวิถีเล่มนี้จะต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับดาบเก้าคุมขัง!

มิเช่นนั้น ตอนที่สู้กันก่อนหน้านี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นขณะที่จ้าวเรือนจำที่หกใช้ภาวะดาบนั่น!

ซูอี้จำได้แม่นยำว่า ตอนที่ภาวะดาบเจอกับกลิ่นอายของดาบเก้าคุมขัง ภาวะดาบพลันผละออกจากการควบคุมของจ้าวเรือนจำที่หก และเข้ามาหลอมรวมกับกลิ่นอายของดาบเก้าคุมขังเองราวกับไหลกลับสู่แก่น!

ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จะให้ซูอี้นิ่งนอนใจได้อย่างไร?

“มิน่าเล่า สหายเต๋าจึงฆ่าเขาตาย ไม่ไว้ชีวิตเขาเพื่อจับตัวมาสอบถาม พวกเขาเคยตั้งคำสัตย์ปฏิญาณ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะถามได้ความอันใด”

จักรพรรดิมารสวรรค์กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

ครู่ถัดมา นางก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จากนั้นก็เริ่มเก็บอาวุธและสมบัติล้ำค่าที่เก็บมาได้หลังจากได้รับชัยชนะ

ในจำนวนนั้นมีสมบัติลึกลับฟ้าดินถึงหกชิ้น!

“คนหลอกลวง ก่อนหน้านี้ยังพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าในมือเหลือสมบัติลึกลับฟ้าดินเพียงแค่สี่ชิ้นเท่านั้น ที่แท้ก็โกหกข้า”

จักรพรรดิมารสวรรค์บ่นอุบ

“เอ๊ะ พี่ซูดูสมบัติลับฟ้าดินชิ้นนี้สิ เหมือนว่าจะเป็นภาพลึกลับ”

ทันใดนั้น จักรพรรดิมารสวรรค์ก็สังเกตเห็นหนังสัตว์ผืนหนึ่ง ก่อนจะมอบมันให้กับซูอี้

บนหนังสัตว์ วาดภาพแนวเทือกเขาแม่น้ำที่หาพบได้ทั่วไป อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวันเวลาที่ผันผ่านเนิ่นนาน

ซูอี้พินิจมองสักครู่จึงสำแดงกฎแห่งจุดจบ และยกมือขึ้นลูบเบา ๆ

พรึ่บ!

พลังปิดผนึกบนหนังสัตว์ถูกขจัดไปอย่างง่ายดาย

หนังผืนนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตะลึงในทันใด เกิดประกายแสงสว่าง กลิ่นอายแหล่งที่มาคลุมเครืออันหนาแน่นแผ่กระจายออกมา

ซูอี้พินิจดูสักครู่ก็มองออกว่าอักขระลึกลับมหาวิถีทั้งแปดนั้นคือ ‘แดนมารดาหมื่นวิถีกำเนิดแห่งฟ้าดิน’!

ซูอี้ถึงกับสะดุ้งในใจ

‘แดนมารดาหมื่นวิถี’ สี่คำนี้ หมายถึงดินแดนที่หมื่นวิถีในโลกอุบัติขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

และ ‘กำเนิดแห่งฟ้าดิน’ ก็คงจะหมายถึงต้นกำเนิดฮุ่นตุ้นของภูมิดาราฟ้าดิน!

เมื่อคำทั้งแปดรวมเข้าด้วยกัน ซูอี้รู้ได้ในทันใดว่าภาพภูเขาแม่น้ำที่วาดบนหนังสัตว์ผืนนี้อาจจะเป็นตำแหน่งต้นกำเนิดฮุ่นตุ้นของภูมิดาราฟ้าดิน

สถานที่แห่งนั้นก็คือดินแดนแหล่งกำเนิดของหมื่นวิถีแห่งโลก!

เรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนใจให้แก่ซูอี้ด้วยเช่นกัน เพราะหากว่าสามารถหาสถานที่แห่งนั้นพบ ก็เท่ากับสามารถหาต้นกำเนิดฮุ่นตุ้นเริ่มแรกสุดของภูมิดาราฟ้าดินพบ!

เวลานี้ จักรพรรดิมารสวรรค์ก็รู้เช่นกันแล้วว่าหนังผืนนี้ไม่ธรรมดา นางกล่าวด้วยความตระหนก “สถานที่ที่วาดบนหนังผืนนี้ดูเหมือนจะเป็น ‘เขตต้องห้ามเซียนอับโชค’ ใช่หรือไม่?”

เขตต้องห้ามเซียนอับโชค

สถานที่ที่ถูกมองว่าเป็นดินแดนต้องห้ามอันดับหนึ่งในบรรพกาล มีชื่อเสียงลือลั่นไปทั่วมหาแดนดิน

เพราะว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผู้ฝึกตนคนใดก็ตามที่บุกเข้าสู่เขตต้องห้ามเซียนอับโชค หากสติไม่สับสนกลายเป็นคนเสียสติ ก็ไม่ได้กลับออกมาอีก

เรื่องหนึ่งที่ฮือฮากันที่สุดก็คือเมื่อสี่หมื่นเก้าพันปีก่อน ตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิท่านหนึ่งเข้าสู่เขตต้องห้ามเซียนอับโชคไปได้สามเดือน ถึงแม้จะมีชีวิตรอดกลับมา ทว่ากลับกลายเป็นคนฟั่นเฟือน สติล่องลอย จิตวิถีเสียหาย มักจะพูดจาเลอะเลือน

เขาเคยกล่าวว่าเขตต้องห้ามเซียนอับโชคมีซากกระดูกของเซียนอยู่จริง ๆ

และเคยกล่าวด้วยว่า เขาบุกเข้าสู่แดนเซียนโดยไม่ตั้งใจ เห็นเหล่าเทพเซียนเต็มฟ้าร่วงหล่นลงมาราวกับสายฝน เป็นภาพที่น่ากลัวมาก

…สุดท้าย หลังจากตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิท่านนี้เสียสติอยู่หลายเดือนก็ดับชีวิตไปอย่างกะทันหัน

ก่อนจะตาย ตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิท่านนี้ร้องตะโกนราวกับเสียสติ “สักวันหนึ่ง ภูมิดาราฟ้าดินจะทำให้หมื่นวิถีพินาศ กลายเป็นดินแดนฝังเซียน!”

เรื่องนี้สร้างความแตกตื่นให้กับคนในแผ่นดินมหาแดนดิน และสร้างความสนใจแก่ขุมกำลังระดับสูงนับไม่ถ้วน ต่างก็เริ่มสืบเสาะหาความจริงของเรื่องนี้

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลอันใด

อีกทั้งเมื่อเวลาผ่านพ้นไป ผู้คนทั้งหลายก็เริ่มลืมเลือนเรื่องนี้ไปอย่างช้า ๆ ไม่มีใครเก็บเอาคำพูดของตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิที่ฟั่นเฟือนคนนั้นมาคิดเป็นจริงเป็นจังอีก ต่างก็เข้าใจว่าเป็นเพียงแค่คำพูดเลอะเลือนของคนสติไม่ดีคนหนึ่งเท่านั้น

“เขตต้องห้ามเซียนอับโชค?”

ซูอี้หยิบม้วนหนังสัตว์ผืนนั้นขึ้นมาพินิจดูอย่างจริงจัง พบว่าภาพแนวเทือกเขาและแม่น้ำที่วาดไว้บนนั้นคล้ายคลึงกับภูเขาลำเนาไพรที่อยู่ใกล้ ๆ ปากทางเข้าเขตต้องห้ามเซียนอับโชคมาก

ซูอี้ถึงกับตะลึงไปในทันใด

ถึงแม้เขตต้องห้ามเซียนอับโชคจะถูกมองว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามอันดับหนึ่งในใต้หล้า ทว่าเมื่อชาติก่อน เขาเคยบุกเข้าไปสามครั้ง

ครั้งที่หนึ่ง คือตอนที่เขาบรรลุสู่ขอบเขตมหาจักรพรรดิ ด้วยระดับวิถีของตัวเอง ควรจะไปสำรวจเขตต้องห้ามเซียนอับโชคได้

ปรากฏว่าเพียงแค่เข้าไปถึงด้านนอกของเขตต้องห้ามเซียนอับโชคก็เจอกับสิ่งน่ากลัว พ่ายแพ้กลับมา จำต้องถอยออกไป

ครั้งที่สอง เป็นตอนที่ตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิเสียสติไปได้ไม่นาน เขาได้ยินวาจาเลอะเลือนเหล่านั้นเช่นกัน สงสัยว่าภายในเขตแดนต้องห้ามเซียนตกจะซ่อนเร้นความลับอันใดเอาไว้ จึงได้เดินทางไปอีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาเตรียมไพ่ใบสุดท้ายแต่ละอย่างไปจนเพียบพร้อม ทว่าสุดท้ายบุกเข้าไปในเขตแดนต้องห้ามเซียนตกได้ไม่นานก็ต้องกลับมามือเปล่า ทั้งยังเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นอีกด้วย

ครั้งที่สาม คือตอนที่เขาพยายามเสาะแสวงหาหนทางวิถีที่สูงส่งยิ่งกว่าด้วยความยากลำบากแต่ก็ไม่เป็นผล

แผนหนึ่งคือออกเดินทางไปยังจักรวาลพร่างดาว อีกแผนหนึ่งคือเสาะแสวงหาความลับแห่งวัฏสงสาร ส่วนแผนสุดท้ายคือไปสำรวจเขตต้องห้ามเซียนอับโชค

เรื่องที่สมควรกล่าวถึงก็คือตอนนั้นซูอี้ผ่านประสบการณ์ในการเสาะแสวงหามานานหลายปี เสาะหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับวัฏสงสารในภูมิมืดมิดเจอบ้างแล้ว

สุดท้าย ซูอี้ล้มเลิกที่จะไปจักรวาลพร่างดาว และตัดสินใจเดินทางไปยังเขตต้องห้ามเซียนอับโชคอีกครั้ง หากว่าไม่สำเร็จ ก็จะกลับมาตั้งหน้าตั้งตาสำรวจวัฏสงสาร

ด้วยเหตุนี้จึงได้สืบเสาะเขตต้องห้ามเซียนอับโชคขึ้นเป็นครั้งที่สาม

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ถึงแม้ระดับวิถีของเขาจะถือได้ว่าเป็นใหญ่ในใต้หล้า ยิ่งใหญ่ทั่วแดนดิน กล่าวได้ว่าเป็นนักดาบอันดับหนึ่งตั้งแต่อดีตจนปัจจุบันของมหาแดนดิน ทว่าหลังจากที่เข้าสู่เขตต้องห้ามเซียนอับโชคแล้ว ยังคงพบเจอภัยอันตรายมากมาย

สุดท้าย ถึงแม้ว่าเขาจะบุกถึงแถบรอบนอกและเข้าไปในเขตต้องห้ามเซียนอับโชคได้ ทว่ากลับพบเจอแสงไฟประหลาดลึกลับที่บินได้ เพียงแค่กวาดผ่านเบา ๆ ก็บดขยี้ร่างวิถีของเขาได้ หากไม่ใช่เพราะจิตวิญญาณของเขามีดาบเก้าคุมขังเฝ้าดูแลอยู่ ก็เกือบจะดับไปแล้วเช่นกัน

การบุกเข้าสู่เขตต้องห้ามเซียนอับโชคทั้งสามครั้งนี้ทำให้ซูอี้เข้าใจได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่าสถานที่แห่งนั้นน่ากลัวเพียงใด อย่าว่าแต่ผู้ฝึกตนธรรมดาทั่วไปเลย กระทั่งขอบเขตมหาจักรพรรดิก็ยังยากจะหนีรอดได้!

และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเช่นกัน ซูอี้จึงมุ่งมั่นในการเสาะแสวงหาหนทางวิถีของวัฏสงสาร

“หากว่าเขตต้องห้ามเซียนอับโชคคือต้นกำเนิดฮุ่นตุ้นของภูมิดาราฟ้าดินจริง ตอนนั้นหากว่าข้าสามารถเสาะแสวงหาความลี้ลับในนั้นพบ ไม่จำเป็นต้องกลับชาติฝึกตนใหม่ ก็สามารถก้าวเข้าสู่หนทางสู่สวรรค์แสวงวิถีขอบเขตราชันแห่งภูมิได้”

นึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ เมื่อในอดีตชาติแล้ว ซูอี้อดรำพึงขึ้นมาไม่ได้

ไร้วาสนา ไร้ปัจจัยผูกพัน ก็คงจะเป็นเช่นนี้

ทว่าซูอี้ไม่ได้รู้สึกเสียดายมากนัก

ยามนึกถึงเมื่อชาติก่อน เขาออกเดินทางไปยังจักรวาลพร่างดาว ก็มีโอกาสเสาะหาหนทางสู่สวรรค์ได้เช่นเดียวกัน ทว่าเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้ที่ความสำเร็จสูงสุดของหนทางวิถีในชาตินี้จะเกินกว่าความสำเร็จสูงสุดของทัศนาจารย์

เพราะอย่างไรเสียก็ดี ถึงแม้เขาเมื่อในอดีตชาติจะเป็นใหญ่ในมหาแดนดิน ทว่าสุดท้ายมหาวิถียังคงไม่สมบูรณ์!

ด้วยเหตุผลเดียวกัน ถึงแม้เมื่อในอดีตชาติเขาจะมีโอกาสได้เสาะแสวงหาแหล่งกำเนิดฟ้าดิน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำการฝึกตนใหม่ ตรวจความบกพร่องและเสริมความสมบูรณ์ ฝึกตนใหม่จนพบวิถีดาบที่เพียบพร้อมสมบูรณ์เหมือนในชาตินี้ได้!

“พี่ซู ตัวตนบรรพกาลจะต้องทิ้งแผนที่หนังสัตว์ผืนนี้ไว้อย่างแน่นอน เมื่อเรามีแผนที่ผืนนี้ บางทีอาจบุกไปตรวจสอบเขตต้องห้ามเซียนอับโชคได้ก็ได้!”

ซูอี้พูดตัดความหวังจักรพรรดิมารสวรรค์อย่างตรงไปตรงมา “โอกาสสัมพันธ์ยิ่งมากก็ยิ่งอันตราย เมื่อชาติก่อนข้าเคยไปมาแล้วสามครั้ง ทั้งสามครั้งแทบจะเอาชีวิตไม่รอด เจ้าคิดว่าเจ้าจะไหวรึ?”

จักรพรรดิมารสวรรค์นิ่งไป ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ และกล่าวว่า “ข้าไม่ไหว เจ้าก็ไม่ไหวเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?”

ซูอี้ “…”

มีผู้ชายคนไหนบ้างที่คิดว่าตัวเองไม่ไหว?

อีกทั้ง ซูอี้ก็อยากจะลองเช่นกัน

เขาเคยหาต้นกำเนิดของภูมิมืดมิดเจอบนหนทางแห่งวัฏสงสารพบ และได้รับผลดีมหาศาลอย่างคาดไม่ถึง เพราะเหตุนี้จึงสามารถรู้แจ้งถึงสัจธรรมของวัฏสงสารอย่างแท้จริง!

และบัดนี้ หากสามารถหาต้นกำเนิดฮุ่นตุ้นของภูมิดาราฟ้าดินพบจริง ๆ ผลดีที่ได้รับจะต้องยิ่งใหญ่กว่าหาแหล่งกำเนิดของภูมิมืดมิดเจออย่างแน่นอน!

เพราะอย่างไรเสีย ภูมิดาราฟ้าดินในครั้งแรกสุด ถูกมองว่าเป็นดินแดนแห่งต้นกำเนิดบรรพบุรุษมหาวิถีของหมื่นภูมิดารา

และเคยให้กำเนิดตัวตนผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้ามากมายที่เรียกได้ว่าเป็นตัวตนในตำนาน!

เมื่อนึกถึงตรงนี้แล้ว ซูอี้หยิบแผนที่หนังสัตว์ผืนนั้นขึ้นมาพิจารณาดูใหม่อีกครั้ง

อย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาลุกวาว พบรายละเอียดจุดหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

………………..