บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 253 คุกเข่าลง
ตอนที่ 253: คุกเข่าลง
ตอนที่ 253: คุกเข่าลง
เชินจิ่วซงกับเฉินเจิ้งก็ตะลึงเช่นกัน
เมื่อวาน พวกมู่ซีเพิ่งลาจากค่ายทหารของกองทัพเกราะเขียว
ทว่าตอนนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่มหานครกุ่นโจวพร้อมกัน
ทั้งสองมองตา ในใจพอจะเดาได้คร่าว ๆ ว่าเมื่อวานนี้หลังจากที่พวกของมู่ซีออกเดินทางแล้วคงจะตรงมาที่มหานครกุ่นโจวเลย
บรรยากาศในจวนมีแต่ความตึงเครียด
การมาของพวกมู่ซีดุจดังลมพายุที่พัดโหมกระหน่ำ ทำให้พวกของเซี่ยโหวหลินคาดไม่ถึงจนถึงขั้นทำอะไรแทบไม่ถูกเช่นกัน
“ราชาสะกดขุนเขาทำเช่นนี้หมายความว่าต้องการจะยุ่งกับเรื่องในตระกูลซูของพวกเราเช่นนั้นหรือ?”
เซี่ยโหวหลินกล่าวน้ำเสียงเคร่งเครียด แววตาดุดันคาดคั้น
“อย่าได้เอาตระกูลซูมาขู่ข้า”
มู่ซีกล่าวเสียงราบเรียบ “ข้าขอบอกไว้ตรงนี้ วันนี้หากใครคิดเป็นศัตรูกับคุณชายซูก็เท่ากับเป็นศัตรูกับพวกข้า!”
สีหน้าของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์มีแต่ความสับสน
ซูอี้มีความสามารถอันใดกัน จึงทำให้ราชาสะกดขุนเขาถึงกับยอมสนับสนุนเขาโดยไม่สนใจว่าจะผิดใจต่อตระกูลซูแห่งนครหลวงอวี้จิงหรือไม่?
เซี่ยโหวหลินเผยรอยยิ้มดูแคลนออกมาในทันใด “เช่นนั้นรึ แต่ต่อให้เอาพวกเจ้าทุกคนมารวมกันก็ยากนักที่จะทำให้สถานการณ์ในวันนี้สั่นคลอนได้”
นิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขาก็กล่าวเสียงเคร่งขรึมอีก “พี่ไฉ่ต้องการจะแก้แค้นแทนลูกเขยคนนั้นไม่ใช่หรอกหรือ เชิญออกมาพบกันหน่อย”
เพิ่งพูดจบ ผู้เฒ่าในชุดกี่เพ้าผ้าฝ้าย ผมดำขลับ คิ้วสีขาวเรียวยาวเดินออกมาจากตำหนักข้าง ๆ
เขาสะพายสำรับดาบขนาดใหญ่ ดวงตาทั้งคู่ราบเรียบเฉยเมย พอปรากฏตัวถึงกับสร้างความแตกตื่นให้กับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์
ราชาคิ้วขาว ไฉ่จิงไห่!
เขาคือผู้อาวุโสซึ่งย่างก้าวเข้าสู่ขอบเขตแห่งบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์ตั้งแต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และมีชื่อเสียงระบือไปไกล
และเขาก็ยังเป็นพ่อตาของอวี๋ไป๋ถิง ซึ่งเป็นผู้นำแห่งตระกูลอวี๋หรือท่านตาของอวี๋ซวงหนิงอีกด้วย
“ราชาสะกดขุนเขา ตอนนี้เจ้ายังมั่นใจว่าจะงัดข้อกับตระกูลซูแห่งนครหลวงอวี้จิงของข้าอีกหรือไม่?”
เล่อชิงหัวเราะหึ ๆ พลางกล่าว
มู่ซีกล่าวโดยไม่สนใจไยดี “สิ่งที่ข้าเกลียดเป็นที่สุดก็คือเป็นลูกผู้ชายทั้งคนกลับทำแต่เรื่องชั่วเพราะถือว่ามีคนคอยหนุนหลัง คิดว่ามีราชาคิ้วขาวเพิ่มขึ้นมา ข้าก็ต้องกลัวเช่นนั้นหรือ?”
เขาพับแขนเสื้อขึ้น กวาดสายตามองดูทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ “คิดอยากจะลองดีกับข้า สามารถเสนอหน้าขึ้นมาได้เลยในตอนนี้”
ตำหนักใหญ่เงียบกริบ
ทว่าชั่วขณะนี้เอง ซูอี้กลับเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ “เจ้าถอยไป เรื่องนี้ข้าต้องจัดการด้วยตัวเอง”
มู่ซีนิ่งอึ้ง เขาลูบจมูกพลางถอยไปอย่างเงียบ ๆ
เพียงแต่ว่าสายตาที่เขามองดูพวกเซี่ยโหวหลินนั้นกลับแฝงไปด้วยความสมเพชสงสาร
สิ่งที่ทำให้มู่ซีรู้สึกขันยิ่งนัก คือหลังจากที่พวกเซี่ยโหวหลินได้ยินคำกล่าวของซูอี้แล้วกลับหัวเราะขบขัน คล้ายกับกำลังดูแคลน และคล้ายกับกำลัง …สมเพช
“ข้ากำลังสมเพชที่พวกเขาไม่รู้จักกลัวตาย แต่พวกเขากลับสมเพชที่ซูอี้ไม่รู้จักกลัวตาย…” สายตาของมู่ซีดูประหลาดขึ้นมา
น่าสนุก ช่างน่าสนุกยิ่งนัก!
เวลานี้ สายตาที่เฉยเมยของราชาคิ้วขาวไฉ่จิงไห่ประดุจได้กับแสงไฟที่เย็นเฉียบ จับจ้องมองไปที่ซูอี้ พลางกล่าวคำออก
“ในงานเลี้ยงน้ำชาเขาประจิมเมื่อครั้งนั้น เจ้าใช่หรือไม่ที่เป็นผู้ฆ่าอวี๋ไป๋ถิง?”
น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งพลังแห่งความอาฆาตมาดร้าย
“ไม่ผิด”
ซูอี้เอ่ยขึ้น “เจ้าต้องการจะแก้แค้น?”
ชิ้ง!
ไฉ่จิงไห่เปิดสำรับดาบที่สะพาย ชัดดาบเล่มหนาหน้ากว้างด้ามหนึ่งออกมา แล้วกล่าวคำ “แน่นอน”
แววตาของเซี่ยโหวหลินเป็นประกาย กล่าวเตือน “พี่ไฉ่ เขาเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูลซูของข้า ต่อให้ไม่ได้เรื่องเพียงใด เจ้าก็ไม่สามารถจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของเขาได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ไฉ่จิงไห่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ จึงพยักหน้าพลางกล่าว “ได้”
ขณะที่พูด ชุดผ้าฝ้ายหยาบบนตัวของเขาโบกพลิ้ว ผมและเคราพัดสยาย พลังของบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์ทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกคนในจวนต่างก็ถอยออกมาเพื่อทิ้งระยะห่าง เพราะเกรงว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย
“คุณชายสาม ยอมก้มหัวในตอนนี้ ก็ยังทันนะ~~~”
จวิ้นอ๋องเทียนหย่งเล่อชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
ซูอี้ชายตามองดูเขาพลางกล่าว “เช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าเริ่มจากจัดการเจ้าก่อนเป็นอย่างไร?”
เขาย่างเท้าเดินไปหาเล่อชิง
เล่อชิงสะดุ้ง
ไฉ่จิงไห่ขมวดหัวคิ้ว ควงดาบพุ่งเข้าหาในทันใด “คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!”
ครืน!
พลังดาบยิ่งใหญ่ รุนแรงประดุจสายฟ้าพิฆาต ส่องประกายแสงสีม่วงที่น่ากลัวและหนักหน่วง
วิชาดาบอัสนีคุมขังม่วง!
นี่คือกระบวนไม้ตายของราชาคิ้วขาวไฉ่จิงไห่ ว่ากันว่ารับสืบทอดมาจากมือของเทพเซียนเดินดิน มีอานุภาพลึกล้ำไม่อาจคาดเดา เมื่อฝึกถึงขั้นสุดยอด เพียงแค่ดาบเดียวก็สามารถแปลงเป็นอัสนีพิฆาตสะท้านฟ้าฟันภูเขาใหญ่ให้มลายกลายเป็นผงธุลีได้
“แค่ดาบนี้ดาบเดียวก็แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่แห่งบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์แล้ว!”
คนจำนวนไม่น้อยต่างก็ตื่นตะลึง แสดงสีหน้ายำเกรงออกมา
ในเขตแดนของต้าโจว ปรมาจารย์ก็เปรียบได้ดั่งเทพมังกรบนสวรรค์ ยิ่งเป็นบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์เช่นนี้ก็ยิ่งเป็นบุคคลน่ากลัวที่ยืนเด่นอยู่บนปลายยอดแห่งปรมาจารย์ทั้งหลาย
ดาบเช่นนี้ หากว่าเป็นปรมาจารย์คนอื่น ๆ เกรงว่าไม่อาจจะต้านทานได้ไหว คงต้องตายในชั่วพริบตา!
“ดาบนี้ ไม่ธรรมดาเลย” เซี่ยโหวหลินแอบพยักหน้า
ในบรรดาราชาต่างสกุลเก้าท่านในอาณาจักรต้าโจว ถึงแม้ราชาคิ้วขาวจะมีอายุมาก ทว่าผลการฝึกกลับทรงอานุภาพเหลือคณา ไม่มีใครกล้าดูแคลน
ในความคิดของคนมากมายถึงขั้นปรากฏภาพอันน่าสลดขณะที่ซูอี้ถูกดาบ ๆ นี้พิฆาต
“ไสหัวไป!”
ขณะที่กล่าวสามคำนี้ออกมาเบา ๆ บนใบหน้าของซูอี้ไร้ซึ่งความยินดีและไร้ซึ่งความเศร้าโศก
เขาไม่แม้แต่จะมอง เพียงแค่ยกมือฟาด
ท่ามกลางอากาศว่างเปล่า มองเห็นแต่เพียงฝ่ามือสีแดงเรืองรองปรากฏขึ้นราวกับหยกแดงที่ถูกหล่อหลอม คลื่นพลังวิถีปรากฏขึ้นเป็นทางอย่างแน่นขนัด
ฝ่ามือปฐมสวรรค์ธาตุไฟ!
นี่เป็นกฎเคล็ดวิชา แต่กลับถูกซูอี้ใช้ ‘ยุทธ์บงการวิญญาณ’ แสดงออกมา
ครืน!
ราวกับเทพสวรรค์ยกภูเขาถล่มแดนมนุษย์
ชั่วขณะที่ถล่มฝ่ามือสีแดงลงมาแฝงไว้ซึ่งพละกำลังที่ไม่อาจต้านทานได้ เผชิญหน้ากับฝ่ามือสีแดงนี้ พลังดาบสีม่วงขนาดใหญ่ประดุจสายฟ้าพิฆาตเล่มนั้นราวกับกระจกที่บอบบาง ถูกถล่มทับจนแตกร้าวเป็นเศษย่อย
อานุภาพของฝ่ามือสีแดงยังคงไม่ถดถอย ซัดราชาคิ้วขาวถอยออกไปอย่างแรงพร้อมกับดาบของเขาจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น
หน้าแก่ ๆ ของเขาแดงก่ำ เส้นเอ็นสีเขียวผุดขึ้นบนหน้าผาก เลือดลมในตัวเดือดพล่านจนแทบกระอักเลือด
ทุกสิ่งสงบเงียบประดุจป่าช้า!
เมื่อมองเห็นภาพนี้ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยโหวหลิน เล่อชิง เพ่ยเหวินซาน หรือว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีใครที่ไม่อ้าปากตาถลน
แม้กระทั่งมู่ซีผู้ที่มีความมั่นใจในตัวซูอี้อย่างแรงกล้าก็ยังคาดไม่ถึงว่ากระทั่งบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์ผู้เก่งกาจอย่างราชาคิ้วขาวเช่นนี้ก็ไม่อาจต้านทานฝ่ามือของซูอี้ได้ ถูกซัดจนถึงกับถอยไปไกล!
“นี่… นี่…”
ทุกคนต่างตาค้างพูดไม่ออก
ไม่ว่าจะพูดถึงการฝึกตน ฐานะ หรือความเก่งกาจ ไม่ควรเลยที่ราชาคิ้วขาวไฉ่จิงไห่จะถูกซัดจนถอยร่นไปเช่นนี้
เขาเป็นถึงบรรพจารย์ยุทธ์ปฐมสวรรค์เลยเชียว!
อีกทั้งยังฝึกวิชาดาบอัสนีคุมขังม่วงซึ่งเป็นวิชาลับสะพรึงโลก และดาบใหญ่หนาในมือก็ยังเป็นถึงอาวุธวิเศษที่มีชื่อเสียง จะถูกซัดจนถอยร่นได้เช่นใดกัน?
ขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในอาการตื่นตะลึง ซูอี้ก็ก้าวเดินต่อเพื่อไปหาจวิ้นอ๋องเทียนหย่งเล่อชิงแล้ว
สายตาราบเรียบประดุจเดินเล่นอยู่ในสวน
ท่าทางการเดินนั้นแลดูเชื่องช้า ทว่าแท้จริงแล้วว่องไวยิ่งนัก
สีหน้าของเล่อชิงเปลี่ยนไป ส่งเสียงร้องประหลาดออกมา สองมือโบกปัดราวกับผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนอยู่ในหมู่ดอกพฤกษา
พรึบ พรึบ พรึบ!
พลังอันดุดันผุดซ้อนทับเป็นเส้น ๆ ระหว่างปลายนิ้วทั้งสิบ ถักทอจนกลายเป็นตาข่ายธาตุแท้ขนาดใหญ่ สีแดงเจิดจ้าราวกับเพลิงไฟที่แผดเผาครอบไปที่ตัวของซูอี้
ใยอัคคีล้อมนิ้ว!
นี่คือวิชายุทธ์ระดับสูงสุดขั้นสรวงสวรรค์วิชาหนึ่ง เมื่อถูกพลังปลายนิ้วอันคมกริบซับซ้อนครอบคลุม ร่างทั้งร่างของฝ่ายตรงข้ามจะมีจุดจบประดุจตกอยู่ในฟันเฟือง กลายเป็นเศษเนื้อบนดิน เป็นวิชาที่โหดเหี้ยมอำมหิตมากที่สุดวิชาหนึ่ง
ทว่าความดูแคลนผุดขึ้นในแววตาของซูอี้ จากนั้นจึงชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นวาดลวดลาย
ปัง!
ตาข่ายสีแดงเพลิงอัคคีที่มุ่งตรงเข้าหาถูกฟันขาดเป็นสองท่อนราวกับกระดาษ ระเบิดกระจุยในอากาศ สะเก็ดไฟระยิบระยับเม็ดเล็ก ๆ แตกกระเซ็นราวสายฝน
แย่แล้ว!
เล่อชิงสีหน้าเปลี่ยนคิดจะหนี
ในชั่วขณะนี้เอง มีเสียงตวาดดังขึ้นจากปากของซูอี้
“คุกเข่าลง!”
พูดจบก็ลงโทษ เพียงแค่สามคำสั้น ๆ ราวกับมีดาบขนาดใหญ่มหึมาฟาดลงบนจิตวิญญาณของเล่อชิงอย่างแรง
เพลงดาบมหามิติพรากวิญญาณ!
ภายใต้สายตาจับจ้องตื่นตระหนกของคนทั้งหลาย ร่างของเล่อชิง จวิ้นอ๋องเทียนหย่งผู้ได้รับขนานนามว่าผู้มีนิสัยหฤโหดท่านนี้ก็กระตุก ร่วงคุกเข่ากับพื้น
หน้าของเขาบิดงอ ส่วนร่างกายสั่นระริกอย่างแรง ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตเท่าเม็ดถั่วเหลืองเปียกชุ่มเสื้อผ้าที่ใส่
สาเหตุก็เพราะจิตวิญญาณของเขาได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส!
เห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้ว เซี่ยโหวหลินก็ไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป ความหวาดหวั่นผุดขึ้นเต็มหน้า
จากข้อมูลที่เขาสืบค้นมาได้ ถึงแม้ซูอี้จะมีพลังแก่กล้าจนสามารถฆ่าปรมาจารย์ได้ ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นเพียงแค่คนหนุ่มในขอบเขตรวบรวมลมปราณคนหนึ่งเท่านั้น
ทว่าใครเลยจะคาดคิดว่าระยะเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา ซูอี้ก็ซัดราชาคิ้วขาวให้ถอยไปได้ภายในฝ่ามือเดียว
และในช่วงเวลากระบวนท่าเดียวนี้… ยังบังคับให้จวิ้นอ๋องเทียนหย่งเล่อชิงคุกเข่ากับพื้นได้อีก!
ผิดไปจากข้อมูลที่เซี่ยโหวหลินรับรู้มาโดยสิ้นเชิง
“ปรมาจารย์! คุณชายสามย่างเข้าสู่ขอบเขตแห่งปรมาจารย์แล้ว!!”
ในที่สุดเซี่ยโหวหลินคล้ายกับมองเห็นอะไรบางอย่าง ทั้งตื่นตระหนกและทั้งโกรธเกรี้ยวประกอบกัน
เวลานี้ คนอื่น ๆ ในเหตุการณ์ต่างก็ตื่นตระหนกจนคางแทบหล่นกับพื้น
ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซูอี้จะน่ากลัวถึงเพียงนี้
มิเช่นนั้น ใครกันจะกล้าดูแคลนถึงเพียงนั้น?
ในทางกลับกัน มู่ซีกับเชินจิ่วซงกลับสงบนิ่งไม่น้อย
ทว่าเมื่อเห็นจวิ้นอ๋องเทียนหย่งเล่อชิงถูกบังคับให้คุกเข่ากับพื้นราวกับรูปปั้นไก่ตุ๊กตาสุนัขแล้ว พวกเขายังคงรู้สึกตื่นตระหนกใจไม่หาย
ส่วนพวกฟู่ซาน เนี่ยเป่ยหู กับผู้อาวุโสเหวินไท่จวินล้วนนิ่งตะลึงอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า
เวลานี้ ซูอี้ก้มมองดูเล่อชิงที่คุกเข่ากับพื้นพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“วางใจเถอะ เมื่อวานนี้ข้าได้บอกไปแล้วว่าจะให้เจ้าได้แสดงพฤติกรรมตอนที่อยู่เรือนพำนักหินศิลาอีกครั้ง ไม่ฆ่าเจ้าง่าย ๆ เช่นนี้อย่างแน่นอน”
หน้าของเล่อชิงซีดจนเป็นสีเขียว สั่นระริกไปทั้งตัว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากจะเชื่อ ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออก
ก่อนหน้านี้เขายังทำหน้าระรื่นท้าทาย วาจาที่เอ่ยออกมาแฝงไว้ซึ่งรสชาติแห่งความเหน็บแนมและหาเรื่องยิ่งนัก
ทว่าตอนนี้กลับคุกเข่ากับพื้นด้วยสภาพน่าอนาถ ได้รับการเหยียดหยามอย่างไม่เคยโดนมาก่อน จิตวิญญาณของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งจิตใจและร่างกายของเขาอยู่ในสภาพย่ำแย่น่าขายหน้า
“ฆ่า!”
ฉับพลัน เสียงตะคอกดังราวกับเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้น
ราชาคิ้วขาวไฉ่จิงไห่ต่อสู้อีกครั้ง เขาตวัดดาบใหญ่จนเกิดเป็นกระแสอัสนีพิฆาต รวบรวมพลังทั้งหมดทั้งมวลสู่ดาบนี้
ก่อนหน้านี้ที่ถูกซัดจนต้องถอยร่น เขามองว่าเป็นเพราะตัวเองประมาทเกินไป
อีกทั้งเป็นเพราะมีคำเตือนของเซี่ยโหวหลินที่ให้เขาระวังอย่าได้ฆ่าซูอี้ตาย จึงเก็บรักษาพลังที่แท้จริงเอาไว้
ทว่าตอนนี้ ไฉ่จิงไห่ปล่อยพลังออกไปอย่างเต็มที่
ครืน!
จวนใหญ่ทั้งจวนสั่นสะเทือน เพลงดาบอัสนีพิฆาตแผ่กระจายราวกับสายฟ้าฟาด ของใช้เครื่องตกแต่งโต๊ะเก้าอี้ล้วนมลายกลายเป็นขี้เถ้า คนทั้งหลายพากันถอยหนีเพราะความตื่นตระหนก
ทว่าท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้าบาดตาก็เห็นพลังดาบอัสนีสีม่วงยาวสามจั้งพิฆาตไปที่ตัวซูอี้
คล้ายกับงูเหลือมสีม่วงเต้นระบำ สายฟ้าฟาดพสุธา!!