ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 257 :ยั่วยุ

   ตอนที่ 257 :ยั่วยุ

    จ้าวซื่อเจ๋อเยาะเย้ยเจียงเสี่ยวไป๋ว่าไม่มีปัญญาซื้อกระเป๋า เฝิงเยี่ยนหงที่ได้ยินก็หัวเราะทันที

    บางทีเจียงเสี่ยวไป๋อาจไม่สามารถซื้อกระเป๋าได้จริง ๆ เพราะเธอรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ชอบพกเงินติดตัวมาด้วย เว้นแต่เขาจะขอให้หลินเจียอินซื้อเท่านั้น

    แต่ด้วยเงินทุนที่เจียงเสี่ยวไป๋จัดการได้ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาในการซื้อโรงงานกระเป๋าสักสิบแห่ง!

    ก่อนหน้านี้ สมุดบัญชีสองเล่มที่เขามอบให้หลินเจียอินมีเงินมากถึง 12 ล้านเชียวนะ!

    ตู้ซาซาก็ยิ้มขึ้นเช่นกัน

    แม้ว่าเธอจะไม่พอใจที่เจียงเสี่ยวไป๋ชอบพูดแทงใจดำเธอ แต่เธอเคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ช้อปปิ้งมาก่อน และรู้ว่าชายคนนี้เป็นชายที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง

    เธอจึงเลือกที่จะเงียบ

    ทำงานอย่างเดียวมันน่าเบื่อเกินไป ดังนั้นมันคงจะดีไม่น้อยหากได้ดูความตื่นเต้นนี้

    หลินเจียอินโกรธมากและมองจ้าวซื่อเจ๋อด้วยความรังเกียจ ผู้ชายคนนี้กำลังดูถูกสามีของเธอ !

    เขาคว้าแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สามี ฉันเองก็รู้สึกว่ากระเป๋าใบเดียวคงไม่พอ ฉันจะเชื่อคุณและซื้อเพิ่มอีกหน่อยแล้วกันนะ”

    จู่ ๆ จ้าวซื่อเจ๋อก็ตกตะลึง เดิมทีเขาต้องการเยาะเย้ยเจียงเสี่ยวไป๋ เพื่อที่เขาจะได้อวดความร่ำรวยและความใจป้ำต่อหน้าสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่เขาไม่คิดว่ามันจะได้ผลตรงกันข้าม เพราะหญิงสาวคนนั้นกลับอยู่ข้างชายที่เขาเยาะเย้ย

    มันทำให้เขาทั้งรู้สึกลำบากใจ ! อึดอัด ! อิจฉา !

    เขาโมโหอยู่ในใจ ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ทำไมถึงถูกผู้ชายยากจนครอบครองไปได้นะ ? เธอควรมาอยู่กับคนรวยเช่นเขาและมีชีวิตที่ดีต่างหาก !

    เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุข เพราะภรรยาของเขาก็ปกป้องเขาเช่นกัน !

    อย่างไรก็ตาม เรื่องแบบนี้ไม่ต้องให้ถึงมือภรรยาของเขาเลย

    นี่คือสงครามระหว่างลูกผู้ชาย

    เขาเห็นมานานแล้วว่าจ้าวซื่อเจ๋อกำลังวางแผนที่จะเข้าหาภรรยาของเขา ซึ่งทำให้เขาโมโหมาก

    ถ้านี่ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า เขาจะชกให้ไอ้สารเลวคนนี้รู้ว่าไม่ควรจะมายุ่งกับภรรยาของเขา

    เขาเหลือบมองจ้าวซื่อเจ๋ออย่างเย็นชา แม้ว่าเขาจะชกต่อยไม่ได้ แต่การยั่วยุก็ยังจำเป็นเพื่อระบายความโกรธของเขา

    “ดูเหมือนว่าคุณจะรวยมากนะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วและพูดอย่างยั่วยุ

    ก่อนที่จ้าวซื่อเจ๋อจะพูดได้ ไป๋เสี่ยวเจี๋ยก็ชิงพูดขึ้นว่า “แน่นอน นี่คือคุณชายจ้าว ลูกชายของผู้อำนวยการโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าเชียวนะ ! ”

    เธอเอื้อมมือไปจับแขนของจ้าวซื่อเจ๋ออีกครั้งและมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความรังเกียจ เขากล้าท้าทายคุณชายจ้าวด้วยสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ได้อย่างไร ?

    คุณชายจ้าวเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดที่เธอเคยเห็นมา โดยปกติแล้วเขาจะใช้เงินหลายสิบหยวนโดยไม่คิดมาโดยตลอด

    เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงเล็กน้อย

    ไม่นานมานี้ เขายุยงให้เฉินหยวนเฉา พี่เขยของเขาไปแย่งคนงานในโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า แต่เขาได้พบกับลูกชายของผู้อำนวยการโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าโดยไม่คาดคิด

    เขาให้เฉินหยวนเฉาแย่งคนงานของโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้า นั่นเป็นเพียงวิธีการแข่งขันทางการค้า แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป และตอนนี้เขายังมีความไม่พอใจเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

    เจียงเสี่ยวไป๋มีความคิดที่จะโจมตีโรงงานเครื่องดื่มเถิงต้าอีกครั้ง

    เขาหัวเราะแล้วยิ้ม “จ้าวเหมิงหูมีลูกชายที่ดีจริง ๆ ! ”

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยตกตะลึง เธอไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะรู้ชื่อผู้อำนวยการโรงงาน

    ใบหน้าของจ้าวซื่อเจ๋อเคร่งขรึมขึ้นและเขาพูดด้วยความโกรธว่า “กล้าเรียกชื่อพ่อของฉันออกมาแบบนี้หรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างดูถูก “มันก็แค่ชื่อ ! ”

    จ้าวซื่อเจ๋อโกรธมากกับทัศนคติของเจียงเสี่ยวไป๋ จนเขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปชกหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว

    “คุณเป็นคนยากจน คุณคงจะได้ยินชื่อพ่อของฉันมาจากที่ไหนสักแห่งสินะ แล้วยังกล้าทำตัวเย่อหยิ่งต่อหน้าฉันอีก ? ”

    “ฮึ่ม คุณบอกว่าคุณต้องการซื้อกระเป๋าไม่ใช่หรือ ? ”

    “ถ้าจ่ายได้ก็จ่าย ! ”

    “ฉันคิดว่าคุณคงจะมีเงินติดตัวอยู่ไม่มาก คุณสามารถซื้อได้เท่าไหร่กันเชียว ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเมินเฉยและพูดกับตู้ซาซาว่า “คนสวย ช่วยฉันเลือกกระเป๋าหน่อยสิ ! ”

    ตู้ซาซาที่กำลังรอชมการแสดงได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋เรียก จึงพูดว่า “คุณลูกค้า คุณต้องการเลือกกระเป๋าแบบไหนคะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “กระเป๋าถือผู้ชายที่ถูกที่สุด ! ”

    ตู้ซาซาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ร่ำรวย ตอนนี้มีคนกำลังเยาะเย้ยเขาที่ไม่สามารถซื้อกระเป๋าได้ แต่ทำไมเขาถึงเลือกกระเป๋าที่ถูกที่สุดล่ะ ?

    แม้ว่าเธอจะสับสน แต่เธอก็ยังคงยิ้มและพูดว่า “ได้ค่ะ ! ”

    แต่เธอคิดว่าคงมีละครดี ๆ ให้ชมต่อไป เธอตั้งตารอมันอยู่ในใจ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มและเดินไปหยิบกระเป๋าให้เจียงเสี่ยวไป๋อย่างมีความสุข

    จ้าวซื่อเจ๋อมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความรังเกียจ แม้ว่าเขาจะถูกกดดัน แต่เขาสามารถซื้อได้เฉพาะกระเป๋าที่ถูกที่สุดเท่านั้น

    อย่างไรก็ตาม ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ฉลาดในการจีบสาวมาก

    เขาเรียกพนักงานคนนั้นว่า “คนสวย” แต่เรียกพนักงานคนอื่นว่า “พนักงานขาย” หรือ “คุณผู้หญิง” เท่านั้น

    และพนักงานขายคนนั้นก็ยิ้มตลอดเวลา หลังจากถูกเรียกว่า “คนสวย” ?

    เขาต้องเรียนรู้ทักษะนี้ มันจะมีประโยชน์ในการจีบสาวในอนาคต

    ตู้ซาซารีบหยิบกระเป๋าถือหนังเทียมสีดำขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คือกระเป๋าถือผู้ชายที่ถูกที่สุดที่เรามีที่นี่ ราคา 6 หยวนค่ะ”

    เจียงเสี่ยวไป๋รับมันมาดูอย่างพินิจ และชมเชย “คุณภาพค่อนข้างดี ! ฉันชอบมัน ! ”

    จ้าวซื่อเจ๋อหัวเราะเยาะและพูดประชดว่า “มีเพียงคนจนอย่างคุณเท่านั้นที่ชอบกระเป๋าราคาถูกแบบนี้”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจเขา และพูดกับตู้ซาซาว่า “ฉันต้องการกระเป๋าใบนี้ ! ”

    เงินอยู่ที่หลินเจียอิน และเธอก็ยื่นกระเป๋าให้และเขาก็รับเงิน 6 หยวนจากกระเป๋านั้นและมอบให้กับตู้ซาซา

    การกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงสับสน พวกเธอสงสัยว่าเขาต้องการทำอะไรอยู่กันแน่ ?

    แต่ทั้งสองคนรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ

    ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร อยากรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะแสดงละครอย่างไรต่อไป

    เจียงเสี่ยวไป๋ถือกระเป๋าในมือแล้วพูดกับจ้าวซื่อเจ๋อ “อย่างน้อยฉันก็มีเงินซื้อกระเป๋า แล้วคุณล่ะ ? คุณบอกว่าคุณรวย ทำไมกระเป๋าที่ถูกที่สุดคุณไม่ซื้อมันล่ะ ! ”

    เขาตะคอกและพูดกับไป๋เสี่ยวเจี๋ย “สาวน้อย คุณต้องดูให้ชัด บางคนอาจแกล้งทำเป็นรวย แต่พวกเขาอาจไม่มีเงินจริง ๆ ก็ได้”

    จ้าวซื่อเจ๋อกำลังจะหมดความอดทนเพราะเขาถูกคนจนพูดว่าเขาไม่มีเงิน !

    โดยเฉพาะการพูดแบบนี้ต่อหน้าไป๋เสี่ยวเจี๋ย

    ไม่ เขาไม่ได้พูดแบบนี้ต่อหน้าไป๋เสี่ยวเจี๋ย แต่ยังพูดต่อหน้าสาวงามสามคน

    เรื่องอื่นยังพอทนได้ แต่เรื่องนี้ทนไม่ได้ !

    “เสี่ยวเจี๋ย ไปเลือกกระเป๋า เลือกใบที่ดีที่สุดและแพงที่สุด ! ”

    “ฉันอยากจะแสดงให้เขาเห็นว่าคนร่ำรวยที่แท้จริงเป็นอย่างไร ! ”

    จ้าวซื่อเจ๋อพูดคำรามออกมา

    ไป๋เสี่ยวเจี๋ยไปหยิบกระเป๋าสีแดงอย่างมีความสุขทันที เธอเห็นมันเมื่อ 2 วันก่อนและถามถึงราคา จึงรู้ว่ากระเป๋าใบไหนแพงที่สุด

    จ้าวซื่อเจ๋อเอามือล้วงกระเป๋าแล้วถามตู้ซาซาอย่างจริงจังว่า “ราคาเท่าไหร่ ? ”

    “16 หยวน ! ” ตู้ซาซาพูดอย่างใจเย็น

    จ้าวซื่อเจ๋อหยิบตั๋วเงินสองใบออกมาแล้วมอบให้อย่างเย็นชา

    จากนั้น เขาก็หันกลับไปหาเจียงเสี่ยวไป๋และพูดอย่างยั่วยุ “คุณเห็นไหม ? กระเป๋าที่ฉันซื้อนั้นแพงกว่ากระเป๋าที่คุณซื้อมาก คุณซื้อกระเป๋าในราคาแค่ 6 หยวน ในขณะที่ฉันซื้อมา 16 หยวน”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเบา ๆ “แค่ใบเดียวเนี่ยนะ ? ”

    เมื่อหันไปหาตู้ซาซา เขาโบกกระเป๋าในมือแล้วพูดว่า “คนสวย หากระเป๋าแบบเดียวกันเพิ่มอีก 11 ใบ ! ”

    อ่า ?

    ตู้ซาซาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ซื้อกระเป๋าใบที่เหมือนกัน 11 ใบ เขาจะซื้อไปทำไม ?

    ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงด้วย พวกเธอพบว่าการกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่สามารถคาดเดาได้จริง ๆ

    อย่างไรก็ตาม ตู้ซาซาไม่สนใจเรื่องนั้นมากนัก

    ความสามารถในการขายกระเป๋าได้ถึง 11 ใบ ถือเป็นความสำเร็จของเธอเช่นกัน เธอจึงไปหยิบกระเป๋าถือผู้ชาย 11 ใบมาทันที

    หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋จ่ายเงินแล้ว เขาก็พูดอย่างหยิ่งยโสกับจ้าวซื่อเจ๋อ “คุณไม่รวยหรือ คุณจะซื้อได้เท่าฉันไหม ? ”

    จ้าวซื่อเจ๋อโกรธมากจนมือของเขาที่ถือเงินเริ่มสั่นเทา

    นี่คือการยั่วยุ เป็นการยั่วยุชัด ๆ