ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 345 :ไปพักที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งคืน

    ตอนที่ 345 :ไปพักที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งคืน

    ทำไมเธอถึงชอบมันล่ะ ?

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่อาหารที่ผมทำมีรสชาติอร่อยก็เพราะผมอยากให้ครอบครัวได้กินของอร่อย ซึ่งผมเองก็ชอบทำอาหารด้วย”

    “ผมแค่อยากทำในสิ่งที่ผมทำได้ดีและสิ่งที่ผมสนุกไปกับมัน”

    หลินต้ากั๋วพยักหน้า เป็นเพราะเขานึกถึงวิสัยทัศน์ของการเป็นผู้ประกอบการของเจียงเสี่ยวไป๋ จึงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า: เจียงเสี่ยวไป๋ชอบทำอาหารจริงหรือ ?

    เกรงว่าเขาน่าจะชอบทำธุรกิจมากกว่าใช่ไหม ?

    เขาได้พบกับผู้บริหารของบริษัทต่าง ๆ มานับไม่ถ้วน และได้พูดคุยกับคนเหล่านี้ถึงรายละเอียดธุรกิจของพวกเขา แต่ไม่มีใครทำให้เขารู้สึกประหลาดใจได้เท่ากับเจียงเสี่ยวไป๋เลยสักคน

    คนแบบนี้ หากมีเวทีที่ใหญ่กว่าให้เขาได้ลอง บางทีธุรกิจที่เขาสามารถสร้างได้อาจเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจินตนาการไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ

    “ทำในสิ่งที่เราถนัด ถือว่าเธอสรุปได้ดี ! ”

    “คนมีความสามารถมักจะหาจุดที่ตัวเองควรอยู่เจอ”

    หลินต้ากั๋วพูดอย่างมีความหมาย แต่เขาไม่ได้พูดมันออกมาโดยตรงว่าเขาจะสนับสนุนเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไร

    สำหรับเขา ทุกการตัดสินใจเป็นเรื่องสำคัญ

    เห็นใครเข้าตาเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ต้องดูว่าคนเหล่านั้นจะผ่านการทดสอบได้หรือไม่ แล้วเขาถึงจะทำการตัดสินใจขั้นสุดท้าย

    หลินต้ากั๋วเริ่มคิดในใจว่าควรทดสอบอะไรกับชายหนุ่มคนนี้ดี ?

    ตกดึก ทั้งสามก็กลับเข้าไปในบ้านเพื่อพักผ่อน

    บ้านของหลินต้าเหว่ยเป็นอาคาร 2 ชั้นที่มีห้องนอนค่อนข้างเยอะ หลินต้ากั๋วและถังเสี่ยวโจวจึงพักอยู่คนละห้อง

    ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบ

    เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้าเพื่อออกมาวิ่งในตอนเช้า และก็พบกับหลินต้ากั๋วโดยไม่คาดคิด

    อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสองไม่ได้พูดอะไรนอกจากการกล่าวสวัสดี และวิ่งแยกกันกันไปคนละทาง

    หลังอาหารเช้า เจียงเสี่ยวไป๋ได้ขับรถและพาหลินต้ากั๋ว หลินต้าเหว่ย และถังเสี่ยวโจวไปที่นิคมอุตสาหกรรมก่อน จากนั้นก็ไปดูโรงงานเมล็ดแตงโมจินเคอ และสุดท้ายก็ไปที่ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเหอสาขาในตัวเมืองเจี้ยนหยาง

    หลินต้ากั๋วยังคงมีท่าทางสงบและสุขุม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแอบประหลาดใจ

    ไม่ใช่ว่าธุรกิจในตอนนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นใหญ่มาก แต่เขาเห็นว่าธุรกิจเหล่านี้จะยังสามารถขยายตัวให้ใหญ่ขึ้นไปอีกในอนาคต

    ที่สำคัญไปกว่านั้น เขาสังเกตเห็นว่าอุตสาหกรรมที่เจียงเสี่ยวไป๋เลือกทำนั้นล้วนเป็นอุตสาหกรรมสินค้าอุปโภคบริโภคทั้งหมด ไม่ใช่อุตสาหกรรมที่เน้นการผลิตและเทคโนโลยี

    นี่แสดงให้เห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋มองเห็นถึงความสำคัญในการบริโภคที่เยอะขึ้นของมนุษย์ในอนาคต

    ในตำแหน่งของเขา เขารู้ดีถึงนโยบายสำคัญของประเทศหลายนโยบาย และได้วิเคราะห์กำลังการบริโภคของประชาชนในประเทศในอีกห้าหรือสิบปีข้างหน้า

    ในความคิดของเขา ชัดเจนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้เรื่องนี้ แต่มันเป็นเพราะวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ทำให้เขาเลือกทำอุตสาหกรรมประเภทนี้

    เขามองไปที่หลินต้าเหว่ยแล้วถอนหายใจ น้องชายของเขามีวาสนาได้ลูกเขยที่ดีจริง ๆ

    หลังจากเที่ยงวัน พวกเขาก็กลับมาถึงบ้าน และเจียงเสี่ยวไป๋ก็รับบทพ่อครัวทำอาหารอีกครั้ง

    “น้องเจียง ฉันอยากกินกุ้งอบน้ำมันอีก ! ”

    ถังเสี่ยวโจวแอบเข้าไปในครัวและกระซิบบอกเจียงเสี่ยวไป๋

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปฏิเสธ ถังเสี่ยวโจวก็มีความสุขมาก

    “ถ้าไปเจียงเฉิงครั้งหน้า ฉันจะเลี้ยงปลาอู่ชางนึ่งซีอิ๊วอีก ! ”

    ในเจียงเฉิง นอกเหนือจากปลาอู่ชางนึ่งซีอิ๊วแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีเมนูไหนขึ้นชื่ออีกเลย เขาเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋พอใจกับมื้ออาหารในครั้งที่แล้ว เขาจึงพูดมันออกมา

    เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วถามว่า “ครั้งที่แล้วที่คุณพูดว่าปลาอู่ชางในทะเลสาบเหลียงจือเป็นของแท้ งั้นก็แสดงว่าคุณคุ้นเคยกับทะเลสาบเหลียงจืองั้นหรือ ? ”

    “ทำไม ? คุณอยากได้ปลาอู่ชางหรือ ? ” ถังเสี่ยวโจวถาม

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือแล้วพูดว่า “ไม่หรอก ผมแค่อยากได้ปู ! ”

    อ่า ?

    ถังเสี่ยวโจวไม่เข้าใจไปครู่หนึ่ง เขาพูดว่า “คุณยายของฉันอยู่แถบทะเลสาบเหลียงจือ ที่นั่นมีปูมากมาย แต่ใครเขากินปูกัน เนื้อก็ไม่มี ! มันไม่อร่อย ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “กุ้งเครย์ฟิชก็ไม่มีเนื้อเหมือนกัน ! ”

    ถังเสี่ยวโจวพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกประหลาดใจ “คุณทำให้ปูมีรสชาติเหมือนกับกุ้งได้ด้วยหรือ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ปูจะมีรสชาติเหมือนกับกุ้งได้ยังไงล่ะ ? แต่ถ้าทำออกมาจะอร่อยแน่นอน”

    ถังเสี่ยวโจวดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ครั้งต่อไปถ้าคุณไปเจียงเฉิง ฉันจะพาไปที่ทะเลสาบเหลียงจือ แล้วให้ลูกพี่ลูกน้องของผมจับปูมาให้”

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยทันที

    ตั้งแต่เดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน เนื้อปูจะชุ่มฉ่ำที่สุด แต่สิ่งที่เขาอยากทำไม่ใช่เอาปูไปทำเป็นอาหารกินเท่านั้น แต่เขาอยากจะเปิดร้านปูอบน้ำมันเหมือนร้านกุ้งอบน้ำมัน

    แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดถึงแนวคิดนี้ให้ถังเสี่ยวโจวฟังในขณะนี้

    เพราะเขายังไม่แน่ใจว่าปูสามารถขนส่งไปยังชิงโจวได้หรือไม่

    ในยุคนี้ การคมนาคมยังไม่ก้าวหน้าเหมือนในยุคหลัง

    หลังจากที่ถังเสี่ยวโจวออกจากห้องครัวไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำอาหารต่อ

    วันนี้เขาทำกุ้งอบน้ำมันอีกครั้ง และเมนูซี่โครงแกะหม้อไฟ

    ซี่โครงแกะหม้อไฟแสนอร่อยได้รับการชื่นชมจากหลินต้ากั๋วและถังเสี่ยวโจวเช่นเคย

    ช่วงบ่ายอากาศร้อนมากจนไม่มีใครออกไปข้างนอก

    หลินต้ากั๋วและหลินต้าเหว่ยกำลังคุยกันในห้องนั่งเล่น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ว่าง เขาก็ไปทำงานในห้องทำงานของหลินต้าเหว่ยต่อเพื่อวาดแบบแปลนโครงสร้าง

    ยิ่งคลังกระจายสินค้าในเจียงเฉิงเสร็จสมบูรณ์เร็วเท่าไหร่ การพัฒนาอุตสาหกรรมหลายอย่างของเขาก็จะสามารถเร่งตัวเร็วขึ้นได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากรอช้าไปกว่านี้

    เมื่อเห็นว่าห้องทำงานเปิดไฟไว้เป็นเวลานาน หลิวอี้ถิงก็เดินเข้ามา

    เหตุผลก็คือ เนื่องจากพรุ่งนี้หลินต้ากั๋วจะออกเดินทาง เธอจึงอยากมาขอให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปรับหลินเจียเหวยหลินเจียเล่อให้กลับมากินข้าวกับลุงรองของพวกเขาก่อน

    หากว่าเขากลับไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไหร่

    ส่วนหลินต้าเหว่ยกำลังพูดคุยเป็นเพื่อนหลินต้ากั๋ว ดังนั้นหลิวอี้ถิงจึงต้องจัดการเรื่องนี้เอง

    ในวันที่อากาศร้อน หลิวอี้ถิงได้ขอให้เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถไปรับลูกของเธอถึงสามที่

    “แม่คงไม่รบกวนงานของลูกใช่ไหม ? ” หลิวอี้ถิงถาม

    “ไม่หรอกครับ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋วางปากกาในมือลง เขายืนขึ้นและเดินออกจากห้องไป

    ใครจะไปกล้าขัด แม่ยายมีคำสั่งแล้ว ฉันก็ต้องจัดการเรื่องของแม่ยายก่อนสิ

    ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงขับรถไปที่โรงเบียร์ก่อนเพื่อรับหลินเจียเหวยและภรรยา จากนั้นก็ไปที่โรงเรียนประถมเขต 1 ของเจี้ยนหยางเพื่อไปรับหลินจื้อเสียนและหลินจื้อหลิน และที่สุดท้ายคือ โรงเรียนมัธยมต้นเขต 1 เพื่อไปรับหลินเจียเล่อ

    หลังจากรับทุกคนมาแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังไม่ได้กลับไปวาดแบบแปลนต่อ เพราะต้องเข้าครัวเพื่อทำอาหาร

    มีคนจำนวนมากมารับประทานอาหารในช่วงเย็น นอกจากนี้ยังเป็นมื้อสุดท้ายของหลินต้ากั๋วที่เจี้ยนหยางด้วย หากอยากให้เสร็จทัน เขาก็ต้องเริ่มทำตั้งแต่ยังไม่ถึงตอนเย็น

    เมนูทั้งหมด ได้แก่ กุ้งอบน้ำมัน กุ้งผัดกระเทียม ขาแกะย่าง ข้าวตุ๋นต้มหัวปลาเสฉวน ไก่ย่าง คากิตุ๋น เบคอนผัด ผัดมันฝรั่ง มะระผัดพริกเขียว ฯลฯ

    นี่คือมื้ออาหารสุดหรูสำหรับทุกคน

    เจียงเสี่ยวไป๋ทำความสะอาดห้องครัวแล้วเดินออกไปหาพ่อตาและครอบครัวของเขา เขาจำได้ว่าตอนที่เขาซื้อกล้องให้เจียงเสี่ยวชิง เขาก็ซื้อให้ตัวเองอีกตัว ดังนั้นเขาจึงหยิบกล้องออกมาจากรถเพื่อที่จะเก็บภาพทุกคนเอาไว้

    สิ่งนี้ทำให้หลินต้ากั๋วมีความสุขมาก และคนอื่น ๆ ในตระกูลหลินก็มีความสุขมากเช่นกัน

    ในห้องนั่งเล่น หน้าบ้าน และใต้ต้นเอมเก่า พวกเขาถ่ายรูปกับทุกที่ จนใช้ฟิล์มหมดไปสองม้วน

    “หลังจากล้างและอัดรูปแล้วก็ส่งไปรษณีมาให้ฉันด้วยนะ ! ” หลินต้ากั๋วกล่าว

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ได้ครับลุงรอง ! ”

    หลินต้ากั๋วมองดูเขาแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเยี่ยมชมโรงงานที่เหลือของเธอในชิงโจว และจะไปพักที่บ้านของเธอหนึ่งคืน ก่อนจะกลับไปที่เจียงเฉิงในวันมะรืนนี้”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง การที่หลินต้ากั๋วจะไปเยี่ยมชมโรงงานของเขาไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าหลินต้ากั๋วจะมาพักที่บ้านของเขาเป็นเวลาหนึ่งคืน

    “อะไร ? ไม่อยากต้อนรับฉันหรือ ? ”

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงอึ้งอยู่ หลินต้ากั๋วก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกตัวขึ้นมาทันที และพูดว่า “ลุงรองต้องการไปพักที่บ้านของผม แน่นอนว่าผมก็ต้องยินดีต้อนรับอยู่แล้วครับ”

    หลินต้ากั๋วหัวเราะออกมาเสียงดัง “เหตุผลหลักคืออาหารที่เธอทำนั้นอร่อยมาก ฉันอยากจะกินอีกสักมื้อก่อนออกเดินทาง พรุ่งนี้ต้องทำอาหารที่อร่อยที่สุดต้อนรับฉันนะ”

    “ได้เลยครับ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปฏิเสธ และคิดในใจว่าพรุ่งนี้เขาจะต้อนรับหลินต้ากั๋วด้วยเมนูอะไรดี ?