ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 430 :ท่าทีจากแต่ละฝ่าย
ตอนที่ 430 :ท่าทีจากแต่ละฝ่าย
หลันหงมาถึงสำนักงานของตัวเองแต่เช้า
เธอไม่มีเวลาชงชาดอกเบญจมาศด้วยซ้ำ สิ่งแรกของเธอคือการโทรไปหาโรงงานผลิตเครื่องปรุงรส
แต่เธอได้ยินเพียงสัญญาณว่าง แต่ไม่มีใครรับสาย
“นี่มันองค์กรเอกชนไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมาทำงานกันสายขนาดนี้ ! ”
หลันหงบ่นด้วยความรำคาญหลังจากวางสาย
หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่สำนักงานก็มาส่งหนังสือพิมพ์ของวันนี้ และหลันหงก็หยิบมันขึ้นมาและมองไปที่มุมล่างสุดของหน้าแรกทันที
เป็นตามที่เธอคาดไว้ โฆษณา ‘จ้างครูเงินเดือนสูง’ ยังคงขึ้นหน้าหนึ่งเหมือนเดิม
“นี่มันยังไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม ! ”
หลันหงพูดอย่างหงุดหงิด ขณะที่เธอโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะแล้วนั่งลง เธอรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาทันที
การ ‘จ้างครูเงินเดือนสูง’ ของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้โฆษณาแค่ในหนังสือพิมพ์รายวันชิงโจวเท่านั้น แต่เมื่อวานเธอยังเห็นโฆษณานี้จากทางรายการ ‘ทันข่าวสามทุ่มครึ่ง’ ของสถานีโทรทัศน์ชิงโจวอีกด้วย
แม้แต่สามีของเธอ ซึ่งเป็นครูสอนภาษาจีนที่โรงเรียนมัธยมต้นในชิงโจวก็ยังถามเธอว่า “โรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่อยู่ที่ไหน ? พวกเขาจะเปิดเทอมเมื่อไร ? ผมสามารถย้ายไปที่นั่นได้ไหม ? ”
หลังจากที่เขาถามคำถามสามข้อติดต่อกัน เธอก็โกรธมากจนไม่ยอมให้สามีเข้าห้องในคืนนั้น !
เขาเป็นครูมัธยมต้นไม่ใช่หรือไง ?
แล้วจะสอนนักเรียนประถมได้อย่างไร ไม่รู้สึกเขินอายบ้างหรือ ?
“กริ๊งงงง……”
ในตอนนี้เอง โทรศัพท์บนโต๊ะของเธอก็ดังขึ้น และหัวใจของหลันหงก็เต้นรัว เธอไม่อยากรับสายจากเหล่าคุณครูที่กระหน่ำโทรมาจนกว่าเธอจะได้พบกับเจียงเสี่ยวไป๋
หลังจากที่โทรศัพท์ดังขึ้นครู่หนึ่ง เธอก็รับมันในที่สุด
“……”
“ค่ะ ! ได้ค่ะ ! ”
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ! ”
“แค่นี้ก่อนนะคะ รองนายกเทศมนตรีถัง ! ”
หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว หลันหงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยอมรับสายของรองนายกเทศมนตรีถัง ดีกว่าให้เธอไปคอยรับสายของคุณครูพวกนั้น
จากนั้น เธอก็โทรไปที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสอีกครั้ง และในที่สุดก็มีคนรับสายเสียที
“ผู้จัดการเฝิงใช่ไหม ? ”
“ฉันหลันหง ! ”
“……”
“อะไรนะ ? เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่มาเหรอ ? ”
“ตกลง เดี๋ยวฉันเข้าไป”
หลังจากวางสายแล้ว หลันหงก็รีบออกไป
ตอนนี้ที่สำนักข่าวชิงโจวก็วุ่นวายมากเช่นกัน เย่กวงโต้วทั้งรับโทรศัพท์และต้อนรับครูเกษียณที่มาสมัครงาน ซึ่งมีทั้งชายชราและหญิงชรา
“เสี่ยวเย่ ฉันกรอกแบบฟอร์มลงทะเบียนเสร็จแล้ว ไม่ทราบว่าพวกคุณจะสัมภาษณ์เมื่อไหร่ ? ”
“เสี่ยวเย่ คราวนี้โรงเรียนจะรับสมัครครูกี่คน ? ”
“เสี่ยวเย่ ก่อนที่ฉันจะเกษียณ ฉันเป็นหนึ่งในสิบครูที่ดีที่สุดในเมือง และนักเรียนที่ฉันสอนทุกคนมีผลการเรียนดีมาก ! ”
“เสี่ยวเย่ ฉันเพิ่งเกษียณอายุได้ไม่ถึงหนึ่งปีที่ผ่านมา และฉันมีสุขภาพที่ดี คุณควรบันทึกอย่างระมัดระวัง ! ”
“เสี่ยวเย่ เราจะรู้ผลเมื่อไร ? ”
“เสี่ยวเย่……”
“……”
เย่กวงโต้วไม่คาดคิดว่าโฆษณา ‘จ้างครูเงินเดือนสูง’ จะได้รับความนิยมขนาดนี้ มันสามารถดึงดูดครูที่เกษียณอายุมาได้เป็นจำนวนมาก
แต่เขาไม่กล้าที่จะบอกผลลัพธ์ใคร !
เห็นได้ชัดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ใช้ข่าวนี้เป็นเหมือนการตกปลา และจนกว่าเขาจะจับปลาที่ต้องการได้ เขาถึงจะมีผลลัพธ์ให้ใช่ไหม ?
“พวกคุณไม่ต้องกังวล ยังไงรบกวนพวกคุณคอยติดตามข่าวจากหนังสือพิมพ์รายวันชิงโจวอย่างใกล้ชิดนะครับ เราจะประกาศรายละเอียดการสัมภาษณ์ในหนังสือพิมพ์ โปรดอดทนรอ”
เย่กวงโต้วต้องจัดการสถานการณ์ในขณะนั้นอย่างไม่เต็มใจ
ที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส หลันหงมารอเจียงเสี่ยวไป๋อีกวันหนึ่ง
เฝิงเยี่ยนหงพูดอย่างรู้สึกไม่ดีว่า “ผู้อำนวยการหลัน ดูเหมือนว่าวันนี้เจียงเสี่ยวไป๋จะไม่มานะคะ ! ”
หลันหงดูกังวล เธอพูดด้วยความประหลาดใจว่า “คุณกำลังบอกว่าเขาเป็นคนประเภทที่ไม่มาตรงเวลา แม้จะมีธุรกิจมากมายขนาดนี้งั้นหรอ ? ”
เฝิงเยี่ยนหงตอบว่า “ผู้อำนวยการหลัน คุณอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่เจียงเสี่ยวไป๋มักจะออกตรงเวลาและไม่ค่อยมาตรงเวลา บางครั้งเขาก็ไม่มาที่สำนักงานเกินสิบวัน”
หลันหงรู้สึกตะลึงเล็กน้อย ด้วยนิสัยการทำงานของเจียงเสี่ยวไป๋ ใครจะรู้ว่าเขาจะมาเมื่อไร ?
การรอแบบนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ได้ผล !
“ผู้จัดการเฝิง คุณก็รู้หมายเลขโทรศัพท์ของฉันแล้ว หากเขามาก็รบกวนคุณโทรหาฉันหน่อยนะ”
เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า “ได้ค่ะผู้อำนวยการหลัน”
“ขอบคุณค่ะ ! ”
หลันหงไม่สามารถรอได้อีกต่อไป หลังจากบอกกล่าวเฝิงเยี่ยนหงแล้ว เธอก็รีบไปที่ศาลาว่าการเมืองอย่างเร่งรีบ
ในห้องทำงานของรองนายกเทศมนตรีถัง
หลันหงกล่าวว่า “รองนายกเทศมนตรีถัง คุณคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จงใจหลบหน้าเราไหมคะ ? ”
รองนายกเทศมนตรีถังส่ายหัว “ผมว่า…..คงไม่เป็นเช่นนั้น ! ”
หลันหงถามว่า “แล้วทำไมเขาไม่มาทำงานสองวันติดต่อกันล่ะ ? ”
รองนายกเทศมนตรีถังกล่าวว่า “ยังไม่ต้องสนใจเขาตอนนี้ สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ? ”
หลันหงกล่าวว่าอธิบายว่า “ตั้งแต่เมื่อวาน ครูหลายสิบคนโทรมาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับโรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ ฉันบอกพวกเขาไปแล้วว่าโรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่เป็นโรงเรียนประถมศึกษาแห่งที่สี่ในเขตเมืองชิงโจว แต่ไม่ใช่โรงเรียนของรัฐ เป็นโรงเรียนของเอกชน”
“สิ่งที่เหล่าครูกังวลมากที่สุดคือทำไมโรงเรียนเอกชนถึงเสนอเงินเดือนสูงขนาดนี้ ? ”
“ครูบางคนถามว่าหากย้ายไปทำงานที่โรงเรียนประถมฉิวซู่ พวกเขาจะยังได้อยู่ในระบบอยู่ไหม ? ”
“นอกจากนี้ ครูเกษียณหลายคนก็โทรมาด้วย”
หลังจากพูดจบ เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “รองนายกเทศมนตรีถัง คุณว่าสถานการณ์นี้มันคืออะไร ? โรงเรียนยังไม่ได้เริ่มการก่อสร้างก็สร้างความปั่นป่วนไปทั่วเมืองแล้ว ตอนนี้ไม่เพียงแต่ครูจากสามโรงเรียนในเมืองเท่านั้น แต่ฉันเกรงว่าอีกไม่นาน ครูจากโรงเรียนในชนบทจะรู้เรื่องนี้และกระหน่ำโทรหาฉันเช่นกัน”
“รองนายกเทศมนตรีถัง ลองคิดดูสิ ครูในโรงเรียนชนบทเหล่านั้นทำงานในสภาพแวดล้อมที่ท้าทายและได้เงินเดือนต่ำ หากพวกเขารู้ว่าโรงเรียนแห่งใหม่ในเมือเสนอเงินเดือนให้ 300 หยวน ฉันคาดว่าต่อให้พวกเขาจะออกจากระบบราชการ แต่จะต้องมีผู้คนกระตือรือร้นที่จะอยากเข้าทำงานในโรงเรียนของเจียงเสี่ยวไป๋แน่นอน”
รองนายกเทศมนตรีถังก็กังวลเกี่ยวกับปัญหานี้เช่นกัน
ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจ เขาไม่ควรตกลงให้เจียงเสี่ยวไป๋สร้างโรงเรียนตั้งแต่แรก
ตอนนี้จะยกเลิกทุกอย่างก็คงเป็นไปไม่ได้
อย่างน้อยที่สุด เขาจะต้องหารือเรื่องนี้กับนายกเทศมนตรีจาง
ท้ายที่สุดแล้ว นายกเทศมนตรีจางเป็นผู้แนะนำเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งแต่แรก
รองนายกเทศมนตรีถังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “คุณไปพบนายกเทศมนตรีจางกับผม เขารู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ดีที่สุด เราไปถามความเห็นของเขากันเถอะ”
“ค่ะ ! ฉันจะไปกับคุณ ! ” หลันหงตอบตกลงทันที
รองนายกเทศมนตรีถังพยักหน้าลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปข้างนอก
หลันหงรีบเดินตามไปติด ๆ
สำนักงานของพวกเขาอยู่ไม่ไกลกันและพวกเขาก็มาถึงอย่างรวดเร็ว
นายกเทศมนตรีจางกำลังว่างพอดี เขาจึงให้รองนายกเทศมนตรีถังและหลันหงเขาเข้ามานั่งพูดคุย จากนั้นเขาก็ถามอย่างไม่เป็นทางการว่า “หล่าถัง คุณและผู้อำนวยการหลันมาที่นี่ด้วยกันมีธุระอะไรหรือเปล่า ? ”
รองนายกเทศมนตรีถังกล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง คุณคงเห็นโฆษณารับสมัครครูของเจียงเสี่ยวไป๋ในหนังสือพิมพ์แล้วใช่ไหมครับ ? ”
นายกเทศมนตรีจางพยักหน้า
รองนายกเทศมนตรีถังกล่าวว่า “ผมไม่ค่อยเข้าใจ ในเมื่อโรงเรียนยังไม่ได้เริ่มก่อสร้างด้วยซ้ำ แต่ทำไมเขาถึงโฆษณาประกาศรับสมัครครูแล้ว ? ”
นายกเทศมนตรีจางส่ายหัว เขาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ เขาเองก็คิดว่ามันค่อนข้างแปลกเหมือนกัน
รองนายกเทศมนตรีถังกล่าวต่ออีกว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ากำลังจ้างครูที่เกษียณอายุราชการ อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้ว เขาใช้เงินเดือนสูงเพื่อดึงดูดครูประจำการจากทั่วเมือง ขณะนี้ครูหลายคนกำลังถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผู้อำนวยการหลันและผมไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งแต่เมื่อวานเพื่อสอบถามเรื่องนี้ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังตามหาตัวเขาไม่พบ”
รองนายกเทศมนตรีถังยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “เราไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน และเราหาเขาไม่พบ ! ”
ตอนนั้นเอง หลันหงก็ได้พูดแทรกขึ้นมาว่า “นายกเทศมนตรีจาง ตอนนี้การกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ส่งผลเสียต่อภาคการศึกษาในชิงโจว และฉันกังวลเรื่องกับเรื่องนี้”
นายกเทศมนตรีจางมองไปที่หลันหงแล้วถามว่า “คุณกังวลเรื่องอะไร ? ”
YOU MAY ALSO LIKE
