ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 434 : ศูนย์กิจกรรมหมู่บ้าน

  ตอนที่ 434 : ศูนย์กิจกรรมหมู่บ้าน

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าาว่า “นี่ไม่ใช่ภาพร่างของอาคารที่พักอาศัยจริง ๆ แต่เป็นศูนย์กิจกรรมของชาวบ้านที่ผมออกแบบมาสำหรับหมู่บ้านเจียงวาน”

    นายกเทศมนตรีจางรู้สึกประหลาดใจชั่วขณะ และถามว่า “คุณจะทำไปทำไม ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายว่า “ศูนย์กิจกรรมแห่งนี้ประกอบไปด้วยร้านสะดวกซื้อขนาดเล็ก ห้องน้ำสาธารณะ ห้องเล่นเกม ที่นั่งพัก และพื้นที่กิจกรรมกลางแจ้ง ผมวางแผนที่สร้างไว้ที่ทางเข้าหมู่บ้าน นอกจากนี้ยังจะตั้งป้ายรถเมล์ที่นั่นด้วย”

    “ในช่วงเวลาว่าง ชาวบ้านสามารถเล่นไพ่ พูดคุย หรือทำกิจกรรมต่าง ๆ เช่น ตีปิงปองหรือเล่นบาสเก็ตบอล”

    “หากต้องการเดินทาง สามารถรอรถบัสที่นั่นได้เลย จะได้เดินทางในวันฝนตกหรือหิมะตกได้”

    นายกเทศมนตรีจางหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณคิดอย่างรอบคอบจริง ๆ ! ”

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ตอนแรกผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่คำพูดของลูกสาวผมเมื่อคืนนี้ทำให้ผมตระหนักถึงเรื่องนี้ เป้าหมายหลักคือทำให้ลูกหลานไปโรงเรียนและกลับบ้านได้สะดวกขึ้นในอนาคต”

    “หลังจากที่ถนนในหมู่บ้านเชื่อมต่อกัน เด็ก ๆ จะได้ไปโรงเรียนประถมในเมืองโดยไม่ต้องเดินเท้าหลายชั่วโมงในทุกวัน เมื่อถึงเวลานั้น เราสามารถจัดรถตู้ให้วิ่งตามช่วงเวลาเข้าเรียนและเลิกเรียนได้ นอกจากนี้ยังสามารถวิ่งรถได้ในเวลาอื่น”

    นายกเทศมนตรีจางฟังแล้วพูดว่า “ความคิดของคุณดี แต่รถตู้ไม่ใช่ราคาถูก ๆ ไม่ใช่ทุกคนที่จะซื้อได้ นอกจากนี้ แม้ว่าเราจะมีรถรับส่ง แต่พ่อแม่จะยินดียอมจ่ายเงินค่าเดินทางไปโรงเรียนของลูก ๆ ไหม ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง เราใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามปีในการเชื่อมถนนในทุกหมู่บ้าน เมื่อถึงเวลานั้น ด้วยการพัฒนาโครงการริเริ่มชนบทใหม่ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรและสินค้าจะถูกขายออกไปหลายรอบ แล้วคุณคิดว่าพวกเขาจะยังขาดแคลนเงินค่ารถโดยสารอยู่หรือเปล่า ? ”

    นายกเทศมนตรีจางหยุดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “คุณพูดถูก เราต้องมองปัญหาในระยะยาว และไม่ด่วนตัดสินจากสถานการณ์ปัจจุบัน”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เนื่องจากนี่เป็นโครงการนำร่อง เราควรทำให้มันสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้ผู้คนอิจฉาและอยากมีบ้าง”

    นายกเทศมนตรีจางหัวเราะเสียงดังและชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะพูดว่า “คุณเป็นคนเดียวที่มีความคิดที่ฉลาดที่สุด”

    จากนั้น เขาก็หยิบพิมพ์เขียวสำหรับศูนย์กิจกรรมหมู่บ้านขึ้นมาและถามว่า “ในแผนนี้ยังมีร้านค้าเล็ก ๆ ด้วย คุณตั้งใจให้ใครเป็นคนจัดการ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบอย่างมั่นใจว่า “พ่อแม่ของผมไม่มีงานทำที่บ้าน และผมก็ไม่อยากให้พวกเขาทำนาอีก ดังนั้นผมจะให้พวกเขาดูแลร้านเล็ก ๆ พวกนี้”

    นายกเทศมนตรีจางยิ้มราวกับว่าเขาเข้าใจเจตนาของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว

    นายกเทศมนตรีจางอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า เจ้าเด็กหนุ่มคนนี้หน้าเงินจริง ๆ ด้วยธุรกิจของเขาที่ประสบความสำเร็จในเมืองนี้ ทำยอดขายได้หลายล้านทุกเดือน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ในหมู่บ้าน !

    แต่นี่สิถึงจะสมเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ !

    นายกเทศมนตรีจางเลิกสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ และกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาพูดถึงรายละเอียดเฉพาะการก่อสร้างชนบทใหม่ในเจียงวานกันดีกว่า”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง คุณไม่ต้องร้อนใจไป ชาวบ้านไม่เข้าใจพิมพ์เขียวเหล่านี้ ผมจะหาคนมาสร้างบ้านนำร่องก่อน แล้วจะจดบันทึกวัสดุก่อสร้างทั้งหมด แล้วจึงนำไปดำเนินการตามแผน”

    นายกเทศมนตรีจางพยักหน้า “เอาล่ะ คุณคงพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว ผมจะทำตามที่คุณบอก”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อ “นายกเทศมนตรีจาง ผมวางแผนที่จะลงทุนซื้อรถตู้สำหรับเจียงวาน คุณช่วยอนุมัติใบเสนอราคา สำหรับรถตู้สองสามคันได้ไหม ? ”

    นายกเทศมนตรีจางรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า “หากคุณต้องการซื้อรถตู้ให้เจียงวาน คันหนึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว ทำไมคุณถึงต้องการหลายคันล่ะ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง คุณก็เห็นว่าตอนนี้ผมมีโรงงานจำนวนไม่น้อยภายใต้การบริหารของผม และผู้จัดการโรงงานแต่ละคนก็มีตารางงานยุ่ง การเดินทางไปแต่ละเที่ยวใช้เวลานานมาก ผมคิดว่านอกเหนือจากการซื้อรถตู้โดยสารแล้วสำหรับในเจียงวาน ผมจะซื้อรถตู้ให้ผู้จัดการโรงงานแต่ละคนด้วย”

    นายกเทศมนตรีจางคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “คุณต้องการรถกี่คันก็บอกตัวเลขมาเลย”

    เจียงเสี่ยวไป่นับนิ้วของเขา “โรงงานฟิล์มพลาสติก โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส โรงงานแปรรูปถั่วเหลือง โรงงานผักดอง, โรงงานผลิตเครื่อวปรุงรสหม้อไฟ โรงงานเมล็ดแตงโม โรงงานเค้กที่รัก โรงงานเยลลี่ โรงงานเนื้อแห้ง โรงงานอาหารกระป๋อง……”

    นายกเทศมนตรีจางเริ่มปวดหัว ในบรรดาโรงงานเหล่านี้ มีเพียงห้าแห่งเท่านั้นที่ตั้งอยู่ในชิงโจว ส่วนที่เหลืออยู่ในเจี้ยนหยาง และหลายแห่งยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างและยังไม่ได้ดำเนินการ แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็นับพวกมันทั้งหมดแล้ว

    อย่างไรก็ตาม นายกเทศมนตรีจางก็ตัดสินใจปล่อยมันไป !

    ครั้งนี้นายกเทศมนตรีจางได้แสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และไม่ได้โต้เถียงกับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างผ่อนคลาย

    เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงนับไล่ชื่อโรงงานของเขา ก่อนจะพูดว่า “ทั้งหมด 20 คันด้วยกัน ! ”

    ฟู่ว !

    นายกเทศมนตรีจางถึงกับพ่นชาออกจากปาก เมื่อได้ยินสิ่งนี้

    “แค่ก แค่ก แค่ก…”

    “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณบอกว่าผู้จัดการโรงงานคนหนึ่งมีรถตู้หนึ่งคัน ทั้งในเมืองชิงโจว เจี้ยนหยาง โรงงานที่เริ่มการผลิตแล้วและโรงงานที่ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างมีเพียงสิบแห่ง คุณบอกผมว่าคุณต้องการรถตู้ 20 คัน คุณตกคำนวณหรือเปล่า ? คุณเรียนเลขคณิตไม่เก่งหรือเรียนภาษาจีนไม่ดี ถึงได้สื่อสารออกมาแบบนี้ ? ”

    นายกเทศมนตรีจางกล่าวด้วยความหงุดหงิด

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “นายกเทศมนตรีจาง ไม่ต้องกังวลรายละเอียดเหล่านั้น ผมมีเหตุผลที่ต้องการรถตู้ 20 คัน”

    “เฮอะ คุณยังมีเหตุผลด้วยหรอ ! ” นายกเทศมนตรีจางถามด้วยท่าทีโกรธเคือง “ไหนบอกผมหน่อย ว่าเหตุผลของคุณคืออะไร ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม คุณช่วยผมขอใบอนุญาตขับรถขนส่งผู้โดยสารได้ไหม? คุณก็รู้ว่าผมรับสมัครพนักงานฝึกขับรถ 300 คนเมื่อครั้งที่แล้ว ตอนนี้พวกเขาเชี่ยวชาญการขับรถแล้ว ผมจะให้พวกเขาขับรถตู้ผู้โดยสารขนส่งทั้ง 12 เขตในชิงโจว ผมจะเริ่มต้นโดยการจัดรถตู้หนึ่งคันในแต่ละเมือง เพื่อให้ชาวบ้านสามารถเดินทางระหว่างเมืองและบ้านเกิดของพวกเขาได้สะดวก”

    นายกเทศมนตรีจางตกตะลึงและพูดว่า “แต่สถานีขนส่งมีรถโดยสารประจำทางไปยังแต่ละเมืองทุกวันอยู่แล้ว ทำไมคุณต้องให้บริการขนส่งผู้โดยสาร นั่นจะไม่ซ้ำซ้อนหรอกเหรอ ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีจาง ดูเหมือนคุณจะไม่เคยขึ้นรถประจำทางมาก่อน รถประจำทางจากสถานีขนส่ง จะเดินรถแค่ 2 เที่ยวต่อวันคือตอนเช้าและบ่ายเท่านั้นตามตารางวิ่งรถที่กำหนดไว้ และไม่สามารถเดินทางเวลาอื่นได้”

    นายกเทศมนตรีจางตระหนักถึงสถานการณ์นี้ได้ในทันที

    การดำเนินการของสถานีขนส่งสร้างความไม่สะดวกให้กับชาวบ้านอย่างแท้จริง เนื่องจากต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาออกเดินทาง

    เขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า “คุณวางแผนจะจัดการมันอย่างไร ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายว่า “เราจะไม่ทำตามกำหนดเวลา เราจะออกเดินทางทันทีที่รถตู้เต็ม”

    หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง นายกเทศมนตรีจางก็ตระหนักว่ารถตู้มีขนาดเล็กกว่ารถบัสรับส่งผู้โดยสารมาก และสามารถรองรับผู้โดยสารได้เพียง 7 คน ดังนั้นมันจะช่วยลดเวลาการรอของชาวบ้านได้อย่างมาก และมอบความสะดวกสบายให้กับพวกเขา

    “เอาล่ะ ผมจะอนุมัติรถตู้ให้คุณ 20 คัน และช่วยให้คุณได้รับใบอนุญาตขับรถขนส่งผู้โดยสาร มาดูกันว่าคุณจะสามารถสร้างศูนย์กิจกรรมหมู่บ้าน และนำผลประโยชน์มากมายมาสู่เมืองของเราอย่างไร ! ” นายกเทศมนตรีจางพูดด้วยรอยยิ้ม

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “เอาล่ะ คุณก็รู้ ทุกสิ่งที่ผมทำก็เพื่อความสะดวกของชาวบ้าน ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ช่วยผม”

    นายกเทศมนตรีจางพูดอย่างมีความสุข “เอาล่ะ หยุดเยินยอผมได้แล้ว”

    ทว่าตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็หุบยิ้มและพูดอย่างจริงจังว่า “ยังมีสิ่งสุดท้ายที่ผมต้องได้รับการอนุมัติจากคุณ”