ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 438 :เก้าห่วงปริศนา

   ตอนที่ 438 :เก้าห่วงปริศนา

    “ป่าป๊า สอนหนูแก้เก้าห่วงปริศนาหน่อยค่ะ หนูแก้ปริศนาไม่ได้เลย ! ”

    ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพักผ่อน เจียงชานก็ตะโกนขึ้นมา

    ของเล่นที่เจียงเสี่ยวไป๋นำกลับมาจากเจียงเฉิง ได้แก่ รูบิก โจโฉฝ่าด่าน เก้าห่วงปริศนา ปริศนาเสี้ยน แทนแกรม และอื่น ๆ อีกมากมาย ตอนนี้หนูน้อยเล่นรูบิกเก่งมาก และสามารถแก้รูบิกได้ภายใน 3 นาที

    อืม ตอนนี้เธอแก้รูบิกได้โดยไม่ต้องใช้สูตรแล้ว

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คิดว่าเธอจะเล่นเก่งเร็วขนาดนี้ เขาจึงปล่อยให้เธอเล่นอย่างอิสระ

    ก่อนหน้านี้เธอเล่นโจโฉฝ่าด่านไปแล้ว มันค่อนข้างง่ายสำหรับเธอ แต่ตอนนี้เด็กน้อยหมดความสนใจไปแล้ว และเปลี่ยนความสนใจของเธอไปที่เก้าห่วงปริศนาแทน

    อย่างไรก็ตาม เก้าห่วงปริศนาจะแก้ไขได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร ?

    หนูน้อยเล่นมา 2 วันแล้ว แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เธอจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากพ่อของเธอ

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและเดินไปหยิบเก้าห่วงปริศนามา

    เขาถือปลายทั้งสองของเก้าห่วงปริศนาในมือ หยิบวงแหวนแรกแล้วบิดจากขวาบนไปทางซ้ายล่างจนกลายเป็นปริศนาแปดวงแหวนปลอม แล้วบิดวงแหวนที่สามจากขวาบน ไปทางซ้ายล่าง และวงแหวนวงแรกจากด้านบนไปทางขวา จากนั้นบิดวงแหวนวงแรกและวงที่สองจากมุมขวาบนไปทางซ้ายล่างพร้อมกัน ทำให้เกิดปริศนาหกวงแหวนปลอมขึ้นมา

    มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว บิดอย่างต่อเนื่องและหมุนวงแหวน หลังจากการเคลื่อนไหวสิบหกครั้ง เขาก็สร้างปริศนาวงแหวนสี่วงปลอม ในขณะที่เขาเล่นต่อไป การเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้น และเมื่อถึงการเคลื่อนไหวครั้งที่ 65 เขาก็สามารถปลดล็อกวงแหวนซ้ายสุดได้ เหลือเพียงแปดวงเท่านั้นที่เชื่อมต่อกัน

    จากนั้น เขาขยับนิ้วเร็วขึ้น และหลังจากนั้นประมาณ 5 นาที ในที่สุดเขาก็สามารถถอดวงแหวนทั้งเก้าออกได้

    “ป่าป๊า สุดยอดมาก ! ”

    “สอนหนูเร็วเข้า ! ”

    เด็กน้อยปรบมือและอุทานด้วยความตื่นเต้น

    หวังกังยังดูแล้วประหลาดใจ “ลุงเจียง ลูกแก้ได้ยังไงครับ สอนพวกเราด้วยสิ”

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและเริ่มสอนเด็กน้อยทั้งสอง

    เขากล่าวว่า “ก่อนอื่น พวกหนูต้องนับวงแหวนทั้งเก้าวงนี้ แล้วเรียงลำดับจากซ้ายไปขวาหรือจากขวาไปซ้าย จาก 1 ถึง 9 ตามลำดับ”

    เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้า

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อ: “วิธีแก้ปริศนาเก้าแหวนประกอบด้วย 341 ขั้นตอน หากทำผิดพลาดในขั้นตอนใดระหว่างการแก้ปัญหา มันจะเพิ่มขั้นตอนอีกมากมายเลยล่ะ ! ”

    “ฮะ ? ”

    “หลายขั้นตอนขนาดนั้นเชียวหรือ ! ”

    เด็กน้อยทั้งสองมองหน้ากันและอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ดังนั้น หากต้องการไขปริศนาเก้าห่วงปริศนา ห้ามทำผิดพลาดใน 341 ขั้นตอนเหล่านี้”

    “ซึ่งสิ่งนี้สามารถช่วยพัฒนาความจำของพวกลูกได้”

    หลังจากการตกใจในครั้งแรก เจียงชานได้กล่าวด้วยความมุ่งมั่นว่า “ป่าป๊า หวังกังกับหนูเคยฝึกการเล่นหมากรุกมาแล้ว หมากรุกมีการเคลื่อนไหวหลายแบบ หนูยังจำได้มากกว่ายี่สิบแบบ และบางครั้งก็ถึงห้าสิบหรือหกสิบแบบ แม้ว่าจะไม่เยอะเท่าขั้นตอนถอดห่วงก็ตาม ด้วยการฝึกฝนมากขึ้น หนูก็จะจำพวกมันได้”

    หวังกังพยักหน้าและพูดว่า “ผมเองก็ด้วย แม้ผมจะจำไม่ได้ในหนึ่งวัน แต่ผมจะลองอีกครั้งในสองวัน และถ้าไม่ได้อีก ผมจะพยายามต่อไปจนกว่าผมจะจำได้”

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็อธิบายขั้นแรกในการแก้เก้าห่วงปริศนา โดยเริ่มอธิบายขั้นตอนในการปลดล็อคทีละขั้น เด็กน้อยทั้งสองกำลังท่องจำพวกมันอย่างขยันขันแข็ง

    เขาอธิบายในขณะที่สาธิตขั้นตอนด้วยมือของเขาไปพร้อม ๆ กัน หลังจากผ่านทั้งหมด 341 ขั้นแล้ว เก้าห่วงปริศนาก็ถูกปลดได้สำเร็จ

    ในช่วงเวลานี้ หลินเจียอิน เฝิงเยี่ยนหง และเฉินซินต่างก็เข้ามาดู

    พวกเธอเคยพยายามไขปริศนาเก้าห่วงมาก่อน แต่พวกเธอไม่เข้าใจ

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างง่ายดาย พวกเธอทั้งสามก็อดไม่ได้ที่จะลองดู

    อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋แก้เก้าห่วงปริศนาเป็นตัวอย่างให้ดูไปหนึ่งรอบ เขาก็ทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมและให้พวกเธอลองเล่นดู แต่พวกเธอก็ทำผิดพลาดภายในไม่กี่ขั้น

    ในทางกลับกัน เจียงชานและหวังกังต่างสามารถจดจำได้มากกว่า 30 ขั้นตอน

    เมื่อถึงจุดนี้ ประโยชน์ของการทบทวนกระดานเล่นหมากรุกก็ปรากฏชัดเจน

    หลังจากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองท่องจำมันเงียบ ๆ หลายครั้ง จากนั้นเขาก็อธิบายขั้นตอนอีกครั้ง โดยเริ่มจากขั้นตอนที่ 30

    เขากล่าวว่า: “ให้มอง 30 ขั้นตอนแรกเป็นหนึ่งเกม และตั้งแต่ขั้นตอนที่ 30 เป็นต้นไป ให้มองว่าเป็นเกมที่สอง จำแยกกัน”

    เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    เจียงเสี่ยวไป๋สอนแนวทางการจำแบบแบ่งส่วนนี้ และหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงกว่า เด็กน้อยทั้งสองก็จำขั้นตอนทั้งหมด 341 ขั้นตอนได้

    เจียงชานทำตามแบบและสามารถไขปริศนาเก้าห่วงปริศนาได้สำเร็จ

    “ป่าป๊า หนูจำได้แล้ว ! ”

    หนูน้อยตะโกนอย่างตื่นเต้น

    “ชานชาน ตอนนี้ความจำของหนูดีมาก ถ้าหนูฝึกทวนขั้นตอนแก้ปริศนาเก้าห่วงให้มากขึ้น ความจำของหนูก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ”

    “ค่ะ หนูจะจำไว้ ! ”

    เด็กน้อยดูมีความสุขมาก ราวกับว่าเธอได้รับแรงบันดาลใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

    เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการที่พ่อแม่ยกย่องลูก พวกเขาควรหลีกเลี่ยงการใช้วลีทั่วไปเช่น ‘คุณเยี่ยมมาก ! ’ หรือ ‘คุณทำได้ดีมาก ! ’ หรือ ‘คุณเก่งที่สุด ! ’ แต่ควรยกย่องความสำเร็จเฉพาะเจาะจงหรือสิ่งที่เด็กทำได้ดีในด้านใดด้านหนึ่งแทน

    จุดประสงค์แรกคือเพื่อทำให้เด็กมีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น ๆ มากขึ้น เช่น เขาชมลูกสาวของเขาตอนนี้ เขาบอกว่าเธอมีความจำดีมาก จึงกระตุ้นให้เธออยากฝึกความจำของเธอ

    ประการที่สองคือ การใช้คำชมเชยทั่วไปเหล่านั้นจะทำให้พวกเขาเชื่อว่าตนเก่งที่สุด และปลูกฝังความภาคภูมิใจในตนเองของเด็ก และเมื่อวันหนึ่งพวกเขาพ่ายแพ้ขึ้นมา พวกเขาก็จะรับมือกับความรู้สึกของตัวเองได้ยาก

    อย่างไรก็ตาม การยกย่องความสำเร็จหรือการกระทำที่เฉพาะเจาะจงไม่ได้มีผลเสีย

    เนื่องจากคุณชื่นชมความเป็นเลิศและความสำเร็จของเด็กในด้านใดด้านหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเก่งที่สุดหรือดีที่สุดในทุกเรื่อง สิ่งนี้ช่วยให้เด็กพัฒนาวัตถุประสงค์และการรับรู้ตนเองที่แม่นยำ โดยเข้าใจว่าพวกเขาเก่งแค่ในด้านใดโดยเฉพาะ และพวกเขาจะต้องพยายามให้หนักขึ้นในด้านอื่น

    ดังนั้น เมื่อเด็กเผชิญกับความพ่ายแพ้ในด้านอื่น พวกเขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดหวัง

    ในขณะที่คิด เขาได้แก้เก้าห่วงปริศนาไว้เป็นเหมือนเดิมและยื่นให้หวังกังลองแก้ปริศนาดูบ้าง

    ตามที่คาดไว้ หวังกังแก้ปริศนาได้เช่นกัน

    เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงยกย่องเขา และพูดว่า “หวังกัง ความจำหนูดีมาก ฝึกฝนต่อไปนะ ! ”

    หวังกังพยักหน้าเหมือนลูกไก่ตัวน้อยจิกเมล็ดข้าว แล้วพูดว่า “ครับลุงเจียง ผมจะฝึกต่อไป ! ”

    หลินเจียอินมองลูกสาวของเธอและหวังกังด้วยความประหลาดใจ แม้แต่เธอซึ่งภาคภูมิใจในตนเองที่มีความทรงจำที่ดีมาโดยตลอด ก็ยังจำวิธีแก้ปริศนาทั้ง 341 ขั้นไม่ได้ ในขณะที่เด็กทั้งสองคนซึ่งอายุต่ำกว่า 6 ขวบกลับสามารถจำได้

    ทันใดนั้น เธอก็ตระหนักได้ว่าวิธีการเลี้ยงดูลูกของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นมีประสิทธิภาพเพียงใด สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นการเล่นและเกม แท้จริงแล้วคือการเพิ่มความสามารถของเด็ก ๆ ในด้านต่าง ๆ ได้โดยไม่รู้ตัว

    การเติบโตอย่างสนุกสนานนี้ทำให้เด็ก ๆ มีความสุข

    เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป่ ดวงตาที่สวยงามของเธอเป็นประกาย และเธอก็รู้สึกมีความสุขในใจ

    เขาเป็นสามีและพ่อที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ด้วย !

    ไม่ว่าจะทำธุรกิจหรือเลี้ยงลูก เขาก็ทำได้สบาย ๆ ราวกับว่าเขาทำได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

    และผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้เป็นสามีของเธอ !

    เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นหลินเจียอินจ้องมองที่เขา จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “เมียจ๋า มีอะไรหรือเปล่า ? มีอะไรติดอยู่บนหน้าผมหรือเปล่า ? ”

    หลินเจียอินหน้าแดง เธอพูดปากอย่างใจอย่าง “อะไรกัน ? ฉันไม่ได้มองคุณ ฉันแค่กำลังนึกขั้นตอนการแก้ปริศนาเก้าห่วง เลยจมอยู่ในความคิดตัวเอง”

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ไม่ต้องคิดแล้ว หากคุณอยากแก้ปริศนาเก้าห่วง ผมจะเอาปากกามาจดขั้นตอนไว้ให้คุณ”

    หลินเจียอินทำหน้ามุ่ย “ฉันไม่เอา ! ”

    ตอนนี้ลูกสาวของเธอแก้ปริศนาได้แล้ว ดังนั้นเธอควรเขียนเองด้วย

    เขาทักทายเจียงชาน “ชานชาน มานี่แล้วอธิบายขั้นตอนให้หม่าม๊าฟังหน่อย”

    “ได้ค่ะ ! ”

    เจียงชานวิ่งมาหา หนูน้อยเริ่มแก้ปริศนาเก้าห่วงให้แม่ของเธอดูตั้งแต่ขั้นตอนแรกเหมือนเป็นการอวด หลินเจียอินจึงหยิบปากกามาจดบันทึกไว้

    เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้นก็พูดไม่ออก

    ให้ผมจับมือสอนคุณแก้เก้าห่วงปริศนาทีละขั้นตอนไม่ดีหรือ ?