ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 523 : หนูน้อยช่างรู้

ตอนที่ 523 : หนูน้อยช่างรู้

วันนี้พวกเขานั่งทานอาหารกันอย่างคึกคัก มีทั้งสมาชิกในครอบครัวหลิน 8 คน ชายชราโฮ่วและภรรยา รวมไปถึงติงจวิ้นเจี๋ย หลินเจียลี่ เจียงเสี่ยวไป๋ และเจียงชาน

“ลุงโฮ่ว ป้าเซิน หากพวกคุณไม่ดื่มเหล้าก็ดื่มนมถั่วเหลืองหน่อยสิครับ”

หลินเจียจวินนำนมถั่วเหลืองเสิร์ฟตรงหน้าโฮ่วเซียนเนี่ยนและเซินติงจื่อคนละขวด

ยุคนี้ไม่เหมือนยุคสมัยหลัง เวลาที่คนทานอาหาร หากพวกเขาไม่ดื่มเหล้า ก็ยังมีเครื่องดื่มประเภทต่าง ๆ ให้ดื่ม เช่น นม โยเกิร์ต นมถั่วเหลือง โค้ก สไปรท์ กระทิงแดง น้ำมะพร้าว เป็นต้น

แต่ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ถ้าคุณไม่ดื่มเหล้า คุณก็กินได้แต่ข้าวแค่น ๆ เท่านั้น

เพราะตอนนี้ผู้คนยังไม่ติดนิสัยทานข้าวพร้อมกับดื่มเครื่องดื่มประเภทอื่น

ดังนั้น ในตอนที่หลินเจียจวินเสิร์ฟนมถั่วเหลืองให้ โฮ่วเซียนเนี่ยนและเซินติงจื่อต่างประหลาดใจ ส่วนหลินเจียปิงและภรรยาต่างมองไปยังหลินเจียจวินด้วยความสงสัย

“ฮ่าฮ่า ดื่มเจ้าสิ่งนี้ได้ แบบนี้ฉันจะได้ชนแก้วกับต้ากั๋วแล้ว” โฮ่วเซียนเนี่ยนหยิบขวดนมถั่วเหลืองขึ้นมาดูแล้วพูด

หลินเจียจวินกล่าวว่า “นี่เป็นผลิตภัณฑ์จากโรงงานผลิตและแปรรูปถั่วเหลืองของเสี่ยวไป๋ ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมในร้านซีฟู้ดของเรา ลูกค้าชอบดื่มตอนกินปูผัดเซียงล่า”

“โอ้ เป็นผลิตภัณฑ์จากโรงงานของเสี่ยวไป๋นี่เอง ! ” ชายชราโฮ่วอุทานด้วยความประหลาดใจ “งั้นฉันต้องชิมหน่อยแล้ว”

หลินเจียหงกล่าวว่า “พี่สาม ฉันอยากลองบ้าง”

“พี่ไม่ลืมเธอหรอก ! ” หลินเจียจวินพูดแล้วก็ยื่นนมถั่วเหลืองให้เธอหนึ่งขวด จากนั้นก็ยื่นให้หลินเจียลี่ เจียงชาน หลินจื้อหยวน และหลินจื้อเสวียอีกคนละขวดด้วย

“พ่อ แม่ พี่รอง พี่สะใภ้ พวกพี่ไม่ต้องดื่มนมหรอก ดื่มเหล้ากับเสี่ยวไป๋ไปแล้วกันนะ ! ” หลินเจียจวินพูดอย่างทะเล้น

มู่เสี่ยวหวานยิ้มรับ เพราะปกติเธอเองก็ดื่มให้นิด ๆ หน่อย ๆ เช่นกัน

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เหล้าน่ะดื่มอยู่แล้ว แต่เอานมถั่วเหลืองมาให้ฉันสักขวดด้วย”

พูดแล้ว เขาก็หัวเราะ “ตอนที่ฉันไปชิงโจวครั้งที่แล้ว นมถั่วเหลืองมีขายเฉพาะในชิงโจวเท่านั้น ตอนนี้ขายในเจียงเฉิงแล้ว”

หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “พ่อครับ พ่อคงยังไม่ทันได้สังเกตว่าที่จริงแล้วนมถั่วเหลืองไม่ได้มีขายแค่ในร้านซีฟู๊ดของเราเท่านั้น แต่ยังมีขายในห้างสรรพสินค้า สหกรณ์จัดหาเครื่องอุปโภคบริโภคและโรงอาหารหลายแห่งด้วย”

จางอ้ายผิงอยากลองชิมบ้างเช่นกัน “เจียจวิน ฉันยังไม่เคยดื่มนมถั่วเหลืองเช่นกัน นายเอามาให้ฉันสักขวดสิ”

“ครับ ! ” หลินเจียจวินพยักหน้าแล้วยื่นนมถั่วเหลืองให้มู่เสี่ยวหวานและหลินเจียปิงคนละขวด

นอกเหนือจากเขา เจียงเสี่ยวไป๋และติงจวิ้นเจี๋ยแล้ว ตอนนี้ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยกันต่างก็ดื่มนมถั่วเหลืองกันทั้งนั้น

จากนั้นก็เริ่มรินเหล้า

แน่นอนว่าเหล้าที่พวกเขาดื่มก็คือเหล้าเหมาไถ

หลินต้ากั๋วยกนมถั่วเหลืองขึ้นมาก่อนแล้วพูดว่า “พี่เซียนเนี่ยน พี่สะใภ้ วันนี้พวกเราทานข้าวกันเพื่อเลี้ยงส่งพวกพี่ ผมขอดื่มอวยพรให้พวกพี่ก่อน”

โฮ่วเซียนเนี่ยนกล่าวว่า “ต้ากั๋ว นายเกรงใจฉันเกินไปแล้ว! ขอบคุณที่นายดูแลฉันและภรรยามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่จริงฉันควรดื่มอวยพรให้นายก่อน”

หลินต้ากั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เป็นพี่ผมนะ ผมและเสี่ยวหวานต่างหากที่ต้องดื่มอวยพรพี่ก่อน”

เซินติงจื่อจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ต้ากั๋ว เสี่ยวหวาน ฉันและเหล่าโฮ่วไม่ดื่มเหล้าและไม่รู้กฎของการดื่มด้วย เราอย่าดื่มอวยพรกันไปดื่มอวยพรกันมาเลย ดื่มมันพร้อมกันนี่แหละ ! ”

มู่เสี่ยวหวานกล่าวว่า “อืม งั้นพวกเรามาดื่มพร้อมกัน”

จากนั้นทั้งสี่คนก็ยกนมถั่วเหลืองขึ้นมาชนขวดกัน และต่างคนก็ต่างดื่มไปคนละอึก นับว่าเป็นการเริ่มเปิดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ

“มา ๆ ๆ ทานอาหารกันก่อนเถอะ ลองชิมฝีมือของเสี่ยวไป๋ดู”

หลินต้ากั๋วนั่งลงแล้วก็เชิญชวนให้ทุกคนเริ่มมื้ออาหาร

เมนูหลักของวันนี้คือซุปกระดูกหมูตุ๋นหัวไชเท้า ซึ่งพวกหลินต้ากั๋วและโฮ่วเซียนเนี่ยนต่างไม่เคยเห็นมาก่อน

โฮ่วเซียนเนี่ยนจึงถามว่า “เสี่ยวไป๋ ทำไมเมนูนี้ถึงดูเหมือนจะมีแต่กระดูกล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่ทันตอบ เจียงชานก็ชิงพูดขึ้นว่า “ปู่โฮ่วคะ นี่เขาเรียกว่ากระดูกหลอด ไขกระดูกข้างในอร่อยมากเลยนะคะ ? ”

โฮ่วเซียนเนี่ยนจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อ้อ ชานชานเคยกินแล้วหรือ ? ”

เจียงชานพยักหน้ารับ “ป่าป๊าทำให้หนูกินบ่อย เขาบอกเมนูนี้อุดมไปด้วยแคลเซียม ช่วยเสริมสร้างกระดูกให้แข็งแรง เสริมสุขภาพให้แก่คนแก่และเด็กได้”

โฮ่วเซียนเนี่ยนหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นเมนูนี้ก็เป็นของดี ฉันคงต้องกินให้เยอะหน่อยแล้ว”

“ปู่โฮ่ว เดี๋ยวหนูสอนกินค่ะ”เจียงชานพูดแล้วก็เรียก “ป่าป๊า มีหลอดไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงกันไปบอกหลินเจียจวินว่า “พี่จวิน เอาหลอดจากนมถั่วเหลืองแจกให้ทุกคนคนละหลอด”

นมถั่วเหลืองแต่ละขวดมีหลอดให้ แต่หลายคนกลับไม่ได้ใช้และดื่มจากขวดโดยตรง ดังนั้นในตอนแรก หลินเจียจวินจึงไม่ได้แจกหลอดให้ทุกคนตอนที่แจกนมถั่วเหลือง

“อืม ! ”

หลินเจียจวินตอบตกลง เขาเดินไปที่กล่องนมถั่วเหลืองแล้วหยิบหลอดมาให้ทุกคน

ทุกคนต่างสงสัยเมื่อได้ยินว่าต้องใช้หลอดกินกระดูกชิ้นใหญ่พวกนี้

โดยเฉพาะหลินเจียลี่ เธอนั่งข้างเจียงชาน หญิงสาวตักกระดูกชิ้นใหญ่จากหม้อมาใส่ในชามของเจียงชาน แล้วตั้งใจดูเพราะอยากรู้ว่าจะกินอย่างไร

“น้าเจียลี่ ช่วยตักน้ำซุปให้หนูด้วย”

เจียงชานหยิบหลอดมาแล้วจึงหันไปพูดกับหลินเจียลี่

หลินเจียลี่จึงตักน้ำซุปและหัวไชเท้าอีกสองชิ้นให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ ! ”

เจียงชานพูดแล้วก็หยิบชิ้นกระดูกขึ้นมา ข้อต่อกระดูกหนาด้านล่างมีเนื้อส่วนบนเป็นกระดูกทั้งหมดและด้านบนเป็นรูของกระดูก

เธอใช้ช้อนอันเล็กตักซุปกระดูกเทลงในรูกระดูก ตักใส่สองช้อนก็เต็มแล้ว

จากนั้นเธอก็สอดหลอดเข้าไปในรูของกระดูกแล้วดูดเข้าไป ซุปกระดูกแสนอร่อยและไขกระดูกที่นุ่มลื่นในกระดูกชิ้นใหญ่ทำให้ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน

“ฮ่าฮ่า มีวิธีกินแบบนี้ด้วย ! ”

โฮ่วเซียนเนี่ยนหัวเราะเสียงดัง เขาตักกระดูกหลอดลงในชาม ตักซุปกระดูกราดใส่แล้วกินในลักษณะเดียวกัน

คนอื่นที่เห็นแบบนั้นเริ่มอดใจไม่ไหว

ในชั่วพริบตา กระดูกในหม้อใหญ่ก็ถูกตักออกไปจนหมด

“นี่……หมดแล้วหรือ ! ”

หลินเจียจวินตะลึง

ในหม้อใหญ่มีกระดูกสิบชิ้นได้ หลินเจียจวิน หลินเจียลี่ เจียงเสี่ยวไป๋และติงจวิ้นเจี๋ยยังไม่ทันตักก็หมดแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ เขาลุกขึ้น ยกหม้อเดินเข้าไปในครัว แล้วก็ตักซุปกระดูกออกมาอีกหนึ่งหม้อ

“โชคดีที่นายทำไว้เยอะ ! ”

หลินเจียจวินพูดอย่างโล่งใจแล้วรีบตักมาหนึ่งชิ้นเช่นกัน

หลินเจียลี่เองก็ไม่เว้น เธอรีบตักกระดูกใส่ชามของตนเองด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงไม่ลืมติงจวิ้นเจี๋ย “จวิ้นเจี๋ย นายก็กินด้วยสิ มาแล้วก็อย่าเกร็งไปหน่อยเลย”

หลินต้ากั๋วกำลังดื่มซุปกระดูกและดูดไขมันอย่างเพลิดเพลิน เขาพูดกับติงจวิ้นเจี๋ยว่า “เสี่ยวติง เสี่ยวไป๋พูดถูก มาแล้วก็อย่าเกร็งเลย”

“ครับ ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาตักกระดูกหลอดขึ้นมาแล้วเริ่มกินเช่นกัน

หลังจากโฮ่วเซียนเนี่ยนกินเสร็จ เขาก็เอากระดาษชำระเช็ดมือแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ……ซุปกระดูกหลอดนี้ไม่ได้ทำยาก แต่วิธีกินกับแตกต่างออกไป อีกทั้งยังมีรสชาติอร่อยเกินคาดอีกด้วย”

เจียงชานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ป่าป๊าเคยบอกว่าวัตถุดิบชั้นสูงมักต้องการแค่วิธีทำที่แสนเรียบง่ายเท่านั้น”

ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมา จากนั้นทุกคนก็เพลิดเพลินกับมื้ออาหารกันอย่างมีความสุข

หลังจากนั่งดื่มพูดคุยกันไปสักระยะ ติงจวิ้นเจี๋ยก็เริ่มปรับตัวได้แล้ว เขาถือแก้วเหล้าลุกขึ้นยืน แล้วหันไปหาหลินต้ากั๋ว “ท่านผู้นำ ผมขอดื่มอวยพรให้ท่าน ! ”

หลินต้ากั๋วยกมือส่งสัญญาณให้เขานั่งลงแล้วดื่มกับเขา

หลังจากดื่มเสร็จ หลินต้ากั๋วจึงถามว่า “เสี่ยวติง นายเองก็มาทำธุระที่เจียงเฉิงเหมือนกันหรือ ? ”