ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 612 : เย่กวงโต้วกังวลมาก

ตอนที่ 612 : เย่กวงโต้วกังวลมาก

วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋พาหลินเจียอินและเจียงชานเข้าเมือง

เมื่อพวกเขาไปถึงออฟฟิศก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป มันเป็นความรู้สึกหนาวเย็น

เจียงชานหดมือของเธอ แล้วพูดว่า “ป่าป๊า คงจะดีไม่น้อยถ้ามีโต๊ะหลุมไฟในออฟฟิศด้วย ! ”

คำพูดของลูกสาวทำให้เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันที

รู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปก็คือความอบอุ่นจากโต๊ะหลุมไฟที่หายไป นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีความรู้สึกนี้

“เอาล่ะ มาติดตั้งโต๊ะหลุมไฟในออฟฟิศกันเถอะ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

เฝิงเยี่ยนหงและเฉินซินไม่รู้ว่าโต๊ะหลุมไฟหน้าตาเป็นอย่างไร ดังนั้นพวกเธอจึงถามเจียงชานทันที เจียงชานอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างภาคภูมิใจและทั้งคู่ก็ตั้งตารอ

เมื่ออากาศเย็นลง การอยู่ในออฟฟิศโดยไม่มีเตาทำความร้อนจึงเป็นเรื่องยาก

“พี่เสี่ยวไป๋ พี่ช่วยนำโต๊ะหลุมไฟกลับมาอีกสักตัวได้ไหม ฉันจะวางมันไว้ที่บ้าน” เฝิงเยี่ยนหงกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋ย่อมเห็นด้วย

เขาไม่เพียงสัญญาว่าจะให้บ้านของเฝิงเยี่ยนหงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบ้านของพี่เขยเฉินหยวนเฉา และบ้านของลุงใหญ่และอาสามด้วย

ใช่ และสำหรับสมาชิกคนสำคัญหลายคนในสำนักงานด้วย รวมถึงเฉินหยวนเฉา เมิ่งเสี่ยวเป่ย ถานชิงซาน เจียงเสี่ยวเฟิง โหยวโหย่วหยู หวังชิ่งซี จวงปี้เฉิง ช่างไม้ถาน และคนอื่น ๆ

อย่างไรก็ตาม ต้องติดตั้งโต๊ะหลุมไฟสองโต๊ะที่ร้านชงชาและนวดเท้าด้วย

หลังจากคำนวณแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินไปที่โต๊ะของเขาและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาบริษัทโลจิสติกส์

ตอนนี้ โหยวโหย่วหยูเป็นผู้จัดการบริษัทโลจิสติกส์ หลังจากพูดคุยกับเขาสั้น ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอให้เขาจัดการให้หยางเสี่ยวหัววิ่งรถไปที่ถู่เฉิงอีกครั้ง

หยางเสี่ยวหัวรู้จักหวังเอ้อฉุยและกงเจิ้นเย่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องติดต่อพวกเขาอีกต่อไป

หลังจากวางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดกับเฝิงเยี่ยนหงว่า “เยี่ยนหง ช่วงนี้ที่ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ มีใครตามหาฉันบ้างไหม ? ”

เมื่อเฝิงเยี่ยนหงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็ตระหนักว่า “โอ้ ฉันมัวพูดถึงแต่โต๊ะหลุมไฟ ลืมบอกไปว่าช่วงนี้มีหลายคนเลยที่ติดต่อมาหาพี่”

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็เปิดสมุดบันทึกและโทรหาหมายเลขโทรศัพท์ที่โทรมาหาเจียงเสี่ยวไป๋ทีละหมายเลข

มีสายจากเจียงเฉิง หลินเจียจวิน นายกเทศมนตรีจาง รองนายกเทศมนตรีถัง และผู้นำคนอื่นในหมู่พวกเขา เย่กวงโต้วโทรมากที่สุด เขาโทรมาเกือบวันละสองครั้งได้

“ผู้ชายคนนี้ฉลาดมาก โทรหาฉันหลายครั้ง แต่ไม่คิดที่จะโทรไปหาที่ถู่เฉิงด้วยซ้ำ ! ”

หลังจากพึมพำอะไรบางอย่าง เขาก็ตัดสินใจโทรหาเย่กวงโต้วก่อน

สายเชื่อมต่อได้อย่างรวดเร็ว และเสียงของเย่กวงโต้วก็ดังมาจากปลายอีกด้านหนึ่ง “สวัสดีครับ แผนกโฆษณารายวันของชิงโจว ไม่ทราบว่าจะเรียนสายกับใครครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ฉันเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

“หัวหน้าเจียง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว ! ” เสียงของเย่กวงโต้วตื่นเต้นที่ปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ? โทรหาฉันมีอะไรเร่งด่วนหรือเปล่า ? ”

เย่กวงโต้วอุทานว่า “หัวหน้าเจียง แม้ว่าคุณอยากจะหนี คุณก็หนีไม่ได้ ! รอผมที่สำนักงานโรงงานเครื่องปรุงรส ผมจะรีบไปพบคุณทันที”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ “เร่งรีบอะไรขนาดนั้น ? ”

“เรื่องอะไรงั้นหรอครับ ? ” เย่กวงโต้วอุทานว่า “หัวหน้าเจียงที่รักของผม คุณลืมเรื่องถนนตลาดกลางคืนไปแล้วเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมบอกให้คุณและมู่เสี่ยวชิงจัดการเรื่องนั้นไม่ใช่หรือ ? เกิดอะไรขึ้น ? ”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “หัวหน้าเจียง ไม่ใช่ว่ามีปัญหา แต่เป็นเพราะมีคนแน่นเกินไป”

เจียงเสี่ยวไป๋งงงวย ถามว่า “มีคนแน่นเกินไป คุณหมายถึงอะไร ? ”

เย่กวงโต้วอธิบายว่า “คุณไม่ได้ขอให้จู้ตงเฟิงและคนขับรถเหล่านั้นหาผู้คนจากทั่วประเทศที่สามารถทำขนมชนิดพิเศษได้หรือ ? ตอนนี้พวกเขาได้พาคนกลับมาแล้ว และทิ้งพวกเขาไว้ให้ผม ทุกวันผมต้องคอยดูแลคนเป็นร้อยเหมือนข้ารับใช้ นอกจากนี้พวกเขายังถามกดดันผมตลอดเวลา คุณก็ไม่อยู่อีก แบบนี้จะให้ผมทำอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าจู้ตงเฟิงและคนอื่นจะนำคนจำนวนมากกลับมา เขาพูดทันทีว่า “การมีคนเป็นสิ่งที่ดี อย่ากังวลเลย”

“เราจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร ? ” เย่กวงโต้วพูดเสียงดัง “แล้วคุณไม่ได้บอกว่าคุณอยากดึงดูดการลงทุนมาก่อนเหรอ ? ”

“ตอนนี้มีคนอยากทำธุรกิจในตลาดกลางคืนมากกว่าพันคน ผมกล้ารับเงินจากคนสองร้อยคนเท่านั้น และที่เหลือกำลังรอคำตอบ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุข “โอ้ คนเยอะมาก แล้วนายจะรีบร้อนไปทำไม ? ”

“งั้นนายไม่ต้องมาหาฉันแล้ว รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันไป”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์

เย่กวงโต้วถือโทรศัพท์ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง มู่เสี่ยวชิงกล่าวว่า “กวงโต้ว หัวหน้าเจียงพูดว่าอะไรบ้าง ? ”

เย่กวงโต้ววางโทรศัพท์แล้วพูดว่า “บอกแล้วว่าให้เรียกฉันว่าผู้จัดการเย่ตอนอยู่ในออฟฟิศ ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้ว อย่าเรียกฉันกวงโต้ว อย่าเรียกฉันว่ากวงโต้ว ! ”

มู่เสี่ยวชิงดูเสียใจ แต่นี่คือเย่กวงโต้ว เธอไม่สนใจอะไรหรอก !

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ต้องการโต้เถียงกับเย่กวงโต้ว ดังนั้นเธอจึงยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ผู้จัดการเย่ หัวหน้าเจียงพูดว่าอย่างไรบ้าง ? ”

ด้วยเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนหวาน ทำให้เธอดูน่ารัก

เย่กวงโต่วรู้สึกรำคาญ เขากลอกตาแล้วพูดว่า “หัวหน้าเจียงไม่ได้กังวลเลย ฉันบอกจะไปพบเขา แต่เขาปฏิเสธและบอกให้ฉันรอ เขาจะมาหาในอีกไม่นาน”

มู่เสี่ยวชิงยิ้ม “หัวหน้าเจียงมีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ เนื่องจากเขาไม่รีบร้อน เราก็ไม่ควรรีบร้อนเช่นกัน”

เย่กวงโต้วส่ายหัว เขานั่งลงแล้วหยิบบุหรี่ออกมาจุด

มู่เสี่ยวชิงเดินไปทันที คว้าบุหรี่แล้วนำไปดับในที่เขี่ยบุหรี่

“มู่เสี่ยวชิง คุณกำลังทำอะไร ! ”

เย่กวงโต้วโกรธมากและถามเสียงดัง

มู่เสี่ยวชิงยิ้มและพูดว่า “มันเขียนไว้บนซองบุหรี่ว่า การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ! คุณไม่สูบบุหรี่ไม่ใช่เหรอ ในเมื่อไม่สูบก็อย่าลองสูบเลย การสูบบุหรี่ไม่ใช่นิสัยที่ดี ! ”

เย่กวงโต่วรู้สึกหงุดหงิดพูดว่า “ฉันอยากเรียน ฉันอยากสูบบุหรี่ อย่ากวนฉันเลย ! ”

จู่ ๆ มู่เสี่ยวชิงก็พูดอย่างจริงจังว่า “สหายเย่กวงโต่ว ที่นี่เป็นสำนักงาน เป็นสถานที่สาธารณะ โปรดอย่าสูบบุหรี่เพื่อทำร้ายสุขภาพของผู้อื่น ! ”

เย่กวงโต้วรู้สึกหดหู่และพูดว่า “แล้วทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย เมื่อหัวหน้าเจียงและประธานฟู่สูบบุหรี่ในที่ทำงานล่ะ ? ”

มู่เสี่ยวชิงพูดว่า “โอ้ พวกเขาทั้งคู่อายุค่อนข้างมาก ฉันไม่ยุ่งกับพวกเขา แต่คุณยังเด็กอยู่ ! ”

“ช่างเถอะ ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ! ” เย่กวงโต้วรู้สึกว่าเป็นการยากเกินไปที่จะโต้เถียงกับมู่เสี่ยวชิง ดังนั้นเขาจึงออกจากออฟฟิศและไปที่ทางเดินเพื่อสูบบุหรี่

เขาต้องหาทางขอให้หัวหน้าเจียงพามู่เสี่ยวชิงกลับไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ ในแผนกโฆษณาคงจะเงียบกว่านี้

เย่กวงโต้วสูบบุหรี่และคิดกับตัวเอง

“เสี่ยวเย่ ทำไมคุณถึงสูบบุหรี่ที่ทางเดิน ? ”

ฟู่เต๋อเจิงออกมาจากออฟฟิศ เห็นเย่กวางโต้วจึงหยุดถาม

“สวัสดีครับท่านประธาน” เย่กวงโต้วทักทายทันทีด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงแสดงสีหน้าคับข้องใจว่า “ท่านประธาน คุณช่วยกรุณานำมู่เสี่ยวชิงกลับไปที่แผนกเดิมของเธอได้ไหม ? “