ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 788 หาหมู่บ้านปลูกผักนอกฤดูล็อตพิเศษ

ตอนที่ 788 หาหมู่บ้านปลูกผักนอกฤดูล็อตพิเศษ

เมื่อมาถึงวันถัดไป

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาในเมือง เขาก็ไปหาหลี่เฉิงหรูและบอกให้เขาส่งคนไปที่เจียงวานเพื่อทำท่อสูบน้ำจากแม่น้ำชิงเจียงขึ้นไปยังศูนย์กิจกรรมของหมู่บ้าน

จากนั้น เขาก็ไปหาเฝิงเจียเหอที่บริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์

“ผู้ช่วยเจียง ไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว ! ” เฝิงเจียเหอรู้สึกประหลาดใจและดีใจมากที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋มา เขารีบกล่าวสวัสดีและชงชาให้ทันที

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วถามว่า “พี่เจียเหอ หลังจากเข้ามาดูแลบริษัทโลจิสติกส์แล้ว งานของคุณเป็นไปด้วยดีหรือเปล่า ? ”

เฝิงเจียเหอรู้สึกได้รับความโปรดปรานโดยไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจ

ปกติแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จะเรียกเขาว่าผู้จัดการเฝิง แต่ในตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋เรียกเขาว่าพี่เจียเหอ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไม่ธรรมดา

แต่ถึงแม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเรียกเขาออกมาแบบนี้ แต่เฝิงเจียเหอก็ไม่กล้า เขายังคงพูดด้วยความเคารพ “ผู้ช่วยเจียง หลังจากเข้ามาทำงานที่นี่ ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนและราบรื่นดี”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “พี่เจียเหอ การทำตามขั้นตอนก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ตอนนี้คุณอยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว คุณต้องก้าวไปข้างหน้า”

“ดังสุภาษิตที่ว่า การแล่นทวนกระแสน้ำ หากคุณไม่ก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ต่างจากการถอย”

เฝิงเจียเหอจึงรีบพูดขึ้นมาทันที “ผู้ช่วยเจียง ฉันเองก็กำลังพยายามคิดอะไรนอกกรอบอยู่เหมือนกัน ฉันคอยคิดอยู่เสมอว่าจะทำให้บริษัทดีขึ้นอย่างไร”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ฐานการขนส่งด้านโลจิสติกส์ในเจียงเฉิงใกล้จะพร้อมแล้ว ซึ่งจะใช้งานได้ในต้นปีหน้า”

“คุณควรหาเวลาไปดูที่นั่นด้วยตัวเองสักหน่อย บางทีคุณอาจจะมีไอเดียใหม่ ๆ ”

“ได้เลย ! ” เฝิงเจียเหอเห็นด้วยและถามว่า “ผู้ช่วยเจียง แล้วที่คุณมาวันนี้มีอะไรหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงบอกว่าเขาอยากจะให้ส่งคนไปที่จี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู และเป่าติ้ง เพื่อหารือเกี่ยวกับการจัดส่งผักนอกฤดู และไปรับรถที่หลินต้ากั๋วขอโควต้าไป

เฝิงเจียเหอรู้สึกยินดีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “งั้นแบบนี้บริษัทโลจิสติกส์ก็จะมียานพาหนะเพิ่มขึ้นอีก 400 คันน่ะสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่ใช่ รถบรรทุกหนักทั้งหมด 200 คันจะถูกมอบให้กับบริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์ทั้งหมดก็จริง แต่รถบรรทุกขนาดเล็กเราให้ได้แค่ 100 คัน เพราะอีก 50 คันจะประจำอยู่ในเจียงเฉิง”

ตามที่เจียงเสี่ยวไป๋วางแผนไว้ เขาจะต้องมอบรถบรรทุกหนักให้กับบริษัทโลจิสติกส์ แต่รถบรรทุกขนาดเล็กไม่สามารถใช้สำหรับการเดินทางระยะไกลได้ ซึ่งเอาไว้ใช้ได้เฉพาะการเดินทางระยะสั้นเท่านั้น

จากรถบรรทุกขนาดเล็ก 200 คัน เขาวางแผนที่จะเก็บ 50 คันไว้ในเจียงเฉิง เพื่อที่จะใช้ขนส่งภายในเมือง และมอบ 50 คันให้กับบริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์ เพื่อดูว่าจะสามารถพัฒนาการขนส่งระยะสั้นระหว่างเมืองชิงโจวกับอีกเจ็ดเขตการปกครอบรอบนอก รวมถึงเจี้ยนหยางและไป่เหลียงได้อย่างไร

ส่วนยานพาหนะที่เหลืออีก 100 คันจะแจกจ่ายให้กับบริษัทก่อสร้าง ร้านโยวผิ่น โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส และกิจการอื่น ๆ ที่ต้องการยานพาหนะ

หลังจากได้ยินแผนการของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว เฝิงเจียเหอก็ตอบตกลงและกล่าวว่า “วันนี้ฉันจะไปรวบรวมข้อมูลความต้องการรถยนต์ของอุตสาหกรรมต่าง ๆ ในเครือบริษัท และรายงานให้คุณเมิ่งทราบ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “งั้นก็จัดการตามที่คุณพูดมาเลย แล้วคุณช่วยเลือกคนที่จะไปจี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู และเป่าติ้งมาที เราต้องส่งคนที่ฉลาดและมีไหวพริบไปเจรจา”

เฝิงเจียเหอกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม ฉันเองก็อยากไปเจียงเฉิง ดังนั้นฉันจะไปเจรจากับหยางโจวให้ ส่วนหลิวเจ๋อจวิ่นไปจี้หนาน หลี่ซิ่งเซี่ยไปที่ฉางซา และเฮ่อหานไปอู๋ตู”

“ทั้งสามคนนี้สามารถเอาอยู่แน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณคุ้นเคยกับคนในบริษัทโฮเนสท์ โลจิสติกส์มากกว่าฉัน ดังนั้นคุณก็เลือกคนเอาเองได้เลย อย่าลืมเอาผักนอกฤดูไปด้วยตอนที่คุณไปที่นั่น”

เฝิงเจียเหอยิ้มและพูดว่า “ฉันรู้ แต่รถในบริษัทอาจไม่เพียงพอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่ใช่ขนไปขาย ฉันหมายถึงให้พวกเขาเห็นความจริงใจของเรา และให้พวกเขาเห็นด้วยตาตนเองว่าผักนอกฤดูเป็นอย่างไรต่างหาก”

จากนั้น เฝิงเจียเหอก็เข้าใจและพูดว่า “อ้อ เอาล่ะ ฉันจะอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจนอีกที”

เจียงเสี่ยวไป๋คุยกับเขาเกี่ยวกับรายละเอียดบางอย่างที่ต้องใส่ใจ ก่อนจะออกมาจากที่นั่น

จากนั้น เขาก็ไปที่โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกต่อ

ในห้องทำงานของเมิ่งเสี่ยวเป่ย ทั้งสองคนนั่งตรงข้ามกัน

“คุณหมายความว่าผักนอกฤดูของเราจะกลายเป็นสินค้าพิเศษของแผนกโลจิสติกส์รัฐบาลในเทียนจิงงั้นเหรอ ? ” ดวงตาของเมิ่งเสี่ยวเป่ยเบิกกว้าง เธอไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะนำข่าวที่น่าตกใจเช่นนี้มาบอกเธอ

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “อืม ฉันได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับแล้ว ดังนั้นฉันสามารถบอกคุณได้แค่เรื่องนี้เท่านั้น”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้มอบสัญญาที่เขาเซ็นในเทียนจิงให้กับเมิ่งเสี่ยวเป่ย

เมิ่งเสี่ยวเป่ยหยิบมันขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง เธอมีความสุขและคิดอย่างรวดเร็วในใจ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็พูดว่า “ตามข้อกำหนดในสัญญา ฉันเกรงว่าผักนอกฤดูของเจียงวานจะไม่เพียงพอต่อความต้องการของพวกเขา”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่แล้ว ฉันต้องหาหมู่บ้านสักสามหรือห้าแห่งเพื่อปลูกผักนอกฤดูกาลให้กับแผนกโลจิสติกส์โดยเฉพาะ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “จากปริมาณที่พวกเขาขอมา สามหมู่บ้านสามารถตอบสนองความต้องการของพวกเขาได้พอดี ถ้าห้าหมู่บ้านอาจจะมากไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร ผักจากทั้งห้าหมู่บ้านนี้จะถูกเลือกอย่างดีแล้วส่งให้กับแผนกโลจิสติกส์รัฐบาลเทียนจิง ส่วนผักที่เหลือจะเข้าสู่ช่องทางการขายตามปกติ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน มาดูกันว่าหมู่บ้านไหนเหมาะสมกว่ากัน”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า: “คงหนีไม่พ้นที่เจียงวานด้วย ส่วนหมู่บ้านอื่นให้เน้นอยู่ใกล้เจียงวานไว้เป็นอันดับแรก”

แล้วเธอก็พูดต่อ “แต่คุณอาจต้องประสานงานเรื่องนี้กับนายกเทศมนตรีจาง เพื่อที่จะได้จัดการได้อย่างง่ายดาย”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับและพูดว่า “หลังจากที่ฉันคุยกับคุณเสร็จแล้ว ฉันจะไปหาเขาต่อ”

ที่เขาไปหานายกเทศมนตรีจางก็เพื่อพูดคุยเรื่องการจัดหาผักนอกฤดูให้กับแผนกโลจิสติกส์รัฐบาลเทียนจิง รวมถึงแผนสร้างโรงงานน้ำแร่ของเขา

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องพูดคุยกับเมิ่งเสี่ยวเป่ยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในขณะนี้

รอจนกว่านายกเทศมนตรีจางจะตอบตกลง แล้วค่อยให้เมิ่งเสี่ยวไป๋จัดการให้

จากนั้น ทั้งสองก็พูดคุยกันสักพักและตัดสินใจว่านอกจากเจียงวานแล้ว ก็จะมีหมู่บ้านเสี่ยวจิงโข่ว หมู่บ้านหวงเจียหยา หมู่บ้านชิงหลง และหมู่บ้านลู่หยวนปิง ที่จะให้ปลูกผักนอกฤดูให้กับแผนกโลจิสติกส์ของรัฐบาลเทียนจิง

หมู่บ้านทั้งสี่แห่งนี้ล้วนอยู่ใกล้กับเจียงวาน ในบรรดาหมู่บ้านเหล่านี้ หมู่บ้านชิงหลงอยู่ที่ด้านหลังของภูเขาต้าชิง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการจะเปิดโรงงานน้ำแร่ที่นั่น

หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับหมู่บ้านที่จะปลูกผักนอกฤดูล็อตพิเศษแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ถามว่า “เงินที่โอนจากบริษัทจวิ๋นเฉียงในเทียนจิงได้โอนเข้าบัญชีของบริษัทแล้วหรือยัง ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “เงินเข้าเมื่อห้าวันก่อนแล้วค่ะ ฉันจึงให้อวี๋เต๋อสุ่ยไปหาหวังชิ่งซีที่เจี้ยนหยางทันที”

เดิมที อวี๋เต๋อสุ่ยเป็นพนักงานขายในแผนกขายของโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก แต่เนื่องจากผลงานที่โดดเด่นและความสามารถทางการค้าที่ยอดเยี่ยม เจียงเจียกรุ๊ปจึงได้ก่อตั้งบริษัทขายสินค้าชิงหัวที่อยู่ภายใต้การดูแลของเจียงเจียกรุ๊ปอีกทีขึ้นมา

ผลิตภัณฑ์อย่างไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งที่ไม่ได้ผลิตโดยโรงงานของเจียงเจียกรุ๊ปนั้นเหมาะที่จะเป็นสินค้าที่ขายโดยบริษัทขายสินค้าชิงหัวอย่างมาก

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “บอกอวี๋เต๋อสุ่ยด้วยว่าตอนที่จัดส่งไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งไปยังบริษัทจวิ๋นเฉียง ให้ส่งถ้วยพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งและชามพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งไปให้พวกเขาอย่างละหนึ่งกล่อง นอกจากนี้ส่งโต๊ะหลุมไฟไปที่นั่นอีก 6 ตัวด้วย”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วเขียนที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ของบ้านที่จะต้องไปส่งโต๊ะหลุมไฟทั้ง 6 ตัวนั้น

เมิ่งเสี่ยวเป่ยรับมันมา ก่อนจะดูอย่างละเอียดและตอบตกลง “ฉันจะส่งต่อให้อวี๋เต๋อสุ่ยทันที ถ้าหากเขาส่งสินค้าชุดถัดไปก็ให้เขาทำตามนี้”

อวี๋เต๋อสุ่ยยังไม่ได้กลับมาหลังจากไปที่เจี้ยนหยาง และเขายังไปพร้อมกับรถบรรทุกคันใหญ่อีก 5 คันที่เฝิงเจียเหอให้ไป

เมิ่งเสี่ยวเป่ยรู้สถานการณ์เหล่านี้ทั้งหมดและบอกกับเจียงเสี่ยวไป๋ทันที

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ ฉันจะไปหานายกเทศมนตรีจางก่อน แล้วจะเล่าให้คุณฟังเกี่ยวกับเงินที่ฉันเบิกออกไปมากกว่า 10 ล้านหยวนในภายหลัง”

สิ่งที่เขาพูดถึงคือเงินที่เอาไปซื้อรถยนต์

หลินเจียอินอาจจะไม่ได้เช็คบัญชี แต่เมิ่งเสี่ยวเป่ยมีหน้าที่ดูแลบัญชีอย่างละเอียด

เมื่อวานนี้ เจียงเสี่ยวไป๋โอนเงินออกไปมากกว่า 16 ล้านหยวน ซึ่งเธอก็รู้เรื่องนี้มาแต่แรกแล้ว

“ได้ค่ะ ! ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าเงินถูกโอนไปยังสำนักงานการค้าต่างประเทศ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องเอาไปทำธุรกิจเกี่ยวกับสินค้าของต่างประเทศแน่นอน