ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - ทที่ 5298 มังกรคำรามเก้าสวรรค์
หลังจากนั้น เขาก็ชี้ไปที่ทูน่าซาซิมิ บนจานที่สวยงามและพูดกับ เย่เฉิน: “คุณเย่ ซาซิมิเหล่านี้เป็นเนื้อส่วนแก้มของปลาทูน่าธงฟ้า ราคาประมูลของปลาตัวนี้คือ 3 ล้านเหรียญสหรัฐ แต่มีเนื้อจำนวนเล็กน้อยบนเหงือกทั้งสอง ราคาหลายแสนดอลลาร์ หลังจากดัดแปลงแล้ว ปลาหนึ่งชิ้นมีราคาหลายหมื่นดอลลาร์ และแม้แต่ร้านอาหารมิชลินที่ดีที่สุดก็ยังไม่มี”
อิโต้ ทาเคฮิโกะ ไม่เพียงพูดเรื่องไร้สาระในสังคมหรูหราของญี่ปุ่น ราคา ของผลิตภัณฑ์ระดับไฮเอนด์ชั้นยอดอย่างแท้จริงอาจมีราคาแพงอย่างเหลือเชื่อ
สถิติการประมูลสูงสุดสำหรับปลาทูน่าครีบน้ำเงิน ตัวหนึ่งถูกซื้อด้วยราคาสูงเสียดฟ้าหลายล้านดอลลาร์ เนื้อส่วนใหญ่ของปลาดังกล่าวจะไหลเข้าสู่ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ ดูเหมือนว่าร้านอาหารระดับไฮเอนด์เพียงพอจะกินได้ วัตถุดิบชั้นยอด ตราบเท่าที่คุณใช้จ่ายหลายร้อยดอลลาร์ คุณก็สามารถกินมันในร้านอาหารได้
แต่สถานการณ์จริงปลาทูน่าสองเหงือกแบบนี้ไม่มีทางไหลเข้าครัวหลังร้านไหนได้เลย
คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนรวยระดับท็อปเหล่านั้นถึงฟุ่มเฟือยจนสุดโต่ง ไม่สำคัญว่าส่วนผสมของอาหารจะมีราคาเป็นหมื่นหรือเป็นแสน ในสายตาของพวกเขา มูลค่าเพียง ไวน์ขวดละมูลค่าหลายหมื่นดอลลาร์เมื่อเปิดเท่านั้น ได้ยินเสียง
ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขารวยมากจนสามารถใช้จ่ายเงินได้มากมายโดยไม่ต้องใช้สมอง และเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ให้หมดภายในไม่กี่ชีวิต คนธรรมดาๆ กินข้าวมื้อละสามถึงห้าร้อย และมื้อหนึ่งอาจมีราคาสูง วันหรือสองวัน เงินเดือน แต่สำหรับมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าอย่าง ทาเคฮิโกะ อิโตะ แม้ว่าเขาจะกินข้าวมื้อละ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ เขาอาจกินเพียงดอกเบี้ยที่เกิดจากการออมในธนาคารเพียงวันเดียวเท่านั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าเขาใช้จ่าย 100,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ กับมื้ออาหาร สัดส่วนของค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเขาในมูลค่าสุทธิทั้งหมดจะเท่ากับของคนธรรมดาที่ใช้จ่าย 10 หยวนกับซุปบะหมี่มังสวิรัติหนึ่งชาม
แม้ว่า เย่เฉิน จะรวยมาก แต่เงินก็ไม่ได้มีความหมายกับเขามากนัก และเขาไม่เคยมีนิสัยใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ดังนั้นหลังจากฟังการแนะนำของ เอมิ อิโตะ เขาพยักหน้าเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณอิโตะ มี ทำงานหนัก , ฉันไม่มีปากมีเล่ห์เหลี่ยมเพียงแค่กินอาหารที่ปรุงเองไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยขนาดนั้น”
อิโตะ นานาโกะ ยิ้มและพูดว่า:“ นาย มันเตรียมไว้สำหรับ เย่ เฉินจุน เท่านั้น ถึงท่านไม่มาเยี่ยมที่บ้านป้าก็จะเตรียมของพวกนี้ไว้ให้.แค่ค่าอาหารเขาเองทุกปีก็หลายล้านเหรียญ.ฉันไม่เข้าใจว่าเขากินอะไร.และนี่จะเป็น จริงๆ แล้ว ในความคิดของฉัน มันเป็นกลเม็ดมากกว่าความเป็นจริง”
อิโตะ ยูฮิโกะ หัวเราะและพูดว่า “นานาโกะ ทุกสิ่งในโลกนี้สามารถเรียกว่า เต๋า ได้ตราบใดที่คุณไล่ตามมันจนสุดขั้ว คุณชอบ อิเคบานะ ดังนั้นคุณจะทำทุกอย่างเพื่อซื้อดอกไม้ที่แพงที่สุด คุณสามารถซื้อดอกกุหลาบได้ ในร้านขายดอกไม้ในราคา 3-5 หยวน แต่พันธุ์คุณภาพเยี่ยมที่คัดเลือกมาจากระยะทางหลายพันไมล์สามารถขายได้เป็นหมื่น ๆ เครื่องใช้ที่ดีที่สุดที่รวมกันอย่างหรูหราที่สุดกลายเป็นแนวทางของดอกไม้ แต่ช่อดอกไม้ 100 ดอก หยวนในร้านดอกไม้ริมถนนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งดอกไม้เลยตลอดชีวิต ”
“และชา คนธรรมดาชงชาหรือชงถุงชาหรือชงถุงชาแล้วผสมกับนม สิ่งเหล่านี้ถือได้ว่าเป็นการดื่มชาเท่านั้นวิธีการชงชา สามารถเรียกว่าวิถีแห่งชา!”
“แม้ว่าฉันจะไม่รู้วิถีของดอกไม้และชา แต่ฉันรู้วิถีของอาหาร! นั่นคือการกิน ส่วนผสมที่ดีที่สุดและดื่มไวน์ที่แพงที่สุด!”
นานาโกะ อิโตะ แลบลิ้นของเขา เขาจงใจแกล้งเขา: “แค่พูดว่าตะกละ ทำไมต้องพูดมาก…”
อิโตะ ยูฮิโกะ หัวเราะอย่างเต็มที่ และหยิบขวดสาเกทันทีด้วย “14 รุ่น” เขียนไว้และพูดกับ เย่เฉิน ว่า: “คุณเย่ นี่ไม่ใช่ จูไป่ ระดับสูงธรรมดา นี่คือ หลง เสี่ยว จิวเทียน ระดับแนวหน้าซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่ดีที่สุดในหมื่น แม้แต่ นายกรัฐมนตรีอาจไม่มีโอกาสได้กลิ่นมัน!” “หลง เสี่ยว จิวเทียน…
” มุมปากของ เย่เฉิน กระตุก และเขายิ้มอย่างงุ่มง่าม และถามเขาว่า: “ทำไมคุณถึงเลือกชื่อนี้…”
อิโตะ ยูฮิโกะ พูดด้วยรอยยิ้ม: “นี่คือความรู้สึกที่เป็นเอกลักษณ์ของพิธีกรรมของแบรนด์ญี่ปุ่น ไม่ว่าอะไรจะดีหรือไม่ดีก็ต้องเป็นบรรยากาศระดับไฮเอนด์ของบรรจุภัณฑ์ชื่อจะดีกว่า ดีที่สุดที่จะให้คนอื่นไม่เข้าใจ เพื่อให้เขารู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นมืออาชีพมากคำนามในสาเกสามารถใช้เขียนหนังสือได้ และแบรนด์ และซีรีส์ที่รู้จักกันดี ได้แก่ มังกรดำ และ มังกรหยิน, หลงฉวน, หลงเสี่ยว จิ่วเถียน นี้เป็นเพดานใน เพดาน”
เย่ เฉิน มองเขาและถามคำถาม: “คุณอิโตะ บอกหัวใจของคุณหน่อยว่าไวน์นี้ดีไหม
” จู่ๆ ยูฮิโกะ อิโตะ ก็ตกอยู่ในห้วงความคิด คิดอยู่พักหนึ่ง และพูดอย่างจริงจังว่า: “จะเป็น พูดตามตรง คุณเย่ สิ่งนี้แย่กว่าโค้กในแง่ของรสชาติเพียงอย่างเดียว”
หลังจากพูดจบ เขาก็เพิ่มประโยคอื่นอย่างรวดเร็ว: “แต่สาเกนี้เป็นแก่นสารของญี่ปุ่น! ไวน์ที่ชาวยุโรปทำจากองุ่นเน่าไม่ดีเท่าน้ำองุ่น มันก็เป็นแก่นสารของพวกเขาเช่นกัน! เย่เฉิน พยักหน้าอย่างเข้าใจและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ดูเหมือนว่าสาเกญี่ปุ่นและไวน์แดงของฝรั่งเศสจะคล้ายกับไวน์ร้องเพลงของสาวๆ ของเรา” ยูฮิโกะ อิโตะหัวเราะโดยปริยาย เขาตบมือแล้วพูดว่า: “คุณเยพูดถูก!”
หลังจากนั้น เขาเริ่มรินเหล้าสาเกให้ เย่เฉิน และพูดด้วยรอยยิ้ม: “แต่คุณเย่ แม้ว่าไวน์จะไม่อร่อย แต่ความรู้สึกเมาเล็กน้อยก็เป็นอย่างอื่น หากเราทำได้ ไม่ให้อะไรคุณ ให้ ทานากะ ไปกับเราเพื่อดื่มให้น้อยลง แล้วเราจะดื่มและคุยกันอย่างสนุกสนานมากขึ้น!”
YOU MAY ALSO LIKE
