ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5150 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเห็นว่า หม่าหลาน ยังคงเข้าไปในรถของ เฉียน หงหยาน เย่เฉิน ก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ที่ธรรมชาติของเขานั้นเปลี่ยนแปลงได้ยาก และจากนั้นเขาก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เขาต่อแบตเตอรี่ของ คัลลิแนน เข้ากับรถ BMW แล้วขับออกไป
หลังจากออกไปแล้ว เย่เฉิน ก็โทรหา คลอเดีย และขอให้เธอรอเขาที่บ้านใหม่ที่ เฉิน เซไห่ เตรียมไว้ให้เธอและป้าหลี่ ความสัมพันธ์ ไปที่นั่นวันนี้และกรอกใบสมัครของ คลอเดีย ให้เสร็จ
เฉิน เซ่ไห่ ได้รับการปลูกฝังใน จินหลิง เป็นเวลาหลายปี และยังเป็นโฆษกของตระกูลเย่ ความสัมพันธ์ในท้องถิ่นของเขาอาจกล่าวได้ว่าแพร่หลาย และมหาวิทยาลัยจินหลิง ก็ไม่มีปัญหา ครั้งนี้เขาได้พบความสัมพันธ์กับ คลอเดีย ล่วงหน้าแล้ว หลังจากที่ เธอมาถึง จินหลิง เธอก็สามารถไปโรงเรียนพร้อมไฟล์ที่จำเป็นและผ่านฉากได้
ตามที่อยู่ เย่เฉินนำทางไปยังพื้นที่บ้านพักริมแม่น้ำ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง และไม่ไกลจากบ้านพักสวัสดิการครบวงจรขนาดใหญ่ที่เย่เฉินจะลงทุน มันจะสะดวกมากสำหรับป้าหลี่ และ หลี่ เสี่ยวเฟิน ที่จะทำงานในสถานสงเคราะห์ในอนาคต
อย่างไรก็ตามมันอยู่ห่างจาก มหาวิทยาลัยจินหลิง เพียงเล็กน้อย โชคดีที่ จินหลิง ไม่ใหญ่เกินไป หากคุณเดินทางโดยรถบัสจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการไปทางเดียว
งานด้านการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยไม่หนักหนา ดังนั้นหลังจาก คลอเดีย เข้าโรงเรียน เธอสามารถพิจารณาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย เรียนพิเศษ หรือเรียนทั้งสองอย่าง
วิลล่าที่จัดโดย เฉิน เซ่ไห่ มีพื้นที่ใช้สอยมากกว่า 400 ตารางเมตร แม้ว่าจะไม่ใหญ่มากในวิลล่า แต่ก็ไม่เหมือนกับ ทอมสัน ยีพิน ที่ เย่เฉิน อาศัยอยู่ มันแบ่งออกเป็นสามชั้นเหนือพื้นดินและ ใต้ดิน 2 ชั้น บ้านทั้งหมดอยู่บนดินดังนั้นอัตราการใช้พื้นที่จึงสูงมาก
นอกจากนี้ บ้านหลังนี้ยังพัฒนาโดยเพื่อนนักพัฒนาท้องถิ่นเจ้าของหนังสือปกแข็งของ เฉิน เซ่ไค่ อีกด้วย เฉิน เซ่ไค่ รู้ถึงคุณภาพของการก่อสร้างและการตกแต่งบ้าน ดังนั้น เขาจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อซื้อบ้านที่นี่
เย่เฉิน จอดรถไว้ที่ทางเข้าวิลล่า และทันทีที่เขาลงจากรถ หลี่ เสี่ยวเฟิน ก็โบกมือให้ เย่เฉิน ที่สนามหญ้า: “พี่ชาย เย่เฉิน!”
หลังจากพูดจบ เขาก็มาช่วยเย่เฉินเปิดประตูลานด้วยท่าทางประหลาดใจ
เมื่อเห็นว่าเธอดูเหมือนจะจัดการกับต้นไม้สีเขียวในสวน เย่เฉินถามด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมคุณถึงตื่นแต่เช้าเพื่อทำความสะอาดสวน”
หลี่เสี่ยวเฟินพูดด้วยรอยยิ้ม: “มีต้นไม้และดอกไม้สีเขียวมากมายในสวน แต่ฉันรู้สึกว่าเลเยอร์ไม่เข้ากันดี ฉันจึงต้องการปรับเปลี่ยน”
เย่เฉินถามเธอว่า “ป้าลี่อยู่ที่ไหน”
“จะไปซื้อผัก”หลี่ เสี่ยวเฟิน กล่าวว่า “มีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกลจากชุมชน และที่บ้านมีของใช้ในชีวิตประจำวันทุกประเภท ดังนั้นป้าหลี่ จึงเริ่มทำอาหารหากต้องการซื้อบางอย่าง”
เย่เฉินพยักหน้าและถามอีกครั้ง: “คลอเดียอยู่ที่ไหน”
หลี่เสี่ยวเฟินยิ้มและพูดเสียงต่ำ: “เธอกำลังแต่งหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งหน้าตั้งตารอที่จะไปโรงเรียน เธอคุยกับฉันทุกเช้า”
ทันทีที่ หลี่ เสี่ยวเฟิน พูดจบ คลอเดีย เชื้อชาติผสมก็ผลักประตูเปิดออก
คลอเดียวันนี้ยังเด็กและสวยมากสวมเสื้อยืดสีขาวบริสุทธิ์จับคู่กับกระโปรงมิดี้ลายสก็อตสีเทาอ่อน และถักเปียสีทองปุยสองข้างทางซ้าย และขวาเธอดูสดใสและมีชีวิตชีวาไม่เหมือนเมื่อวันก่อนเมื่อเทียบกับ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ความรู้สึกขมขื่น และขมขื่นเธอเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเห็น เย่เฉิน ที่ประตู เธอพูดด้วยแววตากระตุก: “พี่ชาย เย่เฉิน คุณอยู่ที่นี่ … “
หลี่ เสี่ยวเฟิน เห็น คลอเดีย ที่แต่งตัวดีและอุทานว่า: “คุณกำลังไปโรงเรียน ฉันเกรงว่าคุณจะเดบิวต์ในกลุ่ม! หรือฉันคิดว่าคุณไม่ไปโรงเรียนในปีนี้และไปเข้าร่วม ในการแข่งขันก่อน” ดูการแสดงความสามารถในประเทศ บางทีคุณอาจจะดัง!”
คลอเดียยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยและถามเธอกลับ: “คุณเสี่ยวเฟิน ฉันจะตั้งกลุ่มคนเดียวได้อย่างไร แล้วเราสองคนล่ะ”
หลี่ เสี่ยวเฟิน เม้มริมฝีปากและพึมพำ: “คนสองคนเรียกว่าการรวมกัน และเกิร์ลกรุ๊ปอย่างน้อยต้องมีเจ็ดหรือแปดคนในการสร้าง…”
YOU MAY ALSO LIKE
