ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5153 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อ เย่เฉิน ขับรถมาถึงหน้าอาคารฝ่ายวิชาการของมหาวิทยาลัย จินหลิง แล้ว เฉิน เซ่ไค่ ก็รออยู่ที่นี่แล้ว
เมื่อเห็น เย่เฉิน หยุดรถ เขารีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเปิดประตูรถและพูดด้วยความเคารพ: “อาจารย์ ฉันได้เตรียมการสำหรับโรงเรียนแล้ว คลอเดียเพียงแค่กรอกแบบฟอร์มใบสมัครและส่งเอกสาร จากนั้นคุณ สามารถเลือกวิชาเอกได้โดยตรง”
เย่เฉิน พยักหน้า นึกถึงป้ายที่เขาเห็นข้างนอก และถามเขาว่า “คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับ ชิว หยิงชาน หรือไม่ คนคนนี้ฟังดูคุ้นๆ”
“ชิว หยิงชาน…” เฉิน เซ่ไค่ รีบพูดอย่างรีบร้อนว่า “อาจารย์ซิ่ว คุณซิว เป็นคนที่รวยที่สุดใน นันยาง ตามความหมายที่แท้จริง อันดับใหญ่ลงมาแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของตระกูลซิว ยังคงแข็งแกร่งมากในตะวันออกเฉียงใต้ เอเชีย.”
หลังจากพูดจบ เฉิน เซ่ไค่ ก็ถามว่า: “คุณเห็นพวกเขาแขวนป้ายไว้ที่ประตูหรือไม่ เมื่อฉันมา พวกเขากำลังรื้อพวกเขา ฉันถามเกี่ยวกับเรื่องนี้และพบว่า ชิว หยิงชาน กำลังจะมาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัย จินหลิง”
จู่ๆ เย่เฉินก็จำอะไรบางอย่างได้ และพูดว่า “ตอนที่ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจินหลิง ดูเหมือนฉันจะเคยได้ยินคนๆ นี้ ว่ากันว่าเขาบริจาคเงินจำนวนมากให้กับมหาวิทยาลัยจินหลิง”
เฉิน เซ่ไค่ พยักหน้าและพูดว่า “ถูกต้อง เขาเป็นคนจีนโพ้นทะเลกลุ่มแรกที่กลับมาก่อสร้างเมืองจีนหลังจากเปิดระบบเศรษฐกิจ ในปี 1990 เขาบริจาคเงิน 500 ล้านหยวนให้กับมหาวิทยาลัยจินหลิง ทีละคนๆ จำนวนนี้คือ มหาศาลในตอนนั้น”
“นั่นสินะ” เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ คิดเพียงว่าชายชราอาจวางแผนที่จะกลับไปที่มหาวิทยาลัยจินหลิง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก
ในเวลาเดียวกัน.
เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ดัดแปลงจากเครื่องบินแอร์บัส A330 ลงจอดอย่างราบรื่นที่สนามบินจินหลิง
หลิน ว่านเอ๋อ และ ซิว หยิงซาน อยู่บนเครื่องบินลำนี้
เนื่องจากมาเลเซียอยู่ในเขต E8th ตะวันออกเช่นกันและเวลาไม่ต่างกันกับ จินหลิง เดิม หลิน ว่านเอ๋อ วางแผนที่จะบินจากปีนังไปยัง หัวเซีย เวลาแปดโมงเช้า ด้วยวิธีนี้ เธอจะมาถึง จินหลิง ประมาณบ่ายสองโมง ในช่วงบ่ายและจะไม่มีการล่าช้าในการลงทะเบียน
แต่หลังจากที่เธอนอนลงเมื่อคืนนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง และก็ยังยากที่จะหลับจนถึงรุ่งเช้า
หลิน ว่านเอ๋อ พยายามทำให้จิตใจของเธอสงบลง แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามด้วยวิธีใด หัวใจของเธอก็มักจะรู้สึกปั่นป่วน ราวกับว่ามีอาการใจสั่นแผ่วเบา
ด้วยความสิ้นหวัง เธอทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง โดยบอกตัวเองว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะออกเดินทางไปจินหลิง ไปยังสถานที่ที่ เย่เฉิน หายตัวไปในตอนแรก บางทีเธออาจจะได้รับความปรารถนาของเธอ และพบเขาในจินหลิง
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หัวใจของ หลิน ว่านเอ๋อ ก็รู้สึกดีขึ้นมาก แต่กลับมีความรู้สึกเร่งด่วนที่นับทุกวินาที
ด้วยความตื่นเต้น เธอทำได้เพียงขอให้ ซิว หยิงซาน เตรียมตัวสำหรับเที่ยวบินข้ามคืนและมาถึง จินหลิง ก่อนกำหนดหลายชั่วโมง
เพื่อไม่ให้กระบวนการรับเข้าศึกษาของ หลิน ว่านเอ๋อr ล่าช้า ซิว หยิงซาน ขอให้ใครบางคนไปทักทายอาจารย์ใหญ่ของ มหาวิทยาลัยจินหลิง ล่วงหน้า แต่เขาไม่ได้ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเปิดเผยจุดประสงค์ของการมาเยือนมหาวิทยาลัยจินหลิง ในครั้งนี้ แต่เพิ่งบอก เขาว่าเขาต้องการกลับไปที่ มหาวิทยาลัยจินหลิง เพื่อเยี่ยมชม .
โดยธรรมชาติแล้ว โรงเรียนให้ความสำคัญกับแขกผู้มีเกียรติคนนี้เป็นอย่างมาก และผู้คนก็รีบทำป้ายในชั่วข้ามคืน แม้แต่อาจารย์ใหญ่ก็พร้อมที่จะต้อนรับ และไปกับเขาด้วยตนเอง รองอาจารย์ใหญ่คนอื่นๆ ตลอดจนคณบดีหลายคน ระงับการพักร้อนทันทีและ รีบกลับไปที่โรงเรียนเพื่อเตรียมตัว
เฉิน เซ่ไค่ พา เย่เฉิน และ คลอเดีย ไปที่อาคารฝ่ายวิชาการและมาที่ สำนักงานรับสมัคร
ในเวลานี้ผู้อำนวยการสำนักงานรับสมัครกำลังรออยู่ที่นี่
เมื่อเห็น เฉิน เซ่ไค่ กำลังมา ผู้กำกับก็พูดอย่างสุภาพมาก: “โอ้ คุณเฉิน ไม่เจอกันนานเลย คุณยังหล่อมาก!”
YOU MAY ALSO LIKE
