ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5160 ฉันแค่ดูเฉยๆ ฉันจะไม่ไปไหนไกล
เดิมที เย่เฉิน มีความเป็นไปได้สูงที่จะเห็น หลิน ว่านเอ๋อ แต่เนื่องจากการสั่นสะเทือนอย่างกะทันหันของแหวน เย่เฉิน จึงไม่เห็น หลิน ว่านเอ๋อ และ หลิน ว่านเอ๋อ ก็ไม่เห็น เย่เฉิน เช่นกัน
แต่ หลิน ว่านเอ๋อ ซึ่งมีสัญชาตญาณที่ดีรู้สึกประทับใจกับบางสิ่งในใจของเธอในขณะที่รถ BMW ทางด้านซ้ายกระพริบ เธอหันกลับไปโดยไม่รู้ตัวทันที แต่เธอเห็นเพียงรถที่หายไปและ ไม่พบสิ่งผิดปกติ
เธอคิดว่าการแสดงออกของเธอไวเกินไปเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงไม่ใส่ใจเป็นเวลาร้อยปี
เย่เฉิน ในรถ BMW เก็บแหวนไปแล้วอีกครั้ง และพูดกับ คลอเดีย: “ถ้าคุณไม่มีอะไรทำ ไปที่เมืองก่อน ซื้อของขวัญก่อนกลับ”
คลอเดีย พยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “ฉันสบายดี ฟัง พี่ชายเย่เฉิน”
ทั้งสองจึงขับรถไปที่ศูนย์การค้าใจกลางเมือง
และที่นี่ ขบวนรถของ ซิว หยิงซาน ก็หยุดช้าๆ ที่จัตุรัสนอกอาคารฝ่ายวิชาการ
อาจารย์ใหญ่คนเก่าที่เกษียณแล้วของมหาวิทยาลัยจินหลิง พร้อมกับผู้นำโรงเรียนคนปัจจุบันกำลังรอคิวอยู่ที่นี่
บอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งลงมาจากรถ เอสยูวี หลายคันที่ด้านหน้าและด้านหลัง และสองคนมาที่แถวหลังของ โรลส์-รอยซ์ คนหนึ่งจากซ้ายและอีกคนมาจากขวา และเปิดประตูทั้งสองด้าน
ซิว หยิงซาน และภรรยาลงจากรถช้าๆ
เนื่องจากอายุของพวกเขา บอดี้การ์ดจึงยื่นไม้เท้าให้พวกเขาทันที และ เสี่ยว ไซโจว อาจารย์ใหญ่คนเก่าของมหาวิทยาลัยจินหลิง เป็นคนแรกที่ทักทายเขาอย่างตื่นเต้นและพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณซิว ผู้เฒ่า ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลัยจินหลิง อีกครั้ง” ! “
ซิว หยิงซาน พูดด้วยรอยยิ้ม: “ผู้เฒ่าเสี่ยว เพื่อไม่ให้โปรไฟล์ต่ำ ทำไมคุณยังมีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งใหญ่เช่นนี้”
เสี่ยว ไซโจว รีบพูดว่า: “คุณซิว คุณไม่ได้กลับมาเยี่ยมหลายปีแล้ว ครั้งนี้จู่ๆ คุณก็พูดว่าคุณจะมา และฉันจะต้อนรับคุณด้วยตัวเป็นๆ แน่นอน นอกจากนี้ คุณได้สร้างสิ่งต่างๆ มากมาย มีส่วนร่วมใน มหาวิทยาลัยจินหลิง คุณมีความชื่นชมอย่างมากดังนั้นพวกเขาจึงมาต้อนรับคุณโดยธรรมชาติและฉันก็หยุดไม่ได้แม้ว่าฉันจะต้องการก็ตาม”
ซิว หยิงซาน รู้จัก เสี่ยว ไซโจว เป็นอย่างดี พฤติกรรมของบุคคลนี้ครอบคลุมและไร้ที่ติ เขากอด ซิว หยิงซาน ครั้งใหญ่
ดังนั้น ซิว หยิงซาน จึงไม่กังวลกับปัญหานี้อีกต่อไป และเพียงแค่พูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว ฉันรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากจริงๆ ตั้งแต่ตอนนี้ฉันเข้าโรงเรียน มัน สมกับเป็นมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งของจีนถึง 2 เท่า มันทำให้ผู้คนรู้สึกพิเศษในบรรยากาศที่แตกต่างออกไป”
เสี่ยว ไซโจว พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: “มหาวิทยาลัยจินหลิง สามารถกลายเป็นมหาวิทยาลัยชั้นสองได้หากปราศจากการสนับสนุน และความช่วยเหลือจากประเทศ และยังแยกไม่ออกจากการบริจาคอย่างใจกว้างของ คุณซิว ในยุคที่เงินหายากที่สุด คุณเป็นคนที่ทำให้เรากลายเป็นมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่ง มหาวิทยาลัยจินหลิง มีกระสุนเพียงพอที่จะโดดเด่น!”
ซิว หยิงซาน พูดอย่างจริงจัง: “ฉันยอมรับในสองประเด็นที่คุณเพิ่งพูด แต่ฉันรู้สึกว่าการพัฒนามหาวิทยาลัยจินหลิง นั้นแยกออกจากการทำงานหนักของคุณและทุกคนไม่ได้!”
ในขณะที่เขาพูดนั้น ซิว หยิงซาน ก็พูดอีกครั้ง: “สำหรับฉัน ฉันเป็นแค่นักธุรกิจที่มีกลิ่นเหมือนทองแดง ฉันช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากบริจาคเงิน ใช้เวลาสิบปีในการปลูกต้นไม้ และอีกร้อยปี บ่มเพาะคน การพัฒนามหาวิทยาลัยเกิดจากพวกคุณทุกคน!”
เสี่ยว ไซโจว พูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณซิ่ว คุณถ่อมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดว่าหยุดประจบประแจงกันที่นี่ ทำไมฉันไม่พาคุณไปรอบ ๆ และแนะนำให้คุณรู้จักวันนี้ความคืบหน้าอะไร และมหาวิทยาลัยจินหลิง พัฒนาขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน!”
ขณะที่เขาพูดนั้น เขาพูดอีกครั้ง: “เราจะจัดการประชุมรายงานในภายหลัง เพื่อให้ทีมผู้บริหารชุดปัจจุบันรายงานให้คุณทราบเกี่ยวกับสถานการณ์การทำงานในปัจจุบัน!”
ซิว หยิงซาน ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เอาล่ะ ลองดูรอบๆ ก่อนสิ!”
หลังจากนั้น ซิว หยิงซาน และภรรยา พร้อมด้วยผู้นำโรงเรียน นั่งรถแบตเตอรี่เที่ยวชมสถานที่และเดินไปรอบ ๆ วิทยาเขตของมหาวิทยาลัยจินหลิง
ในเวลาเดียวกัน หลิน ว่านเอ๋อ ผลักประตูและเดินออกจาก โรลส์รอยซ์ โดยใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงที่ว่าไม่มีเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนอยู่รอบๆ
คนขับรถผลักประตูลงอย่างรวดเร็วและเดินตาม หลิน ว่านเอ๋อ ไปอย่างเงียบ ๆ
หลิน ว่านเอ๋อ หันกลับมามองเขา และพูดอย่างใจเย็น: “ฉันอยากไปเดินเล่นคนเดียว คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฉัน”
คนขับรถรีบพูดว่า: “คุณครับ อาจารย์บอกให้ผมปกป้องคุณ คุณไม่ควรเดินไปไหนมาไหนคนเดียว”
“ไม่เป็นไร” หลิน ว่านเอ๋อ ยิ้มและพูดว่า “ฉันแค่ดูเฉยๆ ฉันจะไม่ไปไหนไกล”
YOU MAY ALSO LIKE
