ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5163 เย่เฉิน!
ผู้อำนวยการหลิว ตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงของ หลิน ว่านเอ๋อ และรีบถามเธอว่า “คุณหลิน เกิดอะไรขึ้น”
หลิน ว่านเอ๋อ ชี้ไปที่ใบสมัครในมือของเขาและพูดว่า “คุณช่วยแสดงให้ฉันดูได้ไหม”
ผู้อำนวยการหลิว กล่าวโดยไม่ลังเล: “แน่นอน!”
ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็ส่งแบบฟอร์มใบสมัครให้ หลิน ว่านเอ๋อ แต่ในใจเขากำลังใส่ร้าย: “ตอนนี้ฉันต้องการแสดงให้คุณเห็น แต่คุณบอกว่าไม่จำเป็น … คนหนุ่มสาวในวัยนี้จริงๆ โลเล”
หลิน ว่านเอ๋อ รับแบบฟอร์มใบสมัครของ คลอเดีย ดวงตาของเธอดูเหมือนจะเรียกดูข้อมูลส่วนตัวของเธอ แต่สายตาและความสนใจรอบข้างของเธอทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่คอลัมน์ติดต่อในกรณีฉุกเฉิน
ในช่องว่างในคอลัมน์นั้น มีตัวอักษรจีนสองตัวที่ติดอยู่กับเธอตลอดเวลา เย่เฉิน!
นอกจากคำว่า เย่เฉิน สองคำแล้ว ยังมีตัวเลข 11 หลัก หลิน ว่านเอ๋อ รู้ว่านี่ต้องเป็นหมายเลขโทรศัพท์ของ เย่เฉิน ในประเทศจีน
ในเวลานี้ หลิน ว่านเอ๋อ รู้สึกว่าการหายใจของเธอเร็วขึ้นอย่างกระทันหัน และความเร็วการเต้นของหัวใจของเธอก็เพิ่มขึ้นมากเช่นกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซึ่งเคยทรงตัว และสงบเหมือนสาวพรหมจารีเสมอมา รู้สึกตื่นเต้น และตึงเครียดเช่นนี้ และดูเหมือนว่าเม็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ได้ผุดออกมาจากฝ่ามืออันอ่อนโยนของเธอแล้ว
ในขณะนี้ เธอไม่รู้ว่า เย่เฉิน คนนี้คือ เย่เฉิน ที่เธอกำลังมองหาอยู่หรือไม่
อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกว่าเมื่อเธอเห็นชื่อของ เย่เฉิน ทันทีที่มาถึง จินหลิง เธอดูเหมือนได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์หรือโชคชะตา
ดังนั้นสัญชาตญาณของเธอเกือบจะสรุปได้ว่า เย่เฉิน คนนี้คือ เย่เฉิน ที่เธอกำลังมองหา!
ดังนั้น เธอจึงจดจำหมายเลขโทรศัพท์มือถือของ เย่เฉิน ทันที และพยายามท่องมันอย่างรวดเร็วสัก 2-3 ครั้ง หลังจากยืนยันว่าเธอจำหมายเลข 11 หลักด้วยใจ เธอจึงจดที่อยู่ทางไปรษณีย์ของ คลอเดีย
หลังจากนั้นเธอก็คืนข้อมูลของ คลอเดีย ให้กับผู้อำนวยการหลิว โดยไม่แสดงอาการใดๆ และพูดอย่างสบายๆ ว่า “เราทั้งคู่ออกจากบ้านเกิดและมาที่ จินหลิง เพื่อศึกษา มีเพื่อนมากมายเป็นหนทางพิเศษ”
ขณะที่เธอพูด เธอถามผู้อำนวยการหลิวว่า “ผู้หญิงคนนี้อาศัยอยู่ในมหาวิทยาลัยหรือเปล่า”
ผู้อำนวยการหลิว รีบพูดว่า: “เธอควรจะสามารถอาศัยอยู่ในมหาวิทยาลัยได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอควรเป็นนักศึกษาแบบไปเช้าเย็นกลับ เธอมีญาติอยู่ที่จินหลิง และเธอควรจะอาศัยอยู่กับญาติ”
“เข้าใจแล้ว” หลิน ว่านเอ๋อ พูดพลางชำเลืองไปที่ ซิว หยิงซาน และพูดว่า: “ปู่ทวดของลูกพี่ลูกน้องของฉันมีอสังหาริมทรัพย์ใน จินหลิง แต่ฉันอาจไม่ไปที่นั่นบ่อยๆ เพื่อรบกวนคุณ ทำไมคุณไม่ตั้งค่า หอพักสำหรับฉันและจะคล่องตัวในอนาคตบ้าง”
ผู้อำนวยการหลิว ยิ้มและพูดว่า: “ใช่! การจัดการหอพักมีความยืดหยุ่นมากกว่า หอพักของนักเรียนต่างชาติของเราเป็นแบบห้องสำหรับ 2 คน แล้วฉันจะจัดคุณกับสาวลูกครึ่งคนนี้ในหอพักเดียวกันได้อย่างไร เดิมที คุณกับ เธอเป็นเอกเดียวกัน ใช่ และลำดับการลงทะเบียนก็ติดกัน และพวกเขาจะจัดร่วมกันภายใต้สถานการณ์ปกติ”
“ไม่มีปัญหา” หลิน ว่านเอ๋อ ตกลงอย่างง่ายดาย และพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้างั้นก็เรียบร้อย”
ท้ายที่สุด เธอนึกถึงบางสิ่งและพูดอีกครั้ง: “ใช่แล้ว ได้โปรดอย่าบอกผู้หญิงคนนี้ว่าฉันอ่านข้อมูลของเธอ และวางแผนที่จะอยู่หอพักกับเธอ ถ้ามันไปถึงหูของคนอื่น พวกเขาอาจรู้สึกได้ ว่าฉันมีแผนอื่น และมันอาจไม่เป็นธรรมชาติที่จะเป็นเพื่อนกับเธอในอนาคต”
ผู้นำโรงเรียนหลายคนเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว
ท้ายที่สุดนี่คือหลานสาวที่อยู่ห่างไกลของ ซิว หยิงซาน เธอสามารถมาที่ จินหลิง กับ ซิว หยิงซาน และปล่อยให้ ซิว หยิงซาน มอบความไว้วางใจให้เธอที่โรงเรียน เป็นการส่วนตัว ทุกคนให้ความสำคัญกับเธอมาก ตั้งแต่เธอพูด ทุกคนก็จะเคารพเธอโดยธรรมชาติ ความหมาย.
ในที่สุด หลิน ว่านเอ๋อ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยิ้มเล็กน้อยและพูดกับคนสองสามคน: “งั้นเรามาคุยกันก่อน ฉันจะลงไปดูรอบๆ ก่อน”
หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับ ซิว หยิงซาน: “คุณปู่ เซง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะลงไปก่อน”
ซิว หยิงซาน ต้องการที่จะยืนขึ้น และส่งเขาออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่โชคดีที่ภรรยาที่อยู่ข้างๆ ดึงชายเสื้อผ้าของเขาเบา ๆ ในที่สุดเขาก็กลับมามีสติ และรีบพูดว่า: “เอาล่ะ ลงไปดูรอบๆ ก่อน “
YOU MAY ALSO LIKE
