ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5164 คำสามคำนี้ ทำให้เธอแน่ใจว่า เย่เฉิน
หลิน ว่านเอ๋อ พยักหน้า จากนั้นหันกลับ และเดินออกไปที่ประตู
หลังจากออกจากสำนักงาน มุมปากของ หลิน ว่านเอ๋อ ก็หันไปด้านข้างทันที และมีลักยิ้มตื้นๆ สองอันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ซึ่งสวยงามมาก
แต่เธอกำลังคิดอยู่ในใจ จะทำการตรวจสอบขั้นสุดท้ายอย่างไร เพื่อยืนยันในที่สุดว่า เย่เฉิน ในแบบฟอร์มใบสมัครคือ เย่เฉิน ที่เธอต้องการพบ
เธอคิดกับตัวเอง: “วิธีที่ดีที่สุดคือโทรหา เย่เฉิน และฟังเสียงของเขา ฉันยังจำเสียงของเขาได้ ตราบใดที่เขาพูด ฉันจะต้องจำเขาได้อย่างแน่นอน”
อย่างไรก็ตาม เธอไม่กล้าที่จะโทรออกด้วยตัวเอง ถ้าเธอโทรเอง เย่เฉิน อาจจำเสียงของเธอได้
อย่างไรก็ตาม หากคุณโทรหาตัวเอง และไม่พูด ฟังดูเป็นไปได้ แต่มันจะดูแปลก ๆ เล็กน้อย หาก เย่เฉิน คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปอีกขั้นหนึ่งเขาอาจพบสิ่งที่ผิดปกติ
ดังนั้น หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าเธอควรหาคนอื่นที่จะโทรหา เย่เฉิน และหาข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลเพื่อที่ เย่เฉิน จะได้ไม่สงสัยหลังจากรับสาย
ดังนั้นเธอจึงรีบลงไปข้างล่าง และในคาราวาน เธอพบแม่บ้านของครอบครัวซิว ซึ่งมารับเธอที่สนามบิน
แม่บ้านคนนี้ช่วย ซิว หยิงซาน ดูแลคฤหาสน์ของเขาที่นี่ใน จินหลิง เนื่องจากภรรยาของ ซิว หยิงซาน เติบโตใน จินหลิง และมีความรักอย่างลึกซึ้งต่อสถานที่แห่งนี้เขาจึงเลือกคนพิเศษจากทีมแม่บ้านชาวมาเลเซียที่ระมัดระวังที่สุด มามากกว่า
หลิน ว่านเอ๋อ เคยเห็นใบหน้าของแม่บ้าน เธอเป็นคนที่ซื่อสัตย์และซื่อสัตย์
เธอจึงตรงไปหาแม่บ้านและพูดว่า “พี่สาวเซียน คุณช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม”
พี่สาวเซียน เป็นหญิงวัยกลางคนในวัย 50 ปี บ้านบรรพบุรุษของเธอมาจากมณฑลกวางตุ้ง เธอทำงานกับพ่อแม่ของเธอในตระกูลซิว ตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอยังคงอยู่คนเดียวในวัย 50 ของเธอ
ว่ากันว่าเธอ และครอบครัวประสบกับความวุ่นวายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และครอบครัวเกือบเสียชีวิตในต่างแดน ซิว หยิงซาน คือผู้ที่พาครอบครัวสี่คนมายังมาเลเซียและให้ชีวิต และงานที่มั่นคงแก่พวกเขา ครอบครัวซิว คือ จริงใจมาก และน้องสาวของเธอก็ทำงานให้กับครอบครัวซิว เช่นกัน
เมื่อเห็นว่า หลิน ว่านเอ๋อ ขอความช่วยเหลือ แม่บ้านจึงรีบพูดด้วยความเคารพ: “คุณหลิน ถ้าคุณมีอะไรทำ ถามได้!”
หลิน ว่านเอ๋อ ถามเธอว่า “คุณควรมีหมายเลขโทรศัพท์ท้องถิ่นใน จินหลิง ใช่ไหม”
ซิสเตอร์เซียนรีบพูดว่า: “คุณหลิน ฉันมีซิมการ์ดจินหลิงท้องถิ่นและซิมการ์ดมาเลเซียในโทรศัพท์มือถือของฉัน”
หลิน ว่านเอ๋อ พยักหน้าและสั่ง: “คุณที่โทรหาเขาด้วยหมายเลขโทรศัพท์มือถือของ จินหลิง หลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว คุณบอกเขาว่าคุณกำลังจะออกไปเร็วๆ นี้ และขอให้เขาส่งคนส่งเอกสารไปที่ศูนย์ที่พัก หลังจากนั้น คุณกลับบ้าน ถ้าคุณไปรับเองเขาจะบอกคุณอย่างแน่นอนว่าคุณใส่เบอร์ผิด ดังนั้นคุณก็แค่ขอโทษและคุณอาจจะใส่เบอร์ผิดแล้วก็วางสายไป”
“ตกลง” แม้ว่า พี่สาวเซียน จะไม่เข้าใจเจตนาของ หลิน ว่านเอ๋อ แต่เธอก็พยักหน้าด้วยความเคารพ จากนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและพูดกับ หลิน ว่านเอ๋อ ว่า “คุณหลิน บอกหมายเลขให้ฉันทราบ”
หลิน ว่านเอ๋อ กล่าวว่า “ฉันจะพิมพ์”
พี่สาวเซียน รีบส่งโทรศัพท์ให้ หลิน ว่านเอ๋อ และ หลิน ว่านเอ๋อ ก็ป้อนหมายเลขโทรศัพท์ของ เย่เฉิน ลงไป
จากนั้นเขาก็คืนโทรศัพท์ให้ซิสเตอร์เซียน
ซิสเตอร์เซียนรับโทรศัพท์และกดปุ่มโทรออก หลังจากได้ยินสัญญาณสองครั้ง เสียงของ เย่เฉิน ก็ดังมาจากโทรศัพท์: “สวัสดี สวัสดี”
เพียงแค่สามคำนี้ทำให้ดวงตาสีเข้มของ หลิน ว่านเอ๋อ กะพริบด้วยรูปลักษณ์ที่แตกต่างออกไป
คำสามคำนี้ ทำให้เธอแน่ใจว่า เย่เฉิน เป็นผู้ช่วยชีวิตเธอในยุโรปเหนือที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์!
YOU MAY ALSO LIKE
