ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5171 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ในใจของ หลิน ว่านเอ๋อ เธอเป็นหญิงสาวที่มีบุคลิกเก็บตัวและห่างเหินเล็กน้อย
ไม่ชอบการติดต่อสื่อสารระหว่างบุคคล ชอบอยู่บ้านคนเดียว อ่านหนังสือ ดื่มชา เขียนพู่กัน วาดรูป และจุดธูปบอกโชคลาภ
คฤหาสน์ของ ซิว หยิงซาน ทำให้เธอประหลาดใจจริง ๆ เมื่อคิดจะวิ่งไปมาหลายวันเธอแค่ต้องการพักผ่อนที่นี่ และฟื้นชีวิตที่ช้าลง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ติดต่อ เย่เฉิน ก่อนโรงเรียนเปิด ดังนั้นจึงเป็นแผนที่ดีที่สุดสำหรับเธอที่จะฝึกฝนการฝึกฝนตนเองที่นี่ และเยี่ยมชมสถานที่น่าสนใจใน จินหลิง ปลอมตัวเป็นครั้งคราว
ดังนั้น เธอจึงจัดทำรายการชุดหนึ่งและขอให้ซิสเตอร์เซียน ช่วยซื้อ ในรายการ มีหนังสือโบราณร้อยเล่ม ธูปผนึกที่ทำจากวัสดุสิบชนิด ใบชาจากห้าต้นกำเนิดที่แตกต่างกัน และปากกา หมึกพิมพ์ กระดาษ และ หมึก
ซิสเตอร์เซียน ได้รับรายชื่อและถามเธอด้วยความสงสัย: “คุณหลิน ฉันเข้าใจอย่างอื่นหมด แต่หนังสือโบราณหนึ่งร้อยเล่มนี้ คุณมีข้อกำหนดอะไรไหม เช่น ชื่อหนังสือ ผู้แต่ง ฯลฯ “
“ไม่” หลิน ว่านเอ๋อ ยิ้มเล็กน้อย: “คุณแค่ไปที่ ตลาดของเก่าจินหลิง และหาหนังสือโบราณจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือประเภทไหน ตราบใดที่มันเป็นหนังสือโบราณ และคุณยังอ่านได้ คุณก็ทำได้ ซื้อให้เถอะ ส่วนเรื่องเงินขอสามีคุณออกมาเถอะ”
ซิสเตอร์เซียนแอบประหลาดใจ ทุกวันนี้ คนที่อ่านหนังสือที่จับต้องได้นั้นหายาก ใครๆ ก็ชอบอ่านหนังสือโบราณ
หนังสือโบราณก็เป็นของเก่าเช่นกัน และการซื้อของเก่าหนึ่งร้อยเล่มในคราวเดียวก็ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตามจรรยาบรรณในวิชาชีพของเธอบอกเธอเสมอว่าให้ทำสิ่งต่างๆ ตามหน้าที่ และอย่าถามคำถามที่ไม่ควรถาม
เธอจึงพูดว่า “โอเค คุณหลิน ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมในภายหลัง!”
ตอนเที่ยง หลิน ว่านเอ๋อ ร่วมกับ ซิว หยิงซาน และภรรยาของเขา รับประทานอาหารกลางวันที่คฤหาสน์บนชั้นหนึ่งของ ซีจิน วิลล่า
หลังอาหารเย็นไม่นาน ซุน จี้ดง ที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางก็รีบมาจาก หยานจิง
แม้ว่า ซิว หยิงซาน จะส่งคนไปต้อนรับเขาที่สนามบินล่วงหน้า แต่เมื่อ ซุน จี้ดง มาถึง เขายังคงตกตะลึงเมื่อเห็นว่า ซุน จี้ดง อยู่คนเดียวและโพล่งออกมา: “จี้ดง คุณ…ทำไมคุณไม่พาบอดี้การ์ดมาด้วย?” ?”
ซุน จี้ดง พูดโดยไม่ลังเล: “ฉันมาที่ จินหลิง เพื่อพบผู้หญิงคนนั้น ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วฉันควรพาคนให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้! ผู้หญิงคนนั้นมีสถานะพิเศษ และสถานการณ์ก็พิเศษเช่นกัน ฉันต้องลดความเสี่ยงให้มากที่สุด “
ซิว หยิงซาน กล่าวว่า: “พวกเขายินยอมให้คุณมาที่นี่คนเดียวได้อย่างไร แม้ว่าคุณบังคับพวกเขาด้วยปืน พวกเขาก็ต้องส่งคนติดตามไปใช่ไหม”
ซุน จี้ตง ยิ้มและพูดว่า: “ไม่ต้องพูดถึง ฉันเอาปืนออกมาจริง ๆ และบังคับพวกเขาไม่ให้ตามฉันมา แต่ฉันไม่ได้เล็งปืนไปที่พวกเขา แต่จ่อที่ตัวฉันเอง ฉันบอกพวกเขาว่าฉันอายุแค่ครึ่งปี แก่อยู่แล้ว แต่ถ้าข้ารอด ถ้าข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเมืองหลวง ข้าจะฆ่าตัวตายด้วยกระสุนนัดเดียว และมันจะเสร็จก่อนเวลาอันควร”
ซิว หยิงซาน ถามด้วยความประหลาดใจ: “ใครบอกว่าคุณจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงครึ่งปี ฉันคิดว่าคุณยังมีจิตใจที่ดี การมีชีวิตอยู่อีกห้าถึงสิบปีไม่ใช่ปัญหาใหญ่!”
ซุน จี้ดง ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และมองไปที่ หลิน ว่านเอ๋อ
จู่ๆ ซิว หยิงซาน ก็นึกขึ้นได้ และรีบถาม หลิน ว่านเอ๋อ: “คุณหญิง คุณคิดเรื่องนี้ออกหรือยัง”
YOU MAY ALSO LIKE
