ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5182 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เสี่ยวฉางคุน พูดอย่างสบายๆ: “ในเมื่อคุณไม่สามารถมองเห็นได้แบบนี้ อยู่ให้ห่างจากเธอในอนาคต อย่าไปสนใจเธอ อย่าให้โอกาสเธอ เพื่อทำให้คุณอับอายต่อหน้าคุณ แค่นั้นแหละ”
“คุณก็รู้ว่าผายลมอะไร” หม่าหลาน พูดอย่างจริงจัง: “เมื่อฉันรวย แม้ว่าเธอ เฉียน หงหยาน จะเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ คุณรู้ไหมว่าทำไม”
เสี่ยวฉางคุน พยักหน้า: “ฉันรู้ อย่าเอาเปรียบไอ้สารเลว แม้ว่าคุณสองคนจะไม่ได้เกิดมาจากแม่คนเดียวกัน แต่อารมณ์และนิสัยของคุณก็ไม่ต่างจากน้องสาวของคุณเอง ฆ่าพ่อและศัตรูของคุณ เชิญคุณไปทานอาหารเย็น คุณสองคนจะไปแน่นอน”
หม่าหลานไม่รู้สึกว่าเสี่ยวฉางคุน กำลังเยาะเย้ยตัวเองเลย แต่พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “นี่เรียกว่าสามารถงอและยืดได้ และไม่มีใครจะมีปัญหากับ เงิน”
จากนั้น หม่าหลาน ก็พูดอีกครั้ง: “รีบมาช่วยฉันกลับบ้าน ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ!”
เสี่ยว ฉางคุน ไม่กล้าทำผิด และรีบช่วย หม่าหลาน เข้าไปในบ้าน จากนั้น พาเธอขึ้นไปบนชั้นสาม
ทันทีที่ หม่าหลาน เข้ามาในห้อง เธอขับ เสี่ยว ฉางคุน ออกไป จากนั้นหยิบเครื่องสำอางของเธอออกมา และเริ่มแต่งตัวตัวเองที่หน้ากระจกอย่างระมัดระวัง
ในขณะที่แต่งหน้า เธอพึมพำในปากของเธอ: “ให้ตายเถอะ คุณไม่ใช่เหรอ เฉียน หงหยาน เพียงแค่สร้างรายได้ด้วยการถ่ายทอดสด? ราวกับว่าไม่มีใครรู้วิธีถ่ายทอดสด ฉันก็อยากถ่ายทอดสดเหมือนกัน คุณยายมา มันจะเริ่มคืนนี้! อีกไม่นานฉันจะมีแฟน ๆ และหาเงินได้มากกว่าคุณ!”
นอกจากนี้ยังมีวันที่ หม่าหลาน ไม่ได้แต่งหน้าอย่างระมัดระวังและ หม่าหลาน ก็อดไม่ได้ที่จะใช้ แรงมากเกินไปและในไม่ช้าก็กลายเป็นลักษณะของการแต่งหน้าอย่างหนัก
อย่างไรก็ตาม หม่าหลาน หมกมุ่นอยู่กับตัวเองในกระจกมาก และเธอก็พึมพำอย่างภาคภูมิใจ: “นี่ไม่ได้ดูดีกว่า เฉียน หงหยาน มากนักเหรอ เธอ เฉียน หงหยาน พึ่งพาการขายความทุกข์ยากเพื่อดึงดูดแฟนๆ ฉัน หม่าหลาน ไม่สามารถ ยอมเสียคนๆ นั้นไป ฉันอาศัยความงามของเธอ หม่าหลาน สามารถดึงดูดแฟน ๆ ได้มากมาย!”
ในขณะนี้ เสี่ยว ชูหราน เคาะประตูแล้วพูดว่า “แม่ อาหารเย็นพร้อมแล้ว”
หม่าหลาน จะดูแล ได้อย่างไร เกี่ยวกับการกิน ? , พูดอย่างสบายๆ: “ฉันไม่กิน คุณกิน!”
เสี่ยว ชูหราน พูดว่า: “คุณออกไปวิ่งมาทั้งวัน คุณจะไม่กินข้าวเย็นได้ยังไง”
หม่า หลาน พูดอย่างสบายๆ: “ฉันไม่ กินเถอะ ขากับเท้าฉันมันเกินไป มันไม่สะดวก จะขึ้นลงบันไดก็ลำบาก”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เสี่ยวชูหรานก็ไม่พูดอะไรอีก หันหลังกลับและออกจากชั้นล่าง เตรียมอาหารเย็นสำหรับหม่าหลานที่รับประทานอาหาร จานแล้วยกขึ้นมาใหม่
เมื่อคิดว่าพวกเขาเป็นผู้หญิงทั้งหมด และแม่อยู่คนเดียวในห้อง เสี่ยวชูหรานไม่ได้เคาะประตูเมื่อเธอเข้ามา หลังจากเข้าประตู เธอเดินเข้าไป และพูดกับหม่าหลานซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับ หันหลังให้เธอ: “แม่คะ วันนี้หนูไม่มีเวลาทำอาหาร หนูเลยสั่งอาหารกลับบ้าน แล้วหนูจะแบ่งทุกอย่างให้แม่ หนูจะได้กินตอนยังร้อนอยู่”
หม่าหลานหันมาหาเธอ ศีรษะชี้ไปที่โซฟาบีนแบ็กและโต๊ะเล็กข้างขอบหน้าต่าง แล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า “คุณวางไว้ตรงนั้นก่อน”
เมื่อเห็นหม่าหลานแต่งหน้าจัดหนัก เสี่ยวชูหรานก็ถอยหลังโดยไม่รู้ตัวด้วยความตกใจ แล้วโพล่งออกมาว่า “แม่ คุณ…ทำไมคุณแต่งหน้าหนักจัง…”
“หนาไปหรือเปล่า” หม่าหลานมองไปรอบๆ กระจกแล้วพึมพำ: “ฉันคิดว่ามัน
ค่อนข้างดี” เสี่ยวชูหรานพูดอย่างงุ่มง่าม: “แต่คุณ ออกไปข้างนอกมาทั้งวันกลับมาแต่งหน้ายังไงดี…บางทีคุณอาจจะยังแต่งหน้าตอนกลางคืนอยู่หรือเปล่า อยากออกไปข้างนอกไหม”
หม่าหลานรีบโบกมือแล้วพูดว่า “ถ้าฉันไม่ทำ” อย่าออกไปเลย ฉันแค่เล่นสนุกๆ ไม่ต้องห่วง!”
YOU MAY ALSO LIKE
