ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5270 อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ
ขณะที่เขาพูดนั้น เซียวฉางเฉียน พูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง: “เมื่อฉันคิดถึงแม่ของคุณ ฉันจะโกรธ เธอไม่ได้หาเงินเพียงน้อยนิด เธอเอาแต่ครอบงำที่บ้านทุกวัน และปฏิบัติต่อเราเหมือนสุนัขสองตัว … “
เซียวไห่หลง ก็หมดหนทางเช่นกันและถอนหายใจ: “โอ้พ่อ…คุณรู้สถานการณ์ปัจจุบันในครอบครัวของเรา โชคดีที่แม่สามารถพลิกกลับได้ด้วยการถ่ายทอดสด สำหรับอารมณ์ปัจจุบันของเธอพูดตามตรงว่าฉันไม่ ไม่รู้สิ ไม่มีทางที่ดี เหตุผลหลักคือเราทำร้ายเธอมากเกินไปเมื่อนานมาแล้ว โดยเฉพาะคุณกับย่า ดังนั้นคุณอย่าปฏิบัติต่อแม่ของคุณในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง!”
เซียวฉางเฉียน พูดด้วยความโกรธ: “คุณโทษฉันไม่ได้หรอก! ไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้ว่าแม่ของคุณทำอะไร! ไม่ต้องพูดถึงการตั้งท้องลูกของคนอื่น เธอยังทำให้ฉันเป็นโรคทั้งตัว! นี่เปลี่ยนแล้วผู้ชายคนไหนรับได้”
หลังจากพูดจบ เซียวฉางเฉียน ก็พูดอย่างไม่พอใจ: “ไม่เป็นไร กุญแจถูกเกลี้ยกล่อมที่โรงพยาบาลในตอนนั้น และทุกคนรู้เรื่องนี้ ดังนั้นฉันจึงไม่มีที่ไว้หน้า!”
“อ้อ ยังมีไอ้หม่าหลานที่แขวนหมวกสีเขียวหลายสิบใบไว้ที่ระเบียง แม่คนนี้จงใจรังเกียจฉัน คุณบอกว่าฉันเสียหน้า ฉันจะให้แม่คุณหน้าดีได้อย่างไร “
เซียวไห่หลงถอนหายใจ: “เฮ้…พ่อ ให้ฉันพูดตรงๆนะ ถ้านายอยากจะพูดเรื่องนี้ ฉันไม่คิดว่านายจะโทษแม่ทั้งหมดได้ ถ้านายสองคนไม่ได้ร่วมมือกันเพื่อโกงหม่าหลาน เย่เฉิน เป็นไปไม่ได้ที่จะส่งแม่ไปที่เหมืองถ่านหินดำ เดิมที คุณทั้งคู่ควรถูกส่งไปที่เหมืองถ่านหินดำ แต่คุณกลับซ่อนตัวและปล่อยให้แม่เผชิญหน้าเย่เฉินตามลำพัง แม่ไม่ทนทุกข์เพื่อคุณหรือ หลังจากจ่ายเงินแล้ว คุณยังดูถูกเธอมากขนาดนี้ เธอจะไม่โกรธคุณได้ไหม”
เมื่อพูดเช่นนั้น เซียวไห่หลงก็พูดอย่างหดหู่ว่า: “ฉันยังไม่ต้องการที่จะเข้าใจความจริงนี้ก่อนหน้านี้ ถ้าฉันคิดได้เร็วกว่านี้ ฉันจะไม่เป็นเหมือนคุณและปฏิบัติต่อแม่อย่างเย็นชา”
เซียวฉางเฉียนตวาดด้วยความโกรธ: “ไห่หลง ฉันรู้ ตอนนี้คุณแค่ต้องการเห็นความเจริญรุ่งเรืองของแม่คุณ และคุณอยากจะประจบประแจงเธอ”
เซียวไห่หลงรีบพูดอย่างจริงจัง: “ฉันไม่ได้! ฉันกำลังช่วยผู้จัดการหรือไม่ช่วยญาติ!”
“มาเลย!” เซียวฉางเฉียน ตะคอกอย่างเย็นชา: “ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวคุณ? คุณมีน้ำนมหรือมีแม่อยู่เสมอ! อย่าพูดถึงแม่ของคุณ แม้ว่าหม่าหลานจะมีเงินให้คุณใช้ คุณก็ทำได้ ยังเรียกเธอว่าแม่!”
เซียวไห่หลงพูดด้วยความโกรธ: “พ่อ สิ่งที่คุณพูดดูถูก! ฉันพูดอย่างเป็นกลาง ฉันไม่สามารถตำหนิแม่สำหรับสิ่งเหล่านี้ คุณต้องพิจารณาตัวเอง!”
“ให้ตายเถอะ ไห่หลง!” เซียวฉางเฉียนพูดอย่างโกรธจัด “คุณมันก็แค่หมาป่าตาขาว!”
เซียวไห่หลงพูดอย่างรวดเร็ว: “พ่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องของความคิดล้วนๆ ถ้าคุณมองปัญหาอย่างเป็นกลาง คุณต้องมีความคิดแบบเดียวกับผม”
“เหมือนกับคุณ!” เซียวฉางเฉียนพูดอย่างเหยียดหยาม: “ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนสารเลวประเภทไหน!”
“อ้าวพ่อ…”
“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ ออกไป!”
เซียวไห่หลง ก็โกรธเล็กน้อยเช่นกัน และพูดอย่างบูดบึ้ง: “คุณดื้อรั้นจริงๆ! ไม่สำคัญว่าคุณจะตะโกนใส่ฉันตอนนี้ แต่ถ้าคุณไม่แก้ไขความคิดของคุณในอนาคต คุณจะไม่ใช้เงินอย่างแน่นอน แม่ของคุณได้รับในอนาคต!”
เซียวไห่หลง พูดอีกครั้ง: “อย่าลืม แม่ของฉันยังพูดในวันนี้ว่าสคริปต์ของคุณคือมะเร็งตับอ่อน มะเร็งตับอ่อนเร็วแค่ไหน คุณจะหายไปในหนึ่งเดือน กล่าวคือจากนี้ไป อย่างช้าไม่เกินหนึ่งหรือสองเดือน แม่จะไม่สามารถใช้คุณในห้องถ่ายทอดสดได้ และถ้าตอนนั้นคุณยังไม่ทำให้แม่พอใจ คุณก็ต้องทนทุกข์ทรมาน!”
เมื่อ เซียว ฉางเฉียน ได้ยินสิ่งนี้เขาก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
เฉียน หงหยาน สบถใส่เขาและแม้กระทั่งต่อสู้กับเขา เขาอารมณ์เสียมากโดยธรรมชาติ แต่เมื่อเขาคิดว่า เฉียน หงหยาน ทำเงินได้เหมือนน้ำ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่ เซียว ไห่หลง พูดเมื่อกี้ ถ้า เฉียน หงหยาน ไม่ทำจริงๆ ต้องการถ้าคุณปล่อยให้ตัวเองใช้เงินของเธอ ความอัปยศอดสูจะไม่ไร้ประโยชน์? ยิ่งไปกว่านั้น เฉียน หงหยาน จะไม่ต้องการเธออีกต่อไปในเร็วๆ นี้ ถ้าเธอเตะเธอออกไป มันจะยิ่งแย่กว่านี้อีก!
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็ตัดสินใจและคิดกับตัวเองว่า: “ดูเหมือนว่าฉันยังต้องเข้ากันได้ดีกับ เฉียน หงหยาน ในอนาคต สำหรับศักดิ์ศรีของชายผู้นี้ มันถึงเวลาแล้ว ช่างมันเถอะ.. . …”
ขณะที่คำพูดในใจของฉันล้มลงก็มีเสียงเคาะประตู และมีคนข้างนอกถามว่า “ใช่ เซียว ฉางเฉียน ครอบครัวของ เซียว ไห่หลง หรือไม่”
YOU MAY ALSO LIKE
