ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5276 ฉันใส่กางเกงเสร็จแล้ว!
ในเวลานี้ หม่าหลาน หลังจากได้เห็นคำตัดสินลงโทษเหล่านี้บนโทรศัพท์มือถือแล้ว หัวใจของเธอก็มีความสุขและเต้นอย่างตื่นเต้น
เธอกอดโทรศัพท์อย่างตื่นเต้นและตะโกน: “ฮ่าฮ่าฮ่า เฉียน หงหยาน วันนี้เธอก็มีเหมือนกันนะ! เธอไม่ได้ขับ บิ๊กจี เหรอ? เธอไม่ได้ซื้อ คัลลิแนน เหรอ? หลังจากที่คุณออกมา” หนี้!”
และในกลุ่ม วีแชท ร่วมกับ จาง กุ้ยเฟิน จาง กุ้ยเฟิน ก็เปล่งเสียงในกลุ่มว่า “โอ้ หม่าหลาน คุณเก่งเกินไป! คุณทำให้เฉียนหงหยานล้มลงในบัดดล!” หลี่ ยู่ฉิน ส่งข้อความ: “ใช่ หม่าหลาน! การเคลื่อนไหวของคุณดีมาก!”
ตง ยู่หลิง หัวเราะและพูดว่า: “ฉันเห็นพวกเขาไม่มีความสุขตั้งแต่ฉันอาศัยอยู่กับครอบครัวของพวกเขา และวันนี้ในที่สุดฉันก็ออกมา น้ำเสียงนี้! คุณ ยังมีทางอยู่ หม่าหลาน!”
หม่าหลาน ตะคอกอย่างมีชัย: “แน่นอน! ฉันไม่ได้โม้ มันเหมือนกับเล่นกับ เฉียน หงหยาน!”
จาง กุ้ยเฟิน ถอนหายใจ: “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะซื้อประทัดได้อย่างไร ถ้าฉัน ได้สิ ฉันต้องจุดประทัดเพื่อฉลอง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หม่าหลานตาเป็นประกาย จากนั้นเธอก็เดินออกมาจากห้องโดยใช้ไม้ค้ำ เดินไปที่ประตูห้องของเซียวฉางคุน แล้วเคาะประตู ตะโกนว่า: “เซียวฉางคุน เปิดประตูเร็วเข้า!”
เซียวฉางคุนผู้ซึ่งเสื่อมโทรมอยู่เสมอพูดอย่างกระวนกระวายในใจ: “คุณกำลังพูดอะไร ฉันจะพักผ่อนถ้าคุณไม่นอน!”
หม่าหลานพูดอย่างกระวนกระวาย: “ถ้าฉันบอกให้เปิดประตู คุณจะเปิด มันทำไมไร้สาระมาก เร็วเข้า!”
หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็เริ่มตบอย่างแรงอีกครั้ง
เซียวชางคุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดประตู เหลือบมองเธอและพูดอย่างรำคาญใจว่า “บอกฉันว่าคุณมีอะไรต้องทำ”
หม่าหลานมองไปที่เซียวชางคุน เห็นว่าเขาสวมเพียงกางเกงชั้นใน และขมวดคิ้ว และพูดว่า “รีบใส่กางเกงของคุณ” ใส่มันแล้วพาฉันออกไปซื้อประทัดสองชุด ฉันต้องการจุดประทัดเพื่อเฉลิมฉลอง!” “จุดประทัดไหม” เซียว ฉางคุน พึมพำอย่างไม่พอใจ:
” แค่ว่าปีใหม่ไม่ใช่เทศกาลจะจุดประทัดแบบไหนกัน!
” สีแดงก็เท่ แล้วงานใหญ่แบบนี้ที่คนทั้งโลกจะเฉลิมฉลองก็ไม่ควรจะปล่อยดอกไม้ไฟไปฉลอง เซียว ฉางคุน โบกมืออย่างกระวนกระวาย: “คุณดึงลูกบอลลงมาได้! เมืองนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้ยิงปืนในช่วงตรุษจีน คุณต้องการที่จะปล่อยมันไปตอนนี้เหรอ? :
“ฉันแค่อยากจะปล่อยมันไป! อย่าพูดไร้สาระมาก รีบขับรถออกไปหามัน แล้วดูว่าฉันจะซื้อมันได้ที่ไหน!”
เซียว ฉางคุนตะคอก: “คุณจะปล่อยมันไปถ้าคุณ ต้องการ อย่าตำหนิฉันที่ไม่เตือนคุณหากคุณถูกควบคุมตัวในเวลานั้น”
เมื่อ หม่าหลาน ได้ยินเกี่ยวกับการกักขังเธอก็ตกใจและตื่นตระหนก
มีเหตุผลว่าเธอซึ่งเป็นวิญญาณแห่งเบดฟอร์ดเมาน์เทนถูกควบคุมตัวทั้งในประเทศจีนและสหรัฐอเมริกา เธอเป็นทหารผ่านศึกอยู่แล้วและไม่มีอะไรต้องกลัวที่จะถูกควบคุมตัว
แต่ประเด็นสำคัญคือ เฉียน หงหยาน เพิ่งถูกควบคุมตัว และตอนนี้เธอเกลียด หม่าหลาน เข้ากระดูก ดังนั้นในมุมมองของ หม่าหลาน ถ้าเธอเข้าไปจริง ๆ และถูกขังอยู่ในสถานกักกันเดียวกันกับเธอ เธอก็จะมี เพื่อฆ่าตัวตาย ฉีกทั้งเป็น?
หม่าหลานจึงเตือนตัวเองในใจว่า: “ในช่วงเวลานี้ฉันควรจะซื่อสัตย์มากกว่านี้…”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอก็ตัดสินใจยอมแพ้แล้ว
เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเธอ เซียวฉางคุน ก็ถอนหายใจอย่างตั้งใจและพูดว่า “โอ้ ในเมื่อคุณต้องการปล่อยเธอไปมาก ฉันจะพาคุณไปตามหา”
หลังจากนั้น เขาก็คว้ากางเกง หยิบกุญแจรถ สวมกางเกง แล้วพูดว่า “ไป ไปกันเลย”
มุมปากของ หม่าหลาน กระตุกสองครั้ง และเธอโบกมือแล้วพูดว่า “โอ้ ลืมมันไปเถอะ ไม่เป็นไร”
เซียว ฉางคุน ถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า: “อย่าลืมสิ! คุณพูดเอง มันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากที่จะเฉลิมฉลองคนทั้งโลก มันจะสมเหตุสมผลได้อย่างไรถ้าคุณ ยิงปืนไม่เป็นเหรอ”
แล้วเขาก็พูดต่อ: “ฉันมี เพื่อนของฉันดูเหมือนจะเป็นคนทำประทัด เขามีโกดังสีดำอยู่ชานเมือง ที่เขาเก็บดอกไม้ไฟโดยเฉพาะ ไปที่นั่นกันเถอะ ฉันจะให้ ประทัดที่ดังกว่า 100,000 นัด ฉันจะเตะคุณครั้งที่สองแน่ มันยุ่ง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หม่าหลานส่ายหน้าและพูดว่า “ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากไปจริงๆ มันดึกแล้ว ฉันง่วงแล้ว”
เธอโบกมือแล้วพูดว่า “แล้วไง ไปนอนเร็ว ดี ฉันจะกลับบ้านด้วย”
เซียว ฉางคุน พูดด้วยรอยยิ้ม: “โอ้ ดูสิ เธอไปเถอะ ฉันใส่กางเกงเสร็จแล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
