ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5277 เจ็บแล้วไม่จำ - novel-lucky

หลังจากที่ หม่าหลาน ล้มเลิกความคิดที่จะซื้อปืนใหญ่เพื่อเฉลิมฉลอง

เซียว เว่ยเว่ย รีบไปที่สถานีตำรวจและนำ เซียว ฉางเฉียน, เซียว ไห่หลง และหญิงชราเซียว ออกจากสถานีตำรวจ

คืนนี้ เมื่อ เซียว เว่ยเว่ย ประชุมที่บริษัท เธอได้รับข่าวว่าแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุ เธอจึงขับรถของบริษัทและรีบกลับบ้าน แต่ก่อนที่เธอกลับบ้าน ตำรวจก็โทรหาเธอและขอให้เธอไปหาตำรวจ สถานีเพื่อรับคน

เธอจึงรีบไปที่สถานีตำรวจอีกครั้ง และหลังจากผ่านพิธีการแล้ว เธอจึงไปรับพ่อ พี่ชาย และย่าของเธอ

ระหว่างทางกลับ เซียวเว่ยเว่ย กำลังขับรถ หญิงชรานั่งอยู่ในคนขับร่วม เซียวฉางเฉียน และเซียวไห่หลง นั่งฟุบอยู่ที่เบาะหลังโดยคาดเข็มขัดนิรภัย

ในรถ หญิงชราเซียว เอาแต่ร้องไห้ พึมพำ: “ตระกูลเซียวจบลงแล้ว… มันจบลงแล้ว…”

เซียวไห่หลง ก็มีน้ำตาคลอเบ้า และตวาดลั่นด้วยการกัดฟัน: “หม่าหลานตัวเหม็นนั่น ให้ตายสิ! ครอบครัวของเราถูกทำลายโดยเธอ! โอกาสทั้งครอบครัวที่จะลุกขึ้นยืนก็ถูกเธอทำลายเช่นกัน!”

เซียวฉางเฉียนกัดฟันพูดอย่างเย็นชา: “เมื่อฉันฟื้น ฉันจะหาโอกาสทำ ให้ หม่าหลาน ยกเลิกซะ ถ้าฉันไม่แก้แค้น ฉัน เซียวฉาง จะสาบานว่าจะไม่เป็นมนุษย์!” เซียว ไห่หลง พูดโดยไม่ลังเล: “พ่อ นับฉันด้วย ฉันต้องการชีวิตของเธอ! ”

“พอแล้ว!” เซียวเว่ยเว่ย ซึ่งกำลังขับรถจู่ๆ ก็พลิกรถ เขาหยุดอยู่ข้างถนน ตะโกนด้วยความโกรธและตำหนิ: “คุณไม่มีความทรงจำที่ยาวนานใช่ไหม ลืมได้อย่างไรว่าคุณเป็นอัมพาตได้อย่างไร แกกล้าไปยุ่งกับอารองเหรอ” พ่อลูกได้ยินก็หน้าซีดลงทันที

สาเหตุที่พวกเขาเป็นอัมพาตก็เพราะพวกเขาต้องการหาโอกาสแก้แค้นหม่าหลาน แต่โดยไม่คาดคิด เย่ชางมิน ก็ถูกมัดไว้ในร้านเสริมสวยโดยไม่ได้ตั้งใจ และจบลงด้วยการถูกตัดมือและเท้า

เซียวไห่หลง นึกถึงตอนนั้น แม้ว่าเขาจะยังคงมีความกลัวอยู่ในใจ แต่เขาก็ยังพึมพำเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ: “อย่างไรก็ตาม ฉันกลืนลมหายใจนี้ไม่ได้! เดิมทีครอบครัวของเราอาจกลายเป็นมหาเศรษฐี! บางทีมันอาจจะมีมูลค่าหลายพันล้านใน ไม่กี่ปี!แต่ให้หม่าหลานทำเถอะ พังหมดแล้ว ปล่อยให้ฉันคืนดีกันได้ยังไง!”

เซียวเหว่ยเหว่ย พูดอย่างจริงจัง: “พี่ชาย อย่าฝันกลางวันที่นี่! ฉันเคยพูดเมื่อนานมาแล้วว่าการสตรีมสดที่แม่สร้างเป็นสายฟ้า และมันจะระเบิดไม่ช้าก็เร็ว! และยิ่งระเบิดในภายหลัง มันก็ยิ่งมีพลังมากขึ้นเท่านั้น จะเป็นไรไป” รู้ไหมทำไมวันนี้พ่อกับแม่ถึงออกมาได้ เป็นเพราะฝนฟ้าคะนองแต่เช้า! และนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงจริงๆ! ถ้าทำตามอย่างที่แม่บอกในวิดีโอแล้วแสร้งทำเป็นป่วยหนักล่ะก็ แม่เจ้า ถ้าเจ้าต้องการถูกพิพากษา เจ้าสองคนก็ต้องเข้าไปด้วย เมื่อถึงเวลานั้น เมื่อคนเข้าคุก เงินทั้งหมดที่พวกเขาหามาได้จะถูกยึด!”

เซียวไห่หลง พูดอย่างขุ่นเคือง “มีคนจำนวนมากเกินไปที่ขายความทุกข์ยากและมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เห็นใครถูกจับเลย”

เซียวเหว่ยเหว่ย พูดอย่างโกรธเคือง: “แม่ ตอนนี้เธอโดนจับแล้ว! คุณยังต้องการที่จะรอให้ตัวเองถูกจับด้วยเหรอ?”

เซียว ไห่หลง พูดอย่างโกรธเคือง: “เว่ยเว่ย… ฉันเป็นน้องของพี่! ทำไมพี่ถึงพยายามอย่างหนักที่จะเกลียดฉัน…”

เซียวเหว่ยเว่ ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างมาก: “พี่ชาย ถ้าพี่ยังไร้ความสามารถในอนาคต ฉันก็ไม่ทำ ‘อย่าสนใจคุณเลย!”

หลังจากพูดจบ เธอก็เพิ่มระดับเสียงอีกครั้ง กล่าวว่า: “ถ้าไม่มีใครในครอบครัวประสบความสำเร็จ พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกจากบ้าน และจะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้ในอนาคต!”

เซียวฉางเฉียน พูดอย่างรวดเร็ว: “เว่ยเว่ย อย่าโกรธเลย ไม่ใช่วันหรือสองวันที่น้องชายของเจ้าจะไร้ความสามารถ ไม่มีความรู้เท่าเขา…” เซียวเหว่ยเว่ยถอนหายใจและพูดอย่างโกรธเคือง: “

พ่อ ฉันเกลี้ยกล่อมแม่แล้วว่าอย่าใช้สมองคดโกงหาเงิน!ตอนคุณหลอกป้าคนที่สองตอนจบก็อนาถมากพอแล้ว อย่าทำผิดซ้ำอีกแต่แม่ก็ไม่ฟัง!

ฉันบอกคุณแล้วที่ เวลาที่ฉันมีรายได้ดีขึ้นเรื่อยๆ คุณกับพี่ชายรักษาได้ไม่ดีมาก่อนซึ่งล่าช้ามากแต่ตอนนี้ฉันมีเงินแล้วฉันสามารถส่งคุณไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา และพักฟื้นที่เหมาะสมได้ แต่แม่ของฉันแค่ต้องการให้คุณอยู่เคียงข้างฉันเพื่อถ่ายทอดสดเหตุการณ์ร้าย และผลที่ตามมาคือคุณทั้งคู่ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ และเธอก็ทิ้งตัวลงไปกับมัน…” เซียวฉางเฉียน ยังถอนหายใจอย่างเศร้าโศก

: “เว่ยเว่ย คุณพูดถูก…”