ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5291 แม่… ฉันรู้ว่าฉันผิด!
เมืองเก่าจินหลิง
บ้านที่ เย่เฉิน อาศัยอยู่กับพ่อแม่ของเขาเมื่อตอนที่เขายังเด็ก ตอนนี้กลายเป็นบ้านใหม่ทั้งหมด
ตู้ไห่ชิง แม่ของพี่น้องสองคนของตระกูลซู ใช้ความพยายามอย่างมากในการปรับปรุง และสร้างบ้านเก่าหลังนี้ทีละนิด แม้ว่าทุกอย่างจะดูเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว อย่างนั้น
ในช่วงที่อาศัยอยู่ที่นี่ ตู้ไห่ชิง ใช้ชีวิตอย่างผ่อนคลายทุกวัน เธออ่านหนังสือ ดื่มชา ฝึกคัดลายมือในบ้านหลังเก่านี้ทุกวัน และดูแลดอกไม้และต้นไม้ในสวนในเวลาว่างอย่างอดทน มันคือ เติมเต็มมาก
ในช่วงเวลานี้ ซู จือเฟย เดินทางไปแสวงบุญและ ซู จี้หยู มักจะเดินทางไปทำงานและไม่ค่อยมีเวลากลับมากับเธอ แต่สำหรับ ตู้ไห่ชิง ชีวิตที่โดดเดี่ยวทำให้เธอพอใจมาก
แม้ว่าเธอจะกังวลเกี่ยวกับ ซู จือเฟย แต่เธอก็รู้ว่านี่คือการลงโทษของ เย่เฉิน ที่มีต่อเขา เย่เฉิน จะไม่ไว้ชีวิตเขาเบา ๆ แต่เขาจะปกป้องความปลอดภัยของเขาอย่างแน่นอน
นี่ไม่ใช่การตัดสินตามความเข้าใจของเธอที่มีต่อ เย่เฉิน แต่ขึ้นอยู่กับความเข้าใจของเธอที่มีต่อ เย่ ฉางอิง พ่อของ เย่เฉิน
เย่ ฉางอิง เป็นคนเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะมีวิธีการที่ฟ้าร้อง แต่เขาจะใช้ทั้งความเมตตาและพลังอย่างแน่นอน เขาจะไม่ปล่อยให้ศัตรูที่แท้จริง และแน่นอนจะให้โอกาสเขาสำหรับศัตรูที่ไม่มีความผิดถึงตาย
มันเป็นหนทางที่ยาวไกลสำหรับลูกชายของเธอที่จะไปวัด โจคัง และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะพบกับอันตรายเมื่อเขากินและนอนในที่โล่ง แต่เป็นเพราะความเข้าใจของเธอที่มีต่อ เย่ ฉางอิง ทำให้เธอเชื่อมั่นว่า เย่ เฉิน จะทำให้ลูกชายของเธอกลับมามีชีวิตอย่างแน่นอน
และเธอก็เดาไม่ผิด แม้ว่า เย่เฉิน จะให้ ซู จือเฟย ไปแสวงบุญที่วัด โจคัง ด้วยข้อมือที่เปื้อนเลือดและไม่มีความเมตตา แต่เขาก็ยังบอกให้ตระกูลเย่ ปกป้องเขาอย่างลับๆ
และมีสิ่งหนึ่งที่เธอเดาถูก นั่นคือเมื่อเธอได้ยินจากลูกสาวว่าเธอต้องการขอให้ เย่เฉิน ปล่อยพี่ชายของเธอกลับมาร่วมงานแต่งงานของพ่อ เธอเชื่อมั่นว่า เย่เฉิน จะไม่ปฏิเสธ
ในเวลานี้ เธอพร้อมแล้วด้วยเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ชุดเครื่องใช้ในห้องน้ำ น้ำอุ่นหนึ่งขวด และโต๊ะอาหาร เพื่อรอการมาถึงของ ซู จือเฟย ที่บ้าน
แม้ว่าในใจของเธอจะสงบมาโดยตลอด แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเบรกที่ด้านนอกประตู เธอผลักประตูเปิดออกและวิ่งออกไปด้วยความยากลำบากในการปกปิดความตื่นเต้นของเธอ
ด้านนอกประตู รถของ ซู จี้หยู เพิ่งหยุด และพี่ชายและน้องสาวก็ลงจากรถด้วยกัน
ข้ามประตูเหล็กดัด เมื่อ ซู่จือเฟย เห็นแม่ของเขา น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
ดู๋ ไห่ชิง อดไม่ได้ที่จะมีดวงตาสีแดง
ซู่ จื่อเฟย ผลักประตูเข้าไป ก้าวไปข้างหน้าแม่ของเธอ จู่ๆ ก็คุกเข่าลงและร้องว่า “แม่… ฉันรู้ว่าฉันผิด!”
ดู๋ ไห่ชิง ยังคงรู้สึกเป็นทุกข์เพราะลูกชายของเขาดูเศร้าหมอง แต่เมื่อเห็นว่าลูกชายของเขาคุกเข่าลง และยอมรับความผิดพลาดของเขา เขาก็ไม่ได้ตกใจโดยรู้ตัว จากนั้นจึงรีบดึงเขาขึ้น สำลักและพูดว่า: “ลุกขึ้น คุณพูดถูก แม่ก็เช่นกัน ไม่เคยถือโทษท่าน…”
เกี่ยวกับการตัดสินใจของ ซู จือเฟย ในตอนนั้น ความเห็นของ ดู๋ ไห่ชิง ก็เหมือนกับความคิดเห็นของ ซู จี้หยู ลูกสาวของเขา
ครอบครัวที่มั่งคั่งเปรียบได้กับพระราชวังโบราณ ซู่จือเฟยไม่เคยฆ่าแม่ และน้องสาวของเธอ แต่เพียงยืนหยัดต่อสู้กับพวกเขาเพื่อปกป้องตนเองและอนาคต สิ่งนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้อย่างสมบูรณ์และยอมรับได้
YOU MAY ALSO LIKE
