ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5292 ฉันต้องการไว้ผมยาวสามปี
ในสมัยโบราณและปัจจุบัน ทั้งในและต่างประเทศ สมาชิกราชวงศ์ และทายาทของตระกูลที่ร่ำรวยหลายคนคุ้นเคยกันมานานเพราะความสนใจของพวกเขา
ในเวลานี้ ซู จื่อเฟย ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำตาไหลอาบใบหน้า แต่เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “จือเฟยไม่สนใจชีวิต และความตายของแม่ และน้องสาวของเขา และสนใจแต่อนาคตของเขาเองเท่านั้น เรื่องนี้ ไร้มนุษยธรรม และอธรรม ไม่ซื่อสัตย์ และไม่กตัญญู!”
ดู๋ ไห่ชิง พูดอย่างจริงจัง: “แม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด และคุณไม่สามารถช่วยตัวเองได้ แม่ไม่ตำหนิคุณ”
อย่างไรก็ตาม ซู จือเฟย ยังคงพูดเสียงดัง: “ผิดก็คือผิด! อะไรที่ไม่สมัครใจเป็นข้อแก้ตัว! ฉันสามารถเลือกที่จะยืนหยัดกับแม่ และน้องสาวของฉัน และฉันก็สามารถเลือกที่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับคุณ แต่ฉันเลือก มันผิดที่จะ ไม่สนใจชีวิต และความตายของคุณ และสนใจแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง!”
ดู๋ ไห่ชิง เงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจเบา ๆ และพูดอย่างจริงจัง: “เอาล่ะ คุณคิดผิด แต่ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าคุณผิดตรงไหน แม่รู้สึกโล่งใจมากแล้ว รู้ว่าถูกอะไรผิด คุณคู่ควรกับชื่อของคุณ ”
ขณะที่เขาพูดนั้น ดู๋ ไห่ชิง ก็พูดอีกครั้ง: “จือเฟย ในที่สุดคุณก็กลับมา เวลามีจำกัด คุณจะคุกเข่าที่นี่ตลอดเวลาไม่ได้ แม่เตรียมน้ำอาบน้ำให้คุณแล้ว คุณไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อย พาคุณและน้องสาวของคุณมาทานอาหารที่บ้านด้วยกัน แล้วเราสามคนจะได้คุยกันเรื่องการบ้านอย่างสนุกสนาน”
ซู่จี้หยู ที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อโน้มน้าวใจ: “ใช่พี่ชาย การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ใช้เวลากับแม่ให้มากขึ้น ดีกว่ามานั่งคุกเข่าที่นี่”
ซู่จื้อเฟย เพียงแค่เช็ดน้ำตา ยืนขึ้น เดินตามหลังแม่ของเธอ และเข้าไปในบ้านหลังเก่าที่ เย่เฉิน เคยอาศัยอยู่เมื่อเขายังเด็ก
ดู๋ ไห่ชิง พาเขาไปที่ห้องน้ำโดยตรง ซึ่งอ่างอาบน้ำมีน้ำอยู่เต็มแล้ว และเครื่องใช้ในห้องน้ำและเสื้อผ้าอย่างมีความสุขถูกวางไว้ด้านข้างอย่างเรียบร้อย
ดู๋ ไห่ชิง พูดกับเขาว่า: “จือเฟย แม่เตรียมเสื้อผ้าใหม่สำหรับคุณรวมทั้งอุปกรณ์อาบน้ำและมีดโกน แต่ไม่มีอะไรที่จะตัดผมของคุณ ฉันคิดว่าผมของคุณค่อนข้างยาวทำไมคุณไม่ออกไปหามัน ในตอนบ่าย?” ไปร้านตัดผมและตัดผมให้ดี “
ซู จือเฟย ส่ายหัวและพูดว่า “ฉันต้องการไว้ผมยาวสามปี แต่ตอนนี้มันแค่ครึ่งปี”
“ไว้ผมยาวสามปีเลยเหรอ” ดู๋ ไห่ชิง พูดด้วยความประหลาดใจ: “เด็กผู้ชายไม่ควรไว้ผมยาวเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่าสภาพการเดินทางของคุณลำบาก และการจัดการผมยาวแบบนี้ก็ยาก”
ซู จือเฟย พูดอย่างจริงจัง: “แม่ครับ เมื่อเดือนที่แล้วฉันพบสามีภรรยาคู่หนึ่งบนถนน พวกเขาต้องการไปแสวงบุญที่วัด โจคัง เช่นเดียวกับฉัน แต่พวกเขาเดินเร็วกว่าฉัน เราจึงเดินทางด้วยกันเพียงสองวันสั้นๆ และผมก็ไล่ตามไม่ทัน เหตุที่ทั้งคู่ออกธุดงค์ก็เพื่ออธิษฐานให้ลูกชายที่เสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมีย และเกิดใหม่ที่ดีในชาติหน้าไม่เจ็บไข้ได้ป่วย โรคภัยไข้เจ็บในชีวิตของเขา ฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงความทุกข์ทรมานที่ลูกชายของพวกเขาประสบก่อนเสียชีวิต และพวกเขารู้สึกอึดอัดมาก ดังนั้นพวกเขาจึงอยากจะเก็บผมและโกนผมออกหลังจากสามปี และบริจาคมันเพื่อทำวิกผมให้กับเด็กๆ ที่ผมร่วงเพราะทำคีโม , และพึ่งตัวเองทำเพื่อเค้านิดหน่อย…”
ดวงตาของ ดู๋ ไห่ชิง เต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่คาดคิดว่าลูกชายของเธอจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ เธอให้กำเนิดลูกชายคนนี้มากว่า 20 ปี และคิดว่าลูกชายของเธออาจไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตของเขา และนึกภาพเขาด้วย เขาอาจจะประสบความสำเร็จในอาชีพในห้างทันที แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้ลูกชายของเขาจะพูดเรื่องแบบนี้ได้
ซู จี้หยู ซึ่งยืนอยู่ที่ประตูก็น้ำตาไหลในเวลานี้เช่นกัน
เธอจึงพูดว่า “พี่คะ ทำไมหนูไม่บริจาคเงินตั้งกองทุนการกุศลในนามของพี่เพื่อช่วยเหลือเด็กๆที่เป็นลูคีเมียล่ะ…”
ซู จือเฟย หันมามองเธอ ยิ้มและพูดว่า “จี้หยู แน่นอนว่าคุณทำความดีได้ แต่อย่าใช้ชื่อของฉัน ฉันทนไม่ได้”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง: “หลังจากที่ฉันมาถึงวัดโจคัง และไถ่บาปเสร็จแล้ว ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำอะไรให้พวกเขาด้วยตัวเอง”
ซู จี้หยู อดไม่ได้ที่จะถาม: “พี่ชาย จะต้องใช้เวลาหนึ่งปีก่อนที่คุณจะมาถึงวัด โจคัง ใช่ไหม”
ซู จือเฟย พูดด้วยรอยยิ้ม: “ถ้าฉันทำได้เร็วกว่าวันก่อนเล็กน้อย บางทีฉันอาจจะไปถึงภายในแปดเดือนก็ได้!”
YOU MAY ALSO LIKE
