ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5293 สาวโบราณอายุสิบแปดปี
“แปดเดือน?”
ซู จี้หยู อุทาน: “ถ้าคุณต้องการไปถึงวัด โจคัง ภายในแปดเดือน คุณไม่ต้องเดินทางอย่างน้อยแปดหรือเก้ากิโลเมตรทุกวันไม่ใช่เหรอ!”
ซู จือเฟย พยักหน้าและกล่าวว่า: “รับประกันแปดหรือเก้ากิโลเมตร และถ้าสภาพอากาศดีและอากาศดี เราต้องขับรถมากขึ้น เพื่อให้มีเวลาอยู่ได้นานขึ้นเมื่อผ่านทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามเหล่านั้น “
ซู จืออยู อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์อีกครั้ง แต่ ดู๋ ไห่ชิง หันกลับมาและพูดกับเธอว่า “จี้อยู อาบน้ำดีๆ ให้พี่ชายของคุณ อย่ารบกวนเขา”
ซู จี้หยู พยักหน้าเล็กน้อยและพูดกับ ซู จือเฟย: “พี่ชาย ไปอาบน้ำก่อน เราจะรอคุณข้างนอก”
ซู จือเฟย ตอบ และเมื่อ ซู จี้หยู ปิดประตูห้องน้ำ เขาก็ถอดเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งออกและเตรียมอาบน้ำ
แต่ยืนอยู่หน้าอ่างอาบน้ำมองดูน้ำอุ่นใสข้างใน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบเสื้อผ้าสกปรกไปที่ห้องอาบน้ำข้างๆ
เขาวางเสื้อผ้าที่สกปรกลงบนพื้นก่อน จากนั้นจึงเปิดฝักบัว ล้างเสื้อผ้าที่สกปรก จากนั้นจึงเริ่มชำระล้างสิ่งสกปรกบนร่างกายของเขาทีละน้อย
ซู จี้หยู และ ดู๋ ไห่ชิง แม่ของเขามาถึงร้านอาหารแล้วในเวลานี้ และแม่และลูกสาวมองหน้ากัน และพวกเขาก็เห็นแววตาที่ซับซ้อนของกันและกัน
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูจื่อหยู ก็พูดขึ้นเป็นคนแรก: “แม่…พี่ชายเปลี่ยนไปมากในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา…คำพูดมากมายออกมาจากปากเขา ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาคือเขาจริงๆ ราวกับมีวิญญาณอื่นมาสิงร่างของเขา…”
ดู๋ ไห่ชิง ยิ้มเล็กน้อยและพูดด้วยความยากลำบากในการซ่อนความโล่งใจ: “ฉันบอกคุณก่อนหน้านี้ว่าทุกสิ่งในโลกมีชะตากรรมของตัวเอง แม้ว่าพี่ชายของคุณจะเป็นเพลย์บอยมากว่า 20 ปี แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าโชคชะตาของเขาจะเป็นของคุณ เพื่อเปลี่ยนใจ”
ขณะที่เขาพูดนั้น ดู๋ ไห่ชิง ก็พูดอีกครั้ง: “เมื่อพี่ชายของคุณกลับมาจากวัด โจคัง ในแปดเดือน เส้นทางชีวิตของเขาอาจมีการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลก ฉันเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะทำให้เขาดีขึ้นอย่างแน่นอน”
ซู จี้หยู พยักหน้าเบา ๆ และถอนหายใจ: “ดูเหมือนว่าความทุกข์ทรมานของพี่ชายของฉันตลอดทางจะไม่ไร้ประโยชน์ หากเขาสามารถเดินบนเส้นทางที่ถูกต้องจากนี้ไป ก็ต้องขอบคุณวิธีการที่ดังสนั่นของ คุณเย่ จริงๆ … “
ดู๋ ไห่ชิง เห็นด้วยและกล่าวว่า: “บางครั้งผู้คนก็ต้องเลิกรากันแล้วก็ลุกขึ้นยืน เป็นเพียงว่าบางคนได้รับการเอาอกเอาใจตั้งแต่ยังเด็ก และพวกเขาได้รับการปกป้องอย่างดี ผู้คนที่อยู่รอบตัวเขาไม่เต็มใจปล่อยเขาไป ผ่านขั้นตอนการเลิกรา ดังนั้นฉันจึงอยากขอบคุณเย่เฉินจริงๆ “
ซู จี้หยู รีบพูดว่า: “โอ้ อย่างไรก็ตาม คุณเย่ บอกว่าเขาจะมาเยี่ยมหลังอาหารกลางวัน”
ดู๋ ไห่ชิง ผงะเล็กน้อยและถามเธอโดยไม่รู้ตัวว่า “เย่เฉิน กำลังมา?”
“ใช่” ซู จี้หยู พยักหน้า
“ตกลง” ดู๋ ไห่ชิง พูดด้วยรอยยิ้ม: “มันเป็นเรื่องของเวลาที่จะขอบคุณเขาด้วยตัวเอง!”
…
ด้านอื่น ๆ.
เย่เฉิน ขับ BMW 530 ของชายชราและนำ นานาโกะ อิโตะ ไปที่ ทอมสัน ยี่พิน
บ้านของ ทอมสัน ยี่พิน แบ่งออกเป็นวิลล่าและพื้นที่อาคารสูง ในบริเวณวิลล่า รถยนต์สามารถขับลงไปบนพื้นได้โดยตรง อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากจำนวนประชากรที่ค่อนข้างหนาแน่นในบริเวณอาคารสูง ผู้พัฒนาได้แยกผู้คนและยานพาหนะออกจากกัน เย่เฉิน สามารถ ขับรถไปโรงรถใต้ดินเท่านั้น
ขณะที่เขาขับรถเข้าไปในโรงจอดรถใต้ดิน หลิว หม่านฉง ก็ขึ้นลิฟต์และออกมาจากโถงลิฟต์ของโรงรถใต้ดิน
ในเวลานี้ นอกโถงลิฟต์ รถพี่เลี้ยงเด็กนำเข้าเจ็ดที่นั่งกำลังรออยู่ที่นี่แล้ว
นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับของรถคือ นางเซียน แม่บ้านของ ซีจิน วิลล่า และนั่งในที่นั่งชั้นหนึ่งทางด้านซ้ายของแถวที่สองคือ หลิน ว่านเอ๋อ สาวโบราณอายุสิบแปดปี
แถวที่สองและสามของรถพี่เลี้ยงติดฟิล์มความเป็นส่วนตัวทางเดียวที่ลึกมาก และไม่สามารถมองเห็นด้านในได้อย่างชัดเจนจากภายนอก
เหตุผลที่พวกเขาทั้งสองมาที่ ทอมสัน ยี่พิน เป็นเพราะพวกเขาเพิ่งไปกับ หลิว หม่านฉง ไปที่มหาวิทยาลัย จินหลิง เพื่อเซ็นสัญญาในตอนเช้า และเดิมทีวางแผนที่จะกลับไปที่ ซีจิน วิลล่า เพื่อรับประทานอาหารกลางวันกับ หลิว หม่านฉง
แต่เนื่องจาก หลิว หม่านฉง ได้รับสัญญา วัสดุ ไฟล์ ตรา การ์ดควบคุมการเข้าถึง และเครื่องเขียนแบบกำหนดเองจำนวนมากจากมหาวิทยาลัย จินหลิง เธอจึงจัดการจำนวนมากอย่างไม่เป็นระเบียบ
ยิ่งไปกว่านั้น หลิว หม่านฉง ทั้งหมดนี้จำเป็นสำหรับการทำงานในภายหลัง และไม่จำเป็นต้องนำสิ่งของมากมายกลับไปที่เกาะฮ่องกง ซึ่งนอกจากจะลำบากแล้ว ยังทำหายและลืมได้ง่ายด้วย ดังนั้นเธอจึงเสนอให้ พี่สาวเซียน ขับรถไปหาทอมสัน ยีพินก่อน และเธอเก็บทุกอย่างไว้ในบ้านหลังใหม่ที่นี่ก่อน
YOU MAY ALSO LIKE
