ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5294 แหวนหักวงนี้ชักกระตุกอีกแล้ว? - novel-lucky

เดิม หลิน ว่านเอ๋อ ต้องการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับ หลิว หม่านฉง ดังนั้นเธอจึงริเริ่มที่จะไปกับเธอที่ มหาวิทยาลัยจินหลิง เพื่อเซ็นสัญญา แต่เธอไม่คาดคิดว่า หลิว หม่านฉง จะมาหา ทอมสัน ยี่พิน หลังจากเซ็นสัญญานี้ การตัดสินใจทำให้เธอตกใจมาก

แม้ว่า หลิน ว่านเอ๋อ มาที่ จินหลิง เพื่อตามหา เย่เฉิน แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะพบกับ เย่เฉิน ดังนั้นเธอจึงไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะมาที่ ทอมสัน ยี่พิน ชั้นหนึ่งตอนนี้

โชคดีที่แถวหลังของรถพี่เลี้ยงมีความเป็นส่วนตัวมาก ดังนั้นเธอจึงนั่งในรถและรอให้ หลิว หม่านฉง ลงจากรถ โดยอ้างว่าเธอไม่สบาย

หลังจากที่ หลิว หม่านฉง ออกจากโถงลิฟต์ พี่สาวเซียน ก็เปิดประตูเลื่อนไฟฟ้าทางด้านขวาของแถวหลัง หลิว หม่านฉง ก้าวเข้าไปในรถและพูดกับทั้งสองด้วยรอยยิ้มว่า “ขอโทษ ฉันให้คุณรอ ไป.”

หลิน ว่านเอ๋อ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่นานเกินไป แค่ห้าหรือหกนาทีเท่านั้น”

หลิว หม่านฉง พยักหน้าและถามเธอด้วยความกังวล: “เมื่อกี้คุณปวดท้องไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง”

หลิน ว่านเอ๋อ รีบพูดว่า: “ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว น่าจะไม่เป็นไร”

หลิว หม่านฉง พูดด้วยรอยยิ้ม: “บางทีประจำเดือนของคุณกำลังจะมาในไม่ช้า ประจำเดือนปกติของคุณคือเมื่อไหร่”

หลิน ว่านเอ๋อ พูดด้วยความลำบากใจเล็กน้อย: “ของฉัน… เกือบจะเริ่มต้นในสองวันของทุกเดือน…”

“ไม่น่าแปลกใจ” หลิว หม่านฉง พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ “วันนี้คุณต้องดื่มน้ำร้อนมากๆ เพื่อไม่ให้เป็นหวัด และในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายอย่างหนัก”

“ตกลง ตกลง” หลิน ว่านเอ๋อ ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นพูดกับ พี่สาวเซียน: “พี่สาวเซียน กลับกันเร็ว ฉันหิวแล้ว”

พี่สาวเซียน พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: “เราใช้เวลาเพียงสิบนาทีในการกลับไป และเราจะทานอาหารเย็นเมื่อกลับถึงบ้าน”

พูดจบเธอก็สตาร์ทรถพี่เลี้ยงและกำลังจะขับออกจากห้องใต้ดิน

ในตอนนี้ เย่เฉิน ได้จอดรถ BMW แล้ว เขาขับรถไปในที่ว่างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากรถของพี่เลี้ยงเด็ก เนื่องจาก ทานากะ โคอิจิ ไม่ได้สนใจที่จะซื้อที่จอดรถที่เหมาะสมเมื่อเขาซื้อบ้าน เย่เฉิน จึงสามารถ จอดรถในที่พักเท่านั้นพื้นที่จอดรถชั่วคราวที่กำหนดไว้เป็นพิเศษ

ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของพื้นที่จอดรถชั่วคราวคือโดยทั่วไปอยู่ไกลจากทางเข้าลิฟต์

หลังจากที่เขาจอดรถ เขาและ นานาโกะ อิโตะ ก็เดินตามป้ายในโรงรถเพื่อหาตำแหน่งของโถงลิฟต์

เย่เฉิน อาศัยอยู่ใน ทอมสัน ยี่พิน เป็นเวลานานและวันนี้เป็นครั้งแรกที่จะไปที่โรงรถใต้ดินในพื้นที่สูง สำหรับ อิโตะ นานาโกะ ถัดจากเขานี่เป็นครั้งแรกที่มา ทอมสัน ยี่พิน ดังนั้นทั้งคู่จึงไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง สามารถค้นหาได้ตามที่อยู่ที่ โคอิจิ ทานากะ ส่งมาและหมายเลขอาคารที่ระบุเท่านั้น

เมื่อทั้งสองเดินไปที่โถงลิฟต์เคียงข้างกัน พวกเขาบังเอิญพบกับรถพี่เลี้ยงเด็กที่ขับโดยพี่สาวเซียน

แม้ว่าภายในรถจะมืดมาก ทำให้มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายในรถ แต่จากภายในสู่ภายนอกก็ชัดเจนมาก

หลิว หม่านฉง เห็น เย่เฉิน เดินมาหาเขาและ นานาโกะ อิโตะ อยู่ข้างๆ เขาอย่างรวดเร็ว เพราะเธอไม่เคยคิดฝันว่าเธอจะบังเอิญเจอ เย่เฉิน ดังนั้นเธอจึงส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ

ในขณะนี้ หลิน ว่านเอ๋อ รู้สึกโล่งใจเพราะ พี่สาวเซียน กำลังจะขับรถออกไป แต่ หลิว หม่านฉง ที่อยู่ข้างๆก็ส่งเสียงอุทานออกมาซึ่งทำให้เธอตกใจที่เครียดตลอดเวลา

เธอแค่ต้องการถาม หลิว หม่านฉง ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ในวินาทีต่อมา เธอมองไปในทิศทางที่ หลิว หม่านฉง จ้องมอง และเห็น เย่เฉิน เดินเคียงข้างกับ อิโตะ นานาโกะ

ในขณะนี้ สีหน้าของ หลิน ว่านเอ๋อ ตกใจอย่างมาก เธอปิดปากทันที จากนั้นเอามือปิดปากและจมูกโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัว เย่เฉิน จะค้นพบ

เธอรู้สึกโดยจิตใต้สำนึกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่สามารถปล่อยให้ เย่เฉิน ค้นพบตัวเองได้

ในเวลานี้ พี่สาวเซียน ขับรถผ่าน เย่เฉิน ไปแล้ว และ เย่เฉิน ที่อยู่นอกรถก็ดึง นานาโกะ กำมือหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเพื่อให้เธอไปซ่อนข้างหลังเขาเพื่อไม่ให้รถชน

อากัปกิริยาเล็กน้อยของเขาทำให้ผู้หญิงสองคนในรถของพี่เลี้ยงเห็นได้อย่างชัดเจน

ในเวลานี้ พี่สาวเซียน ถามโดยไม่รู้ตัว: “คุณหลิว คุณสบายดีไหม”

หลิว หม่านฉง ส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว และในขณะที่มองกลับไปที่ด้านหลังของ เย่เฉิน อย่างควบคุมไม่ได้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดธรรมชาติ: “พี่สาวเซียน รีบขับรถไป ฉันก็หิวเหมือนกัน…”

ในเวลานี้ เย่ เฉิน ซึ่งกำลังยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับนานาโกะ อิโตะ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงเต้นในกระเป๋าของเขาอีกครั้ง เขาเอามือปิดกระเป๋ากางเกงโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วเล็กน้อย และคิดกับตัวเองว่า: “แปลก ทำไม แหวนหักวงนี้ชักกระตุกอีกแล้ว?”