ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5301 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ซู จื่อเฟย พูดว่า: “ในเดือนที่สองหลังจากออกเดินทาง ฉันเริ่มปฏิบัติต่อผู้แสวงบุญครั้งนี้อย่างจริงใจ เจ้าอนุมัติให้ฉันพามาโดยเฉพาะฉันเดินถึงเส้นชัยด้วยตัวคนเดียวจริงๆ…”
“ฉันล้มป่วยหลังจากตากฝนมาครั้งหนึ่ง ฉันจึงพักที่บ้านไร่ ท้ายที่สุด นักแสวงบุญหลายคนจะค้างแรมตลอดทาง ฉันเลยไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดไป…”
แต่สามีและภรรยาของเขาต้องการขายฉันให้กับเจ้าของเตาเผาอิฐ ดำในท้องถิ่นตอนที่ฉันแทบหมดสติด้วยไข้สูง, คนงานที่เผาเตาเผาเป็นค่าใช้จ่าย อย่างน้อยสามหรือสี่พันหยวนต่อเดือน ถ้าเจ้าของเตาเผาซื้อคนงานคืน เขาเพียงต้องการบีบมันออกไปมากกว่าครึ่งปี ส่วนที่เหลือคือกำไรล้วนๆ”
“ในตอนนั้น เจ้าของเตาเผามี ขับรถผ่านไปแล้ว และเนื่องจากฉันดูหมดสติ ฉันจึงต่อรองราคาอีกฝ่ายและลดราคากลับเป็น 5,000…”
ซู จี้หยู เบิกตากว้าง และถามอย่างรวดเร็วว่า “เกิดอะไรขึ้นในภายหลัง
” พระเจ้าและอันธพาลทั้งสามของเขาเคลื่อนตัวเข้าไปใน รถออฟโรด ในตอนนั้น ฉันต้องการขอความช่วยเหลือ แต่เนื่องจากไข้สูง ฉันจึงไม่สามารถแม้แต่จะลืมตาได้เต็มที่ นับประสาอะไรกับการขัดขืน…”
“หลังจากขึ้นรถ ฉันคิดว่าชีวิตฉันจบสิ้นแล้วแน่ๆ แต่ไม่คาดคิดว่ารถออฟโรดของเจ้าของเตาเผาจะถูกรถชนท้าย หลังจากที่เขาขับออกไปได้ไม่นาน และเขาก็ลงจากรถพร้อมกับอันธพาลที่จะโต้เถียงด้วย คนอื่น ๆ และพวกเขาทั้งสี่คนถูกอีกฝ่ายยิง … “
ซู จี้หยู แทบรอไม่ไหวที่จะถาม: “แล้วไงต่อ!”
ซู จื้อเฟย พูดด้วยเสียงต่ำ: “คนสองคนที่ยิงโยนร่างทั้งสี่ของพวกเขาลงในคูน้ำข้างถนน แล้วขับไล่ฉันออกจากรถออฟโรด ฉันถูกยกออกจากบ้านและส่งฉันกลับไปที่บ้านไร่นั้น…”
“อ๊ะ?!” ซู จี้หยู งงยิ่งกว่าเดิม: “ทำไมเขาส่งคุณกลับ”
ซู จี้เฟย พูดว่า: ” พวกเขาคิดว่าฉันอยู่ในอาการโคม่า และไม่รู้อะไรเลย พวกเขาคุยกันในรถว่าอยากส่งฉันกลับไปที่ฟาร์ม แล้วบังคับให้ทั้งคู่ดูแลฉันอย่างดีจนกว่าฉันจะหายดีแล้ว จัดการกับทั้งคู่หลังจากที่ฉันจากไป แต่พวกเขาไม่รู้ว่าฉันได้ยินบทสนทนาทั้งหมดนี้แล้ว”
จากนั้น ซู่จื่อเฟย มองไปที่ เย่เฉิน และพูดอย่างขอบคุณ: “คุณเย่ ทั้งสองคนคุยกันในรถ คุณต้องการ จะรายงานเรื่องนี้ต่อพระราชวังบักกิงแฮม หรือไม่ คุณเฉิน แต่พวกเขาสองคนรู้สึกว่าฉันอาจเจอเรื่องเล็กน้อยนี้ในอนาคตตราบใดที่ฉันสามารถรับประกันความปลอดภัยได้ก็ไม่จำเป็นต้องรายงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้น ฉันรู้ในตอนนั้นว่าคุณจัดคนอย่างลับๆ เพื่อปกป้องฉัน โจว ฉวน…”
ทันใดนั้น ซู จี้เฟย ก็คุกเข่าลงบนพื้น โค้งคำนับด้วยความเคารพ และกล่าวขอบคุณ: “ขอบคุณคุณเย่ ที่ช่วยชีวิตฉัน เวลา และอีกครั้ง ฉันจะไม่มีวันลืมมัน!”
เย่เฉิน ยื่นมือออกไปช่วยเขาอย่างใจเย็น เขาพูดว่า: “สำหรับเรื่องนี้ คุณไม่ต้องขอบคุณฉัน คุณเป็นลูกชายของป้าตู้ และคุณซู พี่ชาย และท่านไม่ได้ก่ออาชญากรรมอันชั่วร้าย ข้าพเจ้าจึงไม่สามารถปลิดชีวิตของท่านได้ เหตุนั้นข้าพเจ้าจึงให้ท่านไปแสวงบุญ เจตนาแต่เดิมคือจะให้ท่านไปแสวงบุญ ; ข้าพเจ้าประสบมาแล้ว ความยากลำบากทุกประเภท และความยากลำบากเหล่านี้ก็เป็นงานหนักชนิดหนึ่งในความคิดของฉัน “
” การทำงานหนักสามารถเอาชนะใจคนๆ หนึ่ง ขัดเกลาเจตจำนงของคนๆ หนึ่ง และหล่อหลอมจิตวิญญาณของคนๆ หนึ่ง ไม่ว่าคุณจะเป็นคนรวยหรือเสื้อผ้าดี อาหาร ความเย่อหยิ่งและชอบครอบงำ หรือขาดอาหาร เห็นคุณค่าในตนเองและเห็นคุณค่าในตนเอง คุณจะพบการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงในการทำงานหนัก ”
” หากคุณทำสิ่งเหล่านี้ได้ ไม่ว่าสำหรับคุณหรือเพื่อครอบครัวของคุณ มันคือ สิ่งที่ดี;”
“ถ้าคุณทำไม่ได้ อย่างน้อยคุณก็จะมีความกลัว และความกลัวที่คงอยู่เพราะการลงโทษอย่างหนักตลอดทาง และคุณจะยับยั้งตัวเองในอนาคตอย่างแน่นอน”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินเปลี่ยนเรื่อง และพูดอย่างหนักแน่น : “แต่ข้าจะปล่อยให้เจ้าเสียชีวิตเพราะภัยธรรมชาติ และภัยที่มนุษย์สร้างขึ้นบนเส้นทางแห่งการปลงอาบัติไม่ได้อย่างแน่นอน! ในกรณีนั้น ไม่เพียงแต่จะผิดไปจากความตั้งใจเดิมของข้าเท่านั้น แต่ข้าก็จะไม่สามารถ เพื่ออธิบายให้ป้าดู๋ และคุณซู ฟัง”
YOU MAY ALSO LIKE
