ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5331 ตอนนี้คุณบรรลุจุดประสงค์แล้ว
“กลับอเมริกา?!”
เมื่อ หง ฉางซิง ได้ยินสิ่งนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเขา
ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเขาคือความตื่นเต้น
ท้ายที่สุด เย่เฉินก็เต็มใจที่จะให้เขากลับไปสหรัฐอเมริกา ซึ่งหมายความว่าเขาจะไม่ปลิดชีวิตตัวเองหรือจะจำคุกตัวเอง
เขาจึงถามอย่างตื่นเต้นว่า “ได้หรือ”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ตื่นเต้นของเขา เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างลับๆ
ในความเป็นจริงเขาไม่ได้วางแผนที่จะฆ่า หง ฉางซิง เขาแค่เล่นกลกับ ชิ เทียนฉี แม้ว่าเขาจะไม่ถูกเลือกปฏิบัติ
ยิ่งไปกว่านั้น เขามอบหม้อต้มยาให้ แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังเต็มใจที่จะเดิมพันและยอมรับความพ่ายแพ้
นอกจากนี้เขายังมีมิตรภาพส่วนตัวกับยายของเขา หากเขาบอกยายของเขาในอนาคต และพูดถึงเธอเป็นเพื่อนเขาจะถูกฆ่าด้วยตัวเองหรือถูกขังในฟาร์มสุนัขด้วยตัวเองซึ่งไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
นอกจากนี้ ฉันกำลังจ้างคนอยู่ คงจะดีมาก ถ้าผู้เฒ่าผู้แก่ในลัทธิเต๋า ซึ่งอยู่ในอเมริกาเหนือมาหลายปี และมียศถาบรรดาศักดิ์เป็น “หงเทียนซือ” ในชนชั้นสูง สามารถใช้มันเพื่อตัวเองได้
ดังนั้นเมื่อเขาถาม หง ฉางซิง ว่าเขาต้องการกลับไปสหรัฐอเมริกาหรือไม่มันก็เป็นเพียงการทดสอบเล็ก ๆ เขาเดาว่าหาก หง ฉางซิง เป็นคนฉลาดจริง ๆ เขาจะไม่คว้าโอกาสที่จะกลับไปสหรัฐอเมริกาในทันที เวลานี้.
จริงหรือ.
ทันทีที่ หง ฉางชิง พูดว่า “ฉันขอได้ไหม” ในวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกผิดและอยากจะตาย
เขาอดไม่ได้ที่จะคิดในใจ: “ให้ตายเถอะ ฉันมาตลอดทางเพื่อตามหาเย่เฉิน โดยหวังว่าจะได้รับยาครอบจักรวาลที่ทรงพลัง เพื่อให้ความแข็งแกร่งของฉันสามารถพัฒนาไปสู่ระดับที่สูงขึ้น หรือเพื่อเรียนรู้จากเย่เฉินให้เป็น วิธีการเล่นแร่แปรธาตุที่ดียิ่งขึ้น และฉันจะมองหาโอกาสที่จะปรับแต่งยาที่ทรงพลังเมื่อฉันกลับไป แต่ใครจะคิดว่าไก่ที่ขโมยมานี้จะไม่เสียเงิน แต่ถ้าคุณไม่พบมันคุณก็ ไม่ได้เรียนรู้เทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุ แต่โยนหม้อต้มยาของบรรพบุรุษทิ้งไป เอาล่ะ ถ้าฉันปล่อยไว้แบบนี้ มันจะไม่เป็นอันตรายมากไปกว่านี้เหรอ?”
อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าพูดแบบนั้น เขาแค่อึกอักและไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มในเวลานี้: “เป็นไงบ้าง หงเทียนซือ แม้ว่าคุณจะให้หม้อต้มยานี้แก่ฉันโดยสมัครใจ แต่ฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณคนอื่น ทำไมฉันไม่จัดเครื่องบินพิเศษให้คุณ วันนี้ฉันจะส่งคุณกลับอเมริกาในตอนบ่ายและคุณควรบอกคุณยายของฉันล่วงหน้าว่าคุณมีแผนอื่นเมื่อคุณกลับไป ดังนั้นคุณจะไม่รอพวกเขาที่นี่”
หลังจากที่รู้ว่า เย่เฉิน จะไม่ฆ่าตัวตาย จู่ๆ หง ฉางซิง ก็ไม่ต้องการจากไป ดังนั้นเขาจึงได้แต่พูดอย่างขมขื่น: “ท่านอาจารย์เย่ บอกตามตรงว่าในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ฉันได้มุ่งความสนใจไปที่การล่าถอย ปีและไม่มีเวลาดูแล ลัทธิเต๋า ความสามารถภายในของ ลัทธิเต๋า เหี่ยวเฉา และไม่มีอะไรทำ ดังนั้นฉันจึง….ดังนั้นฉันจึง….”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หง ฉางซิง ไม่กล้าแสดงเจตจำนงที่จะอยู่ใน จินหลิง ชั่วคราว
เย่เฉิน เห็นเขาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่เป็นผล ดังนั้นเขาจึงถามเขาด้วยรอยยิ้ม: “คุณอยากจะบอกว่าการกลับไปนั้นไม่มีความหมาย ดังนั้นคุณจึงวางแผนที่จะอยู่ที่ จินหลิง สักระยะหนึ่ง”
เมื่อ หง ฉางซิง ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และตบต้นขาของเขาโดยไม่รู้ตัว: “อาจารย์เย่ พูดถูก! นั่นคือสิ่งที่ฉันหมายถึง!”
หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่เย่เฉินอย่างใจจดใจจ่อ รอฟังคำสั่งของเย่เฉิน
เย่ เฉิน ไม่โกรธในตอนนี้ แต่ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ท่านอาจารย์หง ให้ฉันลองจับดูว่ามันถูกต้องไหม”
หง ฉางซิง รีบพูดว่า “อาจารย์เย่ โปรดบอกฉันด้วย!”
เย่เฉิน พยักหน้าและพูดต่อ: “ดูสิ จุดประสงค์ของการมาที่ จินหลิง ของคุณนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการค้นหาว่าใครเป็นคนทำยาสองเม็ด ยาฮุยชุน และ ยาซันเซว่จิ่วซิน และตอนนี้คุณทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้คุณพบฉันแล้ว จุดประสงค์ของคุณในการมาที่ จินหลิง ครั้งนี้ก็สำเร็จแล้ว ตอนนี้คุณบรรลุจุดประสงค์แล้ว คุณยังจะอยู่ทำอะไรที่นี่อีก
YOU MAY ALSO LIKE
