ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5419 ซู่หัง คุณ…คุณ…คุณวางยาในน้ำ?!
เมื่อเชื่อมต่อโทรศัพท์แล้ว ลอร์ดอังกฤษก็ถามเขาว่า: “สถานการณ์ชัดเจนหรือไม่”
อู๋ ซู่ถง พูดอย่างรวดเร็ว: “รายงานต่อลอร์ดอังกฤษ ผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันได้เข้าไปในที่ตั้งของเหมืองทองแดงแล้วเพื่อตรวจสอบ แต่ตอนนี้เหมืองทองแดงทั้งหมด เหมืองพังลงมาจากด้านล่าง แม้แต่ส่วนเหนือพื้นดินของเหมืองทองแดงก็พังทลายลงเป็นซากปรักหักพัง และทั่วทั้งไซต์เต็มไปด้วยขยะจากการก่อสร้างที่ถล่มลงมา และไม่พบเบาะแสใดๆ เลย…”
ลอร์ดอังกฤษถามอย่างเฉียบขาด : “เป็นไปได้ยังไง?! ฐานใหญ่ขนาดนี้ ไม่บอกก็หาย?! แล้วคนที่อยู่ข้างในล่ะ?! เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาถูกฆ่าตายทั้งหมด?!”
อู๋ ซู่ถง พูดด้วยความตื่นตระหนก: “กลับไปที่ ท่านลอร์ด สถานการณ์ของคนข้างในเป็นอย่างไร และผู้ใต้บังคับบัญชาไม่รู้อะไรเลยความหวังถูกวางไว้ที่การสืบสวนอย่างเป็นทางการของไซปรัส เหมืองทองแดงหมดอายุการใช้งานและถูกละทิ้งอย่างไม่เป็นทางการ
ลอร์ดอังกฤษถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “เหตุใดเจ้าหน้าที่ไซปรัสจึงกระวนกระวายที่จะถมที่?! เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาค้นพบบางสิ่งที่ซ่อนอยู่จากสาธารณะ?!”
อู๋ ซู่ถง เห็นด้วย เขาไม่คาดคิดว่า ท่านหญิง จะเข้าใจประเด็นสำคัญของปัญหาในทันที
อย่างไรก็ตาม จะไม่มีการย้อนกลับเมื่อเปิดคันธนู
เขาไม่กล้ารับผิดชอบที่ทหารตายทั้งกองทหารถูกยึดไปหมดแล้ว แม้แต่คุณโอโบ ก็ยังถูกรัดคอ เขาแค่อยากบอกให้พระเจ้ารู้ว่าสาเหตุที่สถานที่นี้พังราบเป็นหน้ากลองเพราะ ศัตรูลึกลับนั้นแข็งแกร่งเกินไป เช่นเดียวกับความพ่ายแพ้ในนิวยอร์ก และยุโรปเหนือ ไม่ใช่ว่าฝ่ายตัวเองเก่งเกินไป แต่ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป
ดังนั้นเขาจึงได้แต่กัดกระสุนและพูดว่า: “เจ้านายของข้า ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้ารู้สึกว่าผู้คนในสถานีของผู้ตาย รวมทั้งลุงเจียงกง อาจจะตายไปแล้ว และเป็นไปได้มากว่าศัตรูจะใช้ประโยชน์จากพวกเขา ความไม่พร้อมที่จะล้างสถานที่นี้ด้วยเลือด … “
“เลือดอาบ … ” ลอร์ดอังกฤษพึมพำ: “ลุงเจียงกง มีพลังมาก ใครสามารถล้างเขาด้วยเลือดได้!”
อู๋ชู่ถง คร่ำครวญ: “นายท่าน ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าไม่’ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ พระเจ้าลงโทษเจ้า!”
หลังจากนั้นไม่นาน พระเจ้าพูดอย่างสลดใจว่า “ลืมไปซะ ดูเหมือนว่าโลกนี้ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด ฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดีเกินไป…”
หลังจากพูดจบ ลอร์ดอังกฤษก็พูดอีกครั้ง: “เอาล่ะ คุณถอนตัวได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้กับใคร และผู้กระทำผิดจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู๋ ซู่ถง รู้สึกโล่งใจอย่างมาก
ในฐานะผู้ว่าการคฤหาสน์ คฤหาสน์ผู้ว่าการยูจุน เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดของ ลอร์ดอังกฤษ เขารู้ตรรกะพื้นฐานของการดำเนินงานภายในของราชวงศ์ชิง
ใน สมาคมโปชิงi คฤหาสน์ของผู้ว่าการใหญ่ทั้งห้าหลังทำงานเป็นอิสระจากกัน ไม่มีใครรู้สถานการณ์เฉพาะของคฤหาสน์ผู้ว่าการอีกสี่หลังว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน มีคนอยู่ใต้บังคับบัญชากี่คน ทหารประจำการตายกี่คน มืดกี่คน อาณาจักรและแม้แต่ปรมาจารย์แห่งการเปลี่ยนแปลง
นอกจากนี้ยังมีไฟร์วอลล์ข้อมูลที่เข้มงวดภายใน ดูดูแมนชั่น แต่ละหลัง
ยกตัวอย่างสถานีทหารที่เสียชีวิตในไซปรัส การปฏิบัติงานประจำวันอยู่ในความดูแลของ หนี่ เจิ้นหยู ผู้แทน เจียดู ของสถานีทหารที่เสียชีวิต และ หนี่ เจิ้นหยู เชื่อฟัง อู๋ ซู่ถง เท่านั้น แม้ว่าช่างหลอมทองแดงในตุรกีจะเป็นหัวหน้าของเขาก็ตาม และรับผิดชอบการแจกจ่ายเสบียง และยาแก้พิษทั้งหมดให้กับกองทหารรักษาการณ์ที่เสียชีวิต แต่พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์สั่งการ หนี่ เจิ้นหยู
หากโรงถลุงทองแดงในตุรกีและเหมืองทองแดงในไซปรัสหายไปพร้อมๆ กัน บรรทัดนี้จะไม่เป็นที่รู้จักโดยธรรมชาติ
ลอร์ดอังกฤษยอมให้ตัวเองปกปิดเรื่องนี้ จุดประสงค์ไม่มีอะไรมากไปกว่าการรักษาขวัญกำลังใจของกองทัพให้มั่นคง เพื่อที่คนอื่นจะได้เพิกเฉยต่อศัตรูลึกลับคนนั้น
แต่เมื่อมองจากอีกมุมหนึ่ง เนื่องจากลอร์ดอังกฤษพูดเช่นนั้น น่าจะหมายความว่าเขาไม่ได้วางแผนที่จะรับผิดชอบตัวเองอีกต่อไป
อู๋ ซู่ถงรู้สึกตื่นเต้นเป็นล้นพ้น และหลังจากคุยกับพระเอกเสร็จ เขาก็โทรหาทุกคนด้วยโทรศัพท์มือถือของเขา
หลังจากที่พวกเขากลับมา อู๋ ซู่หัง น้องชายของ อู๋ ซู่ถง เห็นพี่ชายของเขานั่งอยู่ในคนขับร่วม ดังนั้นเขาจึงนั่งในห้องโดยสารคนขับ แต่เขาไม่ได้รีบสตาร์ทรถ แต่ถามเขาอย่างประหม่าว่า “พี่ชาย ลอร์ดอังกฤษพูดว่าอย่างไร”
อู๋ ซู่ถงขมวดคิ้ว เขาขมวดคิ้ว เขาตำหนิด้วยเสียงต่ำ: “ฉันบอกคุณหลายครั้งแล้วว่าคุณสามารถเรียกฉันว่าพี่ชายเป็นการส่วนตัวเท่านั้น และคุณควรเรียกฉันว่าดู่ดู๋ ในเวลาอื่น!”
อู๋ ซูหัง รีบพูด: “ใช่… ตู่ตู่… ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ไม่เป็นห่วงคุณหรือ … ฉันกลัวว่าลอร์ดแห่งอังกฤษจะขุ่นเคืองใจคุณ … “
อู๋ ซู่ถง ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า: “สิ่งนี้เกินความสามารถของฉัน แม้แต่ ลุงเจียงกง ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของคู่ต่อสู้ได้ ดังนั้นฉันจะทำอย่างไร”
หลังจากพูดจบ อู๋ ซู่ถง โบกมือ: “กลับไป ใกล้เวลาแล้ว”
อู๋ ซู่หัง พยักหน้า ส่งน้ำขวดเดิมให้ อู๋ ซู่ และพูดว่า “ผู้ว่าควรจิบน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วเราจะกลับมา”
ในเวลานี้ อู๋ ซู่ถง ก็ไปแล้ว มีความรู้สึกของการเอาชีวิตรอดหลังจากภัยพิบัติ ดังนั้นทั้งคนจึงรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก และหลังจากผ่อนคลายแล้ว เขารู้สึกกระหายน้ำจริงๆ ดังนั้นเขาจึงหยิบน้ำออกมา คลายเกลียวออกแล้วจิบเล็กน้อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา จู่ๆ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจ้องเขม็งไปที่น้องชายของเขา อู๋ ซู่หัง ซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ และโพล่งออกมาด้วยความยากลำบาก: “
ซู่หัง คุณ…คุณ…คุณวางยาในน้ำ?!”
YOU MAY ALSO LIKE
