ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5489 นายน้อย!
หง หวู่ กำลังถาม เฉิน เซ่ไค ด้วยเสียงต่ำในเวลานี้: “ผู้เฒ่าเฉิน คุณรู้สึกว่าคุณเข้าใจหรือไม่”
เฉิน เซ่ไค คิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างจริงจัง: “ฉันคิดว่าโดยทั่วไปแล้วฉันสามารถเข้าใจได้ และฉันก็สามารถ รู้ว่าศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างไร มันจบแล้ว”
หง หวู่ ยิ้มและพูดว่า: “ฉันดูเหมือนจะเข้าใจความคิดทั่วไป หลักการของศิลปะการต่อสู้เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไป นั่นคือการเปิดเส้นลมปราณของตัวเองอย่างต่อเนื่องผ่าน ฉี ที่แท้จริง ในขณะที่ปรับปรุง ฉี ที่แท้จริง มันยังสามารถเสริมสร้างร่างกาย แต่ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะมีโอกาสได้ฝึกมัน”
เฉิน เซ่ไค เตือน: “อาจารย์หง กล่าวว่าสำหรับสิ่งต่าง ๆ เช่นศิลปะการต่อสู้ จำไว้ว่าอย่าฝึกฝนแบบก้าวกระโดด คุณต้องมั่นคงและมั่นคง ตอนนี้เราเป็นเหมือน เรียนภาคทฤษฎีก่อนเรียนขับรถ เรียนให้เข้าใจทฤษฎีก่อน ต่อไปจะขึ้นรถไปฝึกภาคปฏิบัติ ซึ่งดีมากจริงๆ ทีละขั้น”
หงหวู่ พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมอยากทำ ความก้าวหน้าในความแข็งแกร่งส่วนตัวของฉันโดยเร็วที่สุด จากนั้นฉันจะแสดงให้พี่น้องของฉันเห็น ให้พวกเขารู้ว่าดาบหงหวู่เป่าของฉันยังไม่แก่!”
เย่เฉิน ก้าวไปข้างหน้า ในเวลานี้และพูดด้วยรอยยิ้ม: “ดูเหมือนว่า ความเข้าใจของ ผู้เฒ่าเฉิน นั้นดีกว่าของ หง หวู่ มาก”
ทั้งสองพบ เย่เฉิน เดินผ่าน รีบพูดด้วยความเคารพ: “อาจารย์เย่” “นายน้อย!”
เย่เฉิน พยักหน้าเล็กน้อยให้ทั้งสอง และพูดว่า: “การเดินทางของศิลปะการต่อสู้ ถือได้ว่าเป็นหนทางที่ยาวไกล ดังนั้นพื้นฐานเบื้องต้นจึงสำคัญมาก ความกระตือรือร้นที่จะประสบความสำเร็จก็เหมือนกับการเรียนเปียโน เมื่อครูสอนโน้ต และทฤษฎีดนตรีพื้นฐานให้คุณ ไม่ต้องกังวลว่าจะเรียนดนตรีเร็วเกินไป เป็นไปได้
อาจารย์คุณพูดถูก ฉันไม่ได้สัญญา และฉันก็ใจร้อนเมื่อ ฉันยังเป็นเด็ก หลังจากฟัง หง เทียนซือ ฉันรู้สึกเหมือน ฉันได้เรียนรู้โครงสร้างทางสรีรวิทยาในชั้นเรียนชีววิทยาของโรงเรียนมัธยมต้นและฉันก็ แทบรอไม่ไหวที่จะหาเพื่อนร่วมชั้นหญิงมาฝึกด้วยกัน มันเหมือนกับการฝึกฝน … “
เฉิน เซ่ไค หัวเราะและพูดว่า ” ฉันรีบกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้ คนต้องใช้เวลา 1-2 ปีในการเริ่มต้น เราจะทำสิ่งที่คนอื่นทำในหนึ่งปีหรือสองปีให้เสร็จภายในวันเดียวได้อย่างไร”
หงหวู่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “คุณเฉินพูดถูก!”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มในเวลานี้: “โอเค คุณจะทำ” ฉันอยากบอกคุณอีกสองข้อ คุณจะเริ่มลองออกกำลังกายจริงในอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ดี ปูพื้นฐาน และพยายามอย่าทำโซ่ขาดเมื่อถึงเวลา”
ทั้งสองพยักหน้า และเห็นด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ
และเย่เฉิน ก็เห็น เป็นเวลาดึกมากแล้ว เขาจึงไม่อยู่ต่อไปอีก และเขาขับรถออกจากถนนชองเซลิเซ่
…
ในขณะเดียวกัน นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในอาคาร อันบัง ในแมนฮัตตัน ครอบครัว อันบัง ตื่นแต่เช้าและกำลังจะไปรับประทานอาหารเช้าที่ร้านอาหาร
เพื่อความปลอดภัยในช่วงเวลานี้ ครอบครัวของอัน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในอาคารอันบัง ที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา ซึ่งรวมถึงชายชราและหญิงชราด้วย
อาการของชายชราไม่คงที่เมื่อเร็ว ๆ นี้และอาการของอัลไซเมอร์มีทั้งดี และไม่ดี ดังนั้นหลาย ๆ เรื่องในครอบครัวจึงถูกตัดสินใจโดยหญิงชรา
ในเวลานี้ เมื่อเห็นว่าลูก ๆ หลาน ๆ ของเธออยู่ที่นี่เกือบทั้งหมด นางอัน เคาะโต๊ะแล้วพูดว่า “ทุกคน ฉันต้องการประกาศบางอย่าง”
เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขารีบหยุดการเคลื่อนไหวและดูอย่างตั้งใจ คุณผู้หญิง รอคำพูดต่อไปของเธอ
หญิงชราเห็นว่าทุกคนกำลังรอเธออยู่ เธอจึงพูดอย่างไม่เร่งรีบ: “ฉันได้สั่งให้คนซื้ออสังหาริมทรัพย์ในจินหลิง ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจว่าครอบครัวอันจะเริ่มไปที่ จินหลิง ทีละคนตั้งแต่วันนี้ ชายชราและฉันวางแผนที่จะไปที่ จินหลิง ในตอนบ่าย ไปกันเถอะ “
หลังจากพูดจบเธอก็พูดกับ อัน ฉงชิว โดยไม่รอปฏิกิริยาของทุกคน: “เพื่อความปลอดภัยทุกคนจะออกเดินทางในสามวัน และ ฉงซิว จะตัดสินใจ ใครไปก่อน”
YOU MAY ALSO LIKE
