ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5501 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - novel-lucky

อย่างไรก็ตาม เหอ หยวนเจียง เป็นศาสตราจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์อันดับต้น ๆ และเขายังมีประสบการณ์ และความรู้มากมาย สำหรับเด็กสาว 2 คน เขาเปรียบเสมือนมัคคุเทศก์

ซู จี้หยู กำลังเปลี่ยนรองเท้า และเตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอกเมื่อเขาได้ยินเสียงเคาะประตูที่ลานบ้าน

เพื่อรักษารสชาติดั้งเดิมของบ้านเก่าหลังนี้ให้ดีที่สุด ดู๋ ไห่ชิง เลือกประตูรั้วเหล็กเป็นประตูลานบ้าน แม้ว่าจะไม่มีกริ่งประตู แต่เสียงเคาะประตูก็ชัดเจนเหมือนกริ่งทองแดง และสามารถเป็นได้ ได้ยินในห้อง

ซู จี้หยู รู้สึกงุนงงเล็กน้อยและพึมพำ: “ใครมาที่บ้านแต่เช้า หรือเป็นคุณเย่”

คุณต้องการให้เราเงียบหรือไม่ เมื่อเขาอ่อนไหวมาก เขาจะมาที่นี่ได้อย่างไร ตัวเธอเอง”

ขณะที่เธอพูด เธอก็รีบพูดว่า “ฉันจะออกไปดู”

ทันใดนั้น ดู๋ ไห่ชิง เปลี่ยนรองเท้าแตะข้างนอก เปิดประตูแล้วเดินออกไป

เธอเห็นหญิงชรา และชายวัยกลางคนยืนอยู่นอกประตูผ่านประตูเหล็ก สองคนนี้คือ ยาย และลุง ของ เย่เฉิน

อย่างไรก็ตาม คุณยายของ เย่เฉิน แทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเลยมาหลายปีแล้ว และ อัน ฉงซิว แทบจะไม่ติดต่อกับสื่อเพราะเขามีหน้าที่รับผิดชอบทั้งภายใน และภายนอก ดังนั้น ดู๋ ไห่ชิง จึงจำทั้งสองคนไม่ได้ พวกเขา.

เธอเดินไปที่ประตูและถามว่า “คุณสองคนกำลังมองหาใคร”

หญิงชราที่อยู่นอกประตูมองไปที่ ตู้ ไห่ชิง ยิ้มเล็กน้อยแล้วถามเธอว่า “ฉันขอถามได้ไหม คุณคือ คุณตู้ ไห่ชิง หรือเปล่า”

ตู้ ไห่ชิง เห็นอีกฝ่ายสามารถเรียกชื่อของเธอเองได้ จึงรีบพูดอย่างนอบน้อม: “คุณป้า คุณสุภาพเกินไป ฉันชื่อ ดู๋ ไห่ชิง ฉันขอถามได้ว่าคุณเป็นใคร”

หญิงชราอัน พูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉัน .. ฉันเป็นแม่ยายของ เย่ ฉางอิง แม่ของ อัน เฉิงฉี แม่ เวงฮูหยิน”

ขณะที่เธอพูดเธอชี้ไปที่ อัน ฉงซิว ข้างๆเธอและแนะนำ: “นี่คือลูกชายคนโตของฉันและด้วย อัน ฉงซิว น้องชายของ เฉิงฉี”

“อ๊ะ?” ดู๋ ไห่ชิง มองเขาด้วยความประหลาดใจ หญิงชรา แล้วร้องอุทานว่า “คุณคือป้าอัน! ได้โปรดเข้ามา ได้โปรดเข้ามา! คุณอัน ได้โปรดเข้ามาด้วย!”

ขณะที่เธอพูด เธอก็เปิดประตูอย่างรวดเร็ว

ในตอนแรก ดู๋ ไห่ชิง ไม่เข้าใจว่าทำไม นางอัน ถึงมาหาเธอ แต่ในไม่ช้าเธอก็ตระหนักว่าจุดประสงค์ของหญิงชราที่มาที่นี่ไม่ควรเกี่ยวข้องกับเธอ เมื่อรวมกับ เย่เฉิน ที่อธิบายก่อนหน้านี้ เธอก็สรุปทันที คุณนายภรรยาของข้าต้องมาที่นี่เพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับเย่เฉิน “

หญิงชราอัน ขอบคุณ อัน ฉงซิว ตาม ดู๋ ไห่ชิง และเดินเข้าไป ในเวลานี้

ซู จี้หยู ก็ออกมาจากประตูด้านในด้วย เมื่อเห็นชายชรา และชายวัยกลางคนเดินเข้าไปในบ้าน เขาก็อดไม่ได้ รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ในเวลานี้ ดู๋ ไห่ชิง รีบแนะนำพวกเขาสองคน: “ให้ฉันแนะนำให้คุณรู้จักนี่คือ ซู จี้หยู ลูกสาวของฉัน จี้หยู นี่คือคุณยายอัน จากสหรัฐอเมริกาและลุงอัน “

คุณยายอัน…” ซู่ จื่อหยู โพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว: “นั่นใช่เย่…”

เดิมทีเธอต้องการจะบอกว่าไม่ใช่คุณยาย และลุงของคุณเย่ แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อมีคำพูดมาถึงเธอ ปาก เกือบจะทรย ศเย่เฉิน โดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดโดยไม่แสดงร่องรอยใด ๆ : “นั่นไม่ใช่แม่ยายของลุงเย่เหรอ? “

นางอัน ถามด้วยความสงสัย: “คุณซู รู้จัก ฉางอิง ด้วยเหรอ”

ซู่ จือหยู รีบโบกมือ: “คุณยายอัน คุณเข้าใจผิด ฉันไม่รู้ว่าลุงเย่ ฉันได้ยินมาจากคนอื่นมาก่อน และหลังจากที่แม่ของฉันย้ายมาที่นี่ และได้ยินแม่ของฉันพูดถึงเรื่องนี้”

“ก็เป็นแบบนี้แหละ…” นางอัน พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ต้องสงสัย ท้ายที่สุดเธอได้ตรวจสอบอดีตของ ดู๋ ไห่ชิง และ เย่ ฉางอิง ก่อนที่เธอจะมา และเธอก็ด้วย รู้ว่า ดู๋ ไห่ชิง เป็นเวลาหลายปีที่เขาหมกมุ่นอยู่กับ เย่ ฉางอิง และเกือบตายเพราะมัน

เป็นเพียงว่าการเยี่ยมชม ดู๋ ไห่ชิง ด้วยตัวเองค่อนข้างอึดอัด ท้ายที่สุด ผู้หญิงที่อ่อนโยนและรอบรู้ต่อหน้าฉันคนนี้ก็เป็นคู่แข่งในความรักของลูกสาวของเธอในระดับหนึ่งเช่นกัน และเธอก็ประสบความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับด้วยน้ำมือของ ลูกสาวของเธอ.

ในความเป็นจริง ดู๋ ไห่ชิง ก็อายมากเช่นกัน

ฉันรัก เย่ ฉางอิง มาหลายปีแล้ว แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง แม่ยาย ของ เย่ ฉางอิง จะมาหาเธอ

เพื่อคลายบรรยากาศแปลก ๆ เธอพูดกับ ซู จือหยู: “จือหยู คุณไม่อยากไปโรงเรียนเหรอ มันสายแล้ว ไปเร็ว ๆ ”

ซู จือหยู พยักหน้าและพูดกับหญิงชราอย่างสุภาพและ อัน ฉงซิว ก็พูดว่า : “คุณยายอัน คุณลุงอัน คุณสองคนคุยกันช้า ๆ กับแม่ของฉัน ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจะออกไปก่อน” ทั้งสองคนมีการแลกเปลี่ยนที่สุภาพมาก และหลังจาก ซู่ จือหยู จากไป

ที่ ตามคำเชิญของ ดู๋ ไห่ชิง เขาเข้าไปในประตูด้านในของบ้านเก่าหลังนี้

ทันทีที่เธอเข้าไปในห้อง หญิงชราก็เห็นว่าสไตล์การตกแต่งที่นี่ยังคงเหมือนกับเมื่อ 20 ปีก่อน และเมื่อนึกถึงลูกสาว ลูกเขย และหลานชาย ที่นี่คือที่สุดท้ายที่เธออาศัยอยู่ ก่อนเสียชีวิต สติไหลลง

กลัวมุขตลกของ ดู๋ ไห่ชิง เธอรีบหันไปใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา จากนั้นยิ้มและพูดกับ ดู๋ ไห่ชิง: “คุณดู๋ ขอบอกความจริงกับคุณว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่ในรอบหลายปี ขอบคุณที่รักษาสถานที่นี้ไว้ “คุณดีมาก!”

ดู๋ ไห่ชิง รีบพูด: “คุณป้า อย่าเรียกฉันว่า นางดู๋ เรียกฉันว่า ไห่ชิง”

หญิงชราพยักหน้าเล็กน้อยและถาม ดู๋ ไห่ชิง: “ไห่ชิง ฉันมีสิทธิ์มาที่นี่เพื่อรบกวนคุณ เพราะฉันต้องการถามคุณบางอย่าง”

ดู๋ ไห่ชิง รู้ว่าหญิงชราต้องการถามอะไร แต่เธอก็ยังถามเธออย่างจงใจ: “คุณป้า คุณอยากถามอะไรคะ”

หญิงชราถอนหายใจ และพูดอย่างเงียบๆ: “หลังจากอุบัติเหตุของฉางอิ่ง และเฉิงฉี ลูกชายของพวกเขาก็ไม่มีใครทราบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราได้ค้นหาเกือบทั่วโลกหลายครั้ง แต่เราไม่เคยพบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับเขา ฉันอยากรู้ว่าตั้งแต่คุณมาที่นี่ คุณเคยเห็นชายหนุ่มหน้าตาน่าสงสัยอายุประมาณ 27 หรือ 20 ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่หรือไม่”

ดู๋ ไห่ชิง ได้แต่โกหกและพูดว่า: “คุณป้าพูดตามตรงฉันไม่ได้สังเกตเลย นี่คือเมืองเก่าของ จินหลิง ที่มีประชากรหนาแน่น และผู้คนที่อาศัยอยู่รอบ ๆ ก็ยุ่งเหยิงมาก มีคนไปมาที่นี่ทุกวัน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคนประเภทไหนที่น่าสงสัย ฉันไม่รู้สึก “

หญิงชราพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง: ” เฉินเอ๋อ เด็กคนนี้เป็นที่รักใคร่มากตั้งแต่เขายังเด็ก และ เขายังกตัญญูต่อพ่อแม่มากถ้าเขายังมีชีวิตอยู่อีกหลายปีเขาจะกลับมาดูที่นี่แน่นอน … “