ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5506 คุณไม่มีอะไรทำที่นี่ ลงไปกันเถอะ
ช่วงเวลานี้.
จินหลิง จือจิน วิลล่า
หลิน ว่านเอ๋อ ยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองภาพวาดทิวทัศน์ที่เสร็จสมบูรณ์ตรงหน้าเธอ
ในภาพวาด ภูเขาที่คดเคี้ยวตั้งตระหง่านและทะเลสาบเทียนฉีกำลังกระเพื่อม ซึ่งสวยงามมาก
หลิน ว่านเอ๋อ เหยียดนิ้วเรียวยาวของเธอและแตะส่วนที่หนาที่สุดของภาพวาดเหมือนแมลงปอ หลังจากรู้สึกว่าไม่มีความเหนียวเหนอะหนะ เธอมองไปที่ปลายนิ้วสีขาวที่อ่อนโยนและเห็นว่าไม่มีคราบหมึก ดังนั้นเธอจึง แน่ใจว่าสีแห้งสนิท..
หลังจากนั้น เธอใช้ม้วนกระดาษที่เตรียมไว้เพื่อติดภาพวาดลงในม้วนกระดาษสีทองอย่างระมัดระวัง หลังจากติดตั้งทั้งหมดและม้วนเป็นม้วนแล้ว หลิน ว่านเอ๋อ ก็ปิดผนึกม้วนกระดาษด้วยริบบิ้นผ้าไหม
ในเวลานี้เสียงของ ผู้เฒ่าจาง ดังขึ้นนอกประตู: “คุณ, ฉันขอพบคุณ”
หลิน ว่านเอ๋อ พูดเสียงดัง: “เข้ามา”
ผู้เฒ่าจาง ซึ่งงอเล็กน้อยแล้วเดินโซเซเข้ามาและเห็นทิวทัศน์ ภาพวาดบนโต๊ะ เปลี่ยนเป็นม้วนภาพ เขารีบพูดว่า: “ขอแสดงความยินดี มิส งานชิ้นเอกของคุณ!”
หลิน ว่านเอ๋อ พูดอย่างเฉยเมย “มันไม่ใช่ผลงานชิ้นเอก”
ขณะที่เธอพูด เธอถามเขาว่า “โดย ฉันจะทำอะไรให้คุณได้บ้าง”
เหล่าจางพูดด้วยความเคารพ: “คุณผู้หญิง มหาวิทยาลัยจินหลิง จะเริ่มลงทะเบียนสำหรับนักศึกษาใหม่ในวันพรุ่งนี้ และการลงทะเบียนจะมีอายุอีกสองวันหลังจากวันพรุ่งนี้ คุณคิดว่าทาสชราคนนี้จะไปกับคุณเมื่อไหร่ ที่นั่น?”
หลิน ว่านเอ๋อ คิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ฉันจะไปเมื่อไหร่ มันขึ้นอยู่กับ คลอเดีย คนนั้น” หญิงสาวจะไปเมื่อไหร่ และมันก็ขึ้นอยู่กับว่า เย่เฉิน จะไปกับ คลอเดีย หรือไม่
จากนั้นเธอ พูดกับเหล่าจาง: “เอาล่ะ ให้เหลาชิวจัดการให้ แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะออกรถ รอใกล้มหาวิทยาลัยจินหลิง ก่อน แล้วฉันจะไปโรงเรียนเมื่อได้รับการยืนยันว่าคลอเดีย เริ่มลงทะเบียนแล้ว”
เหล่าจางพยักหน้า เล็กน้อยและพูดด้วยความเคารพ: “โอเค มิส ฉันจะไปหาเหล่าชิว เพื่อยืนยัน”
จากนั้นเขาถามอีกครั้ง: “ยังไงก็ตาม มิส ถ้าฉันเห็น เย่เฉิน คนนั้นจริงๆ ในวันพรุ่งนี้ ฉันควรจะสนใจอะไรเพื่อที่เขา จะไม่สังเกตความผิดปกติเหรอ?”
หลิน ว่านเอ๋อ พูดอย่างเฉยเมย: “คุณไม่สามารถปรากฏตัวต่อหน้าเขาในวันพรุ่งนี้ เราอยู่ในยุโรปเหนือในวันนั้น และในท้ายที่สุดมีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่เดินออกจากฟาร์มทั้งเป็น เมื่อเขาเห็นเรา เขาจะ ทำทุกวิถีทางเพื่อตรวจสอบว่ามีปัญหาใดๆ กับเราหรือไม่ ฉันจัดการได้ คุณทำเล่ห์เหลี่ยมของเขาไม่ได้ ถ้าเขาเห็นคุณ ฉันซ่อนไม่ได้ ดังนั้น ในช่วงเวลานี้ คุณอยู่ที่ ซีจิน วิลล่า ดอน อย่าไปไหนเลย”
เหล่า จาง พูดโดยไม่คิด: “โอเค ทาสเก่า ฉันต้องไม่ออกจาก ซีจิน วิลล่า”
หลิน ว่านเอ๋อ ฮัมเพลงแล้วพูดว่า: “ยังไงก็ตาม บอก เหล่าซิว ว่าเขาไม่มี ไปกับฉันที่นั่น แค่ให้ พี่สาวเซียน ขับรถไปส่งฉัน” “
คนรับใช้เก่าเชื่อฟัง!”
หลิน ว่านเอ๋อ กล่าว: “พอแล้ว คุณไม่มีอะไรทำที่นี่ ลงไปกันเถอะ”
“โอเค คุณหนู คนรับใช้ชราคนนี้จะจากไป ก่อน!”
เหล่าจาง โค้งคำนับและจากไป หลินว่านเอ๋อ ถือม้วนกระดาษด้วยมือทั้งสองข้าง และเดินช้าๆ ไปที่โต๊ะยาว บนโต๊ะยาวมีแผ่นจารึกที่เธอพกติดตัวอยู่เสมอ บนโต๊ะยาวมีแปดแผ่น ตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้: แผ่นจิตวิญญาณของ หลิน จือลู่ บิดาผู้ล่วงลับของฉัน
หลิน ว่านเอ๋อ คุกเข่าลงอย่างช้า ๆ ต่อหน้าแผ่นจารึกจิตวิญญาณ วางม้วนกระดาษอย่างระมัดระวัง พับมือเข้าหากัน มองไปที่แผ่นจารึก และพูดด้วยความเคารพ: “ท่านพ่อ ถ้าหนูโชคดี ลูกสาวคนนี้จะได้พบท่านผู้มีพระคุณ เย่เฉิน ในวันพรุ่งนี้ อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวต่อหน้าเขาจะต้องระมัดระวังอย่างเต็มที่ ไม่ว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจหรือไม่ก็ยังไม่ทราบ ฉันหวังว่าคุณจะเป็นวิญญาณบนท้องฟ้า และอวยพรลูกสาวของคุณให้ได้รับความไว้วางใจจากเขา… “สีหน้าของ หลิน ว่านเอ๋อ ยุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่ง และเธอยื่นมือออกไป
แตะม้วนหนังสือบนพื้น เธอพูดเบาๆ ว่า “ถ้า…ถ้า เย่เฉิน ยังไม่เชื่อในลูกสาวของคุณ…ถ้าเขา มองว่าเธอเป็นศัตรู…ลูกสาวคนนี้อาจต้องเล่าเรื่องทั้งหมด…”
ณ จุดนี้ หลิน ว่านเอ๋อ หยุดชั่วขณะ
ในไม่กี่วินาที น้ำตาก็เอ่อล้นในดวงตาของเขา
น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม เธอไม่สนใจที่จะเช็ดมันออก และพูดด้วยน้ำเสียงสำลักว่า “ลูกสาวจำคำสั่งของคุณเสมอก่อนที่จะจากไป อย่าบอกใครเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตและอดีตของคุณ และลูกสาวของคุณก็ไม่เคยฝ่าฝืนมัน” ความปรารถนาสุดท้ายของคุณ… แต่ถ้าวันหนึ่งลูกสาวของฉันอดไม่ได้ที่จะบอกเรื่องนี้กับเย่เฉิน โปรดส่งวิญญาณของคุณไปอยู่บนสวรรค์ อย่าโทษเธอ…”
หลังจากพูดจบ หลินว่านเอ๋อก็เช็ดน้ำตาของเธอ และคุกเข่าลงที่แผ่นจิตวิญญาณของพ่อเธอสามครั้ง
…
ตอนเย็น
หลังจบการบรรยาย นานาโกะ อิโตะขับรถกลับไปที่ ทอมสัน ยิบพิน ตามลำพัง
เมื่อเธอกลับถึงบ้าน พ่อและป้าของเธอได้เตรียมวัตถุดิบที่เธอต้องการตามคำแนะนำของเธอ
เมื่อรู้ว่า เย่เฉิน กำลังจะไปทานอาหารที่บ้าน ยฺูฮิโกะ อิโตะ รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก
เขาถือว่า เย่เฉิน เป็นผู้สมัครที่ดีที่สุดสำหรับลูกเขยของเขามานานแล้ว และ เย่เฉิน ก็ใจดีกับเขามาก ดังนั้นเขาจึงชื่นชมมันมากขึ้น
หลังจากที่ นานาโกะ กลับมา เธอก็รีบเข้าไปในครัวและเริ่มทำอาหารให้ เย่เฉิน ด้วยตัวเอง
YOU MAY ALSO LIKE
