ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5507 ผมได้สืบทอด มรดกร้อยพันล้าน
ก่อนอื่นเธอเตรียม ซาชิมิ อาหารทะเลระดับไฮเอนด์ จากนั้นตั้งน้ำมันให้ร้อนเพื่อทอดเทมปุระกับอาหารทะเลและผัก
คุณป้าเอมิ อิโตะกำลังช่วยอยู่ และหลังจากที่ทั้งสองคนทำอาหารหลายอย่างต่อกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “นานาโกะ ถึงเวลาที่คุณต้องเรียนรู้อาหารจีนบ้างแล้ว อาหารญี่ปุ่นค่อนข้างจืดชืด และไม่เป็นไรสำหรับ คนจีนกินบ้างเป็นบางครั้ง ถ้ากินมากไป คุณคงเบื่อแน่ๆ”
นานาโกะ ผงะไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “คุณป้า ฉันกินอาหารจีนในร้านอาหารมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นฉันจึงไม่มีโอกาสเรียนรู้วิธีทำมัน…และอาหารจีนอาหารนั้นซับซ้อนมากและมีเครื่องเทศมากมายสำหรับปรุงรส และเทคนิคการทำอาหารก็ค่อนข้างเฉพาะเจาะจงไม่เหมือนกับอาหารญี่ปุ่นให้เลือกบางอย่าง วัตถุดิบอาหารทะเลดีๆ หั่นเป็นชิ้นๆ แล้วคลุกเคล้ากับซอสโชยุ วาซาบิ และเห็ดสดๆ จานใหญ่ๆ เป็นอันเสร็จ มีขั้นตอนนับไม่ถ้วนและจุดปรุงอาหารสำหรับอาหารจีนทุกจาน ถ้าไม่มีใครสอน มันจะยากที่จะเรียนรู้ได้ดี … ”
เธอพูด ” จริง ๆ แล้วฉันเคยลองมาก่อน ดูตำราในอินเทอร์เน็ตทำอาหารจีน แต่ขั้นตอนการทำอาหารมักมีข้อผิดพลาดอยู่เสมอ … “
เอมิ อิโตะ ยิ้ม เล็กน้อย: “นี่เป็นเรื่องง่ายที่จะแก้ปัญหา ป้าของฉันเห็นมันในจินหลิง เมื่อสองวันก่อน มีโรงเรียนสอนทำอาหารที่ดีที่เชี่ยวชาญในการฝึกหัดมือใหม่ และพวกเขาก็ทำอาหารท้องถิ่นของ จินหลิง เก่งมาก ซึ่งน่าจะเหมาะกับความอยากอาหารของนายเย่ “
นานาโกะ พูดอย่างหมดหนทาง: “คุณป้า ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนศิลปะการต่อสู้ทุกวัน ฉันจะมีเวลาเรียนทำอาหารได้อย่างไร…”
เอมิ อิโตะพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณป้าสามารถลงทะเบียนเพื่อเรียนรู้ก่อนและหลังการเรียนรู้ ใช้เวลาอยู่ที่บ้าน ให้ฉันสอนคุณ เวลาที่คุณกำลังเรียนศิลปะการต่อสู้ใน จินหลิง เป็นเวลาที่ดีที่สุดในการปลูกฝังความสัมพันธ์ของคุณกับ นายเย่ หากคุณสามารถเรียนรู้ทักษะการทำอาหาร จินหลิง เพิ่มเติมได้ คุณจะทำให้เขาประทับใจอย่างแน่นอน”
นานาโกะถามอย่างยินดี “จริงเหรอ คุณป้า คุณเต็มใจจะช่วยฉันเรียนรู้ก่อนจริงๆ เหรอ” “
แน่นอน” เอมิ อิโตะพูดโดยไม่คิด “ถ้าคุณป้าไม่ต้องการ ฉันจะบอกเรื่องนี้ทำไม”
นานาโกะ ประมาณว่า เพื่อคำนับและขอบคุณเธอ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู เธอรีบพูดว่า: “คุณเย่ ต้องอยู่ข้างล่าง ฉันจะไปรับ!”
เอมิ อิโตะ พยักหน้าและยิ้ม: “ไป”
คุณไม่สามารถรับได้ ลิฟต์ไม่มีการ์ด เมื่อ เย่เฉิน มาเยี่ยม เขาทำได้เพียงกดกริ่งที่ทางเข้าประตูยูนิตในโรงรถเท่านั้น หลังจากปลดล็อคชั้นบนแล้ว เขาสามารถเข้าไปในลิฟต์และกดปุ่มสำหรับชั้นที่กำหนดได้
เดิมที นานาโกะต้องการเพียงช่วย เย่เฉิน เปิดประตู แต่เธอยังคงพูดกับ เย่เฉิน ผ่านระบบควบคุมการเข้าออก: “คุณเย่เฉิน รอสักครู่ ฉันจะลงมารับคุณ” ขึ้นไปชั้นบนด้วยตัวเอง
ก็เหมือนการนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นและรอเมื่อชายอันเป็นที่รักกลับมาที่บ้านและพูดว่า “ฉันกลับมาแล้ว” ที่ประตู
เธอจึงรีบออกไป ลงลิฟต์ไปที่โรงรถเปิดประตูโถงลิฟต์โรงรถให้เย่เฉิน และพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณเย่เฉิน ฉันขอโทษที่ให้รอ!
” ลงมา ด้วยตัวเอง?”
นานาโกะยิ้มอย่างเขินอายและพูดเบาๆ: “นี่คือมารยาทที่ถูกต้อง คุณเย่เฉิน โอโดซังและคนอื่นๆ กำลังรอคุณอยู่ ขึ้นไปกันเถอะ!” เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยและขึ้นลิฟต์อาคารพร้อมกับ นานาโกะ .
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก อิโตะ ยูฮิโกะ อิโตะ เอมิ และ ทานากะ โคอิจิ ก็เข้าแถวรออยู่ในโถงลิฟต์แล้ว
เมื่อเห็นเย่เฉิน ทั้งสามคนโค้งคำนับพร้อมกัน: “คุณเย่ ยินดีต้อนรับ!”
เย่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และถามด้วยรอยยิ้ม: “คุณอิโตะ ทำไมมันยิ่งใหญ่จัง…”
อิโตะ ยูฮิโกะโค้งคำนับและพูดเสียงดัง: “นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น คุณเย่ ได้โปรดเข้ามา!”
เย่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามอิโตะ ยูฮิโกะไปที่ประตู
ยูฮิโกะ อิโตะ เชิญ เย่เฉิน ไปที่ร้านอาหารตลอดเวลา ริเริ่มเปิดเก้าอี้อาหารให้เขา และพูดด้วยความเคารพ: “คุณเย่ โปรดนั่งลง!”
เย่เฉิน รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างจริงจัง:” คุณอิโตะ พวกเราก็แก่แล้วเหมือนกัน ฉันเคยพบคุณ และวันนี้คุณสุภาพมาก ซึ่งทำให้ฉันไม่ชินกับมันจริงๆ”
อิโตะ ยูฮิโกะ พูดอย่างจริงจัง: “คุณเย่ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทุกคนรู้ว่าคุงคนนอก ฝูเป็นเพียงผิวเผินและปรมาจารย์ที่แท้จริงทั้งภายในและภายนอก การฝึกฝนทั้งภายในและภายนอกเป็นปรมาจารย์ของศิลปะการต่อสู้จีน นานาโกะ โหยหาศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่เธอยังเด็ก น่าเสียดายที่ญี่ปุ่นมีเพียง นินจา แต่ไม่มีศิลปะการต่อสู้ และนินจาได้รับการฝึกฝนในการซ่อนเร้น และการลอบสังหาร ตำแหน่งที่น่ารังเกียจนั้นยากที่จะสง่างามเสมอ ตอนนี้มิสเตอร์เย่ เปิดโอกาสให้ นานาโกะ ได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง ทุกวันนี้เธอมีความสุขมาก ในฐานะพ่อฉันยินดีมากที่ได้ ดูสิ่ิงนี้ ฉันต้องทำมันให้ดีโดยธรรมชาติ ขอบคุณคุณเย่ สำหรับความเมตตาของคุณในการสั่งสอน!”
ก่อนที่ เย่เฉิน จะพูด นานาโกะ ที่อยู่ข้างๆ ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาและพูดว่า: “โอโดซิง ฉันมีบางอย่าง ข่าวดีที่จะบอกคุณ!”
ยูฮิโกะ อิโตะรีบถาม: “ข่าวดีอะไร มาฟังกัน!”
นานาโกะพูด “ในที่สุดวันนี้ฉันก็เชี่ยวชาญวิธีการตรวจสอบภายใน และตระหนักถึงการเคลื่อนไหวของพลังงานที่แท้จริง! ตอนนี้เป็นนักรบที่แท้จริงแล้ว!”
“จริงเหรอ?” อิโตะ ยูฮิโกะ ถามด้วยความประหลาดใจ: “นานาโกะ คุณกลายเป็นนักศิลปะการต่อสู้จริงหรือ? ทุกคนไม่ได้พูดว่าการเริ่มต้นเป็นนักศิลปะการต่อสู้เป็นสิ่งที่ยากที่สุด? ว่ากันว่าคนส่วนใหญ่จะ ไม่สามารถเข้าสู่ศิลปะการป้องกันตัวได้ทั้งชีวิต” คนส่วนใหญ่ที่สามารถเริ่มต้นได้จะใช้เวลาหนึ่งปีหรือสองสามปีเพื่อค้นหาเคล็ดลับ แต่คุณได้เรียนรู้เพียงไม่กี่วันได้อย่างไร เชี่ยวชาญเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?!”
YOU MAY ALSO LIKE
