ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5508 ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - novel-lucky

เมื่อ อิโตะ ยูฮิโกะ ยังเด็ก เขาเป็นเยาวชนที่มีศิลปะการต่อสู้เต็มเปี่ยม

เขาคือกลุ่มชายหนุ่มชาวเอเชียที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากบรูซ ลี ในช่วงปี 1970 และ 1980

ภายใต้อิทธิพลของเขาทำให้ นานาโกะ อิโตะ หลงใหลในศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่ยังเด็ก

และ ยูฮิโกะ อิโตะ ก็เต็มใจที่จะอุทิศตัวเองให้กับงานอดิเรกของลูกสาวเสมอ เขาเชิญปรมาจารย์คาราเต้ที่ดีที่สุด ซานด้า และปรมาจารย์การต่อสู้ที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่นมาสอน นานาโกะ ให้เธอตั้งแต่เธอยังเด็ก

นานาโกะ ยังได้แสดงความสามารถพิเศษในกระบวนการเรียนรู้ทักษะต่างประเทศเหล่านี้

เมื่อ นานาโกะ อายุ 15 ปี ปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่นได้สอนทุกอย่างที่เธอได้เรียนรู้ในชีวิต ในเวลานั้น อิโตะ ยูฮิโกะ หวังว่าจะหาโอกาสให้ นานาโกะ เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ภายใน

ในญี่ปุ่น มีเพียงสองอย่างที่เกี่ยวข้องกับศิลปะการต่อสู้ภายในเท่านั้นคือวิชานินจา และวิชาดาบ

ท้ายที่สุดแล้ว นินจา นั้นไม่มีนัยสำคัญและไม่เหมาะสำหรับผู้หญิงอย่าง นานาโกะ ในขณะที่วิชาดาบเน้นย้ำถึงสถานะพิเศษของความสามัคคีของมนุษย์และดาบ เมื่อคุณทิ้งดาบความสามารถในการต่อสู้ที่แท้จริงของคุณจะลดลงอย่างมาก นอกจากนี้ นานาโกะ ก็ไม่ ชอบเต้นรำด้วยปืนและดาบ ดังนั้น เขาจึงตกอยู่ในสภาวะชะงักงันในศิลปะการต่อสู้

ต่อมา อิโตะ ยูฮิโกะ ออกมาจากภูเขาด้วยตนเองและเชิญ ยามาโมโตะ คาซึกิ ปรมาจารย์ชั้นนำของญี่ปุ่นมาเป็นอาจารย์ของ นานาโกะ ซึ่งทำให้ นานาโกะ มีพื้นที่เพิ่มเติมสำหรับศิลปะการต่อสู้ของเธอ

อย่างไรก็ตาม ยามาโมโตะ คาซึกิ ก็เป็นปรมาจารย์ชาวต่างชาติเช่นกัน ดังนั้น อิโตะ ยูฮิโกะ จึงพยายามให้ อิโตะ นานาโกะ เรียนศิลปะการต่อสู้ของจีน

แต่ในเวลานั้น นักรบจีนที่เขาสัมผัสได้นั้นเป็นตระกูลศิลปะการต่อสู้ทั่วไป สำหรับตระกูลศิลปะการต่อสู้ประเภทนี้ ความคิดด้านศิลปะการต่อสู้ที่ไม่สมบูรณ์เป็นรากฐานของความเจริญรุ่งเรืองของครอบครัวมานานนับศตวรรษ ดังนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เป็นไปได้เช่นกันว่าไม่มีใครเต็มใจที่จะส่งต่อความคิดไปยังบุคคลภายนอก ดังนั้นหลังจากเจอกับทางตันหลายครั้ง อิโตะ ยูฮิโกะ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากล้มเลิกความคิดนี้

อย่างไรก็ตาม เขาจะจินตนาการได้อย่างไรว่าลูกสาวของเขาจะกลายเป็นนักรบที่แท้จริงในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้!

เมื่อเผชิญกับความประหลาดใจของ อิโตะ ยูฮิโกะ นานาโกะ จึงพูดตามความจริง: “โอโดซัง ลูกสาวของคุณ สามารถกลายเป็นนักรบได้เร็วมาก ต้องขอบคุณยาอายุวัฒนะที่ เย่เฉินจุน มอบให้ฉันในตอนแรก บวกกับโชคเล็กน้อยสำหรับฉัน มันเป็นเช่นนั้น ในช่วงเวลาสั้น ๆ ฉันพบวิธีการที่ก้าวหน้า … “

เย่เฉิน กล่าวด้วยรอยยิ้ม: ” ฉันไม่กล้าให้เครดิตกับสิ่งนี้ มันเป็นเพราะพรสวรรค์ของ นานาโกะ ที่เขาสามารถเชี่ยวชาญพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้ได้ เร็วจัง”

ยูฮิโกะ อิโตะ ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น: “นานาโกะ อะไรคือความบังเอิญที่ทำให้คุณเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ได้เร็วขนาดนี้”

นานาโกะ ไม่ได้ปิดบังความลับของเธอ ดังนั้นเธอจึงเล่ารายละเอียดที่เธอพูดกับ ฉิน อัวเหวีย ในวันนี้

อิโตะ ยูฮิโกะ ตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น และเขาก็อ้าปากกว้างเป็นเวลานานก่อนที่จะอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “นี่… มันดูลึกลับไปหน่อยใช่ไหม คน… คนจะหาเจอจริงๆ เหรอ ความรู้สึกของวิญญาณที่ออกมาจากร่างของพวกเขางั้นเหรอ?”

นานาโกะ พยักหน้า: “เมื่อก่อนฉันไม่อยากจะเชื่อเลย แต่หลังจากที่ได้ลองด้วยตัวเองแล้ว ฉันพบความรู้สึกที่แยกจากกันระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า เกณฑ์ของศิลปะการต่อสู้คือการดูภายใน และจิตสำนึกของมนุษย์เองก็อยู่ในร่างกาย ทั้งสองเป็นของคู่กัน สถานะเปรียบเหมือนแว่นขยาย เลนส์และด้ามจับเกิดมาเป็นหนึ่ง แม้ว่าเลนส์จะขยายทุกสิ่งได้ แต่ไม่สามารถขยายตัวเองได้ แต่ ถ้าเอาเลนส์ออกจากด้ามแว่นขยายก็จะไม่ใช่แว่นขยายอีกต่อไป นี่เป็นเรื่องจริงอย่างยิ่งสำหรับคนทั่วไป ถ้าไม่มีทาง ผมกลัวว่าจิตสำนึกทางวิญญาณจะแยกออกจากร่างกายก็ต่อเมื่อตายเท่านั้น”