ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5509 เขาจึงขอร้อง เย่เฉิน อย่างเคร่งขรึม
นานาโกะ กล่าวอีกครั้งว่า: “ดังนั้น ความยากของศิลปะการต่อสู้ จึงอยู่ที่วิธีการทำโดยไม่ทำร้ายตัวเอง ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การแยกจิตสำนึกทางวิญญาณออกจากร่างกายนั้นสามารถควบคุมได้และปลอดภัย โดยการทำเช่นนี้เท่านั้นจึงจะเป็นไปได้ ฉันจึงนึกถึงวิธีการนั้นโดยนึกภาพว่าจิตใต้สำนึกของฉันตกลงมาจากที่สูง และพบมันอย่างรวดเร็ว เดิมที ความรู้สึกใกล้ตายที่ปลอดภัยแบบนั้นเป็นเพียงความอยากรู้อยากลอง แต่ฉันไม่ทำ คาดหวังว่ามันจะสำเร็จ…”
เย่เฉินไม่พูดอะไรสักคำ แต่เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “คิดวิธีนี้ได้แล้ว นานาโกะเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้จริงๆ…… … “
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของ อิโตะ ยูฮิโกะ ก็ตกตะลึงและทึ่ง และเขาก็พึมพำอย่างช่วยไม่ได้: “ฉันไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าศิลปะการต่อสู้จะลึกลับขนาดนี้…เป็นเด็กก็ดี ถ้าฉันยังเป็นหนุ่มอยู่ ฉันจะ พยายามทำทุกอย่างที่ฉันพูดให้ดีที่สุด ลองดูสิ!”
นานาโกะยิ้มและพูดว่า: “โอโดะซัง ตราบใดที่คุณเต็มใจลงมือทำ มันก็ไม่สายเกินไป!
” ฉันไม่ต้องการเริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อีกครั้งตอนอายุ 50 เพราะชีวิตที่ผ่านมา เร่งรีบมาหลายทศวรรษ และมากสุดก็แค่ 30,000 วันและคืนเท่านั้น” ขณะที่เขาพูด อิโตะ ยูฮิโกะ ส่ายหัวและยิ้ม: “มนุษย์ คุณควรจะทำสิ่งที่เจาะจงในแต่ละช่วง ไล่ตามอายุของคุณในวัยยี่สิบ ประกอบอาชีพของคุณใน อายุ 30 และ 40 ของคุณ และแสวงหาความสุขในวัย 50 และ 60 เนื่องจากคุณเย่ ช่วยฉันสร้างขาขึ้นมาใหม่ ชีวิตที่เหลือของฉันก็เพื่อความสุขเท่านั้น”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า: “คุณอิโตะ เมื่อคุณเข้าไป ประตูแห่งศิลปะการต่อสู้ คุณไม่สามารถมองอายุขัยของคุณจากมุมมองก่อนหน้านี้ได้อีกต่อไป”
หลังจากนั้นเขาพูดอย่างจริงจังว่า: “แม้แต่นักศิลปะการต่อสู้ทั่วไป การมีชีวิตอยู่ถึงร้อยปีก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ . ถ้าเก่งพอสามารถเข้าสู่โลกมืดได้ก็อายุเกินร้อยปีได้ไม่ยาก สุดท้ายแล้ว ถ้า ถึงจุดสุดยอด
อิโตะ ยูฮิโกะ ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและสีหน้าของเขาก็ซีดเซียว
เขาเม้มริมฝีปาก มองไปที่ เย่เฉิน จากนั้นมองไปที่ นานาโกะ และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เติมเหล้าสาเกหนึ่งแก้วในความเงียบ จากนั้นยืนขึ้นพร้อมแก้วในมือด้วยสีหน้าขอบคุณ เศร้าโศก และเคร่งขรึมอย่างยิ่ง: ” คุณเย่ ดูเหมือนว่า นานาโกะ ได้ออกเดินทางสู่เส้นทางที่ยาวไกลโดยไม่มีที่สิ้นสุด…เธอเป็นลูกคนเดียวของฉันแต่ด้วยวัยของฉันฉันถูกกำหนดให้ไม่สามารถไปกับเธอไกลเกินไป ฉันฝากฝังเธอ วันนี้ฉันหวังว่าคุณจะสามารถไปกับเธอตลอดไป กับเธอเป็นเวลาห้าสิบปี หนึ่งร้อยปี หนึ่งร้อยห้าสิบปี หรือนานกว่านั้น ได้โปรด!” เขาถือแก้วไวน์ด้วยมือทั้งสองข้างต่อหน้าเย่เฉิน ทั้งตัวโค้งคำนับเก้าสิบองศาและยังคงนิ่งอยู่
เดิมทีนานาโกะ มีความสุขมากที่ค้นพบวิธีการที่ก้าวหน้า แต่จู่ๆ พ่อของเธอก็นึกถึงแง่มุมนี้
จากการติดต่อกับ เย่เฉิน มาเป็นเวลานาน เธอรู้ด้วยว่าเมื่อคนๆ หนึ่งก้าวไปสู่เส้นทางแห่งศิลปะการต่อสู้มากพอ อายุขัยของเขาจะต้องยืนยาวพอ
ในเวลานั้น ผู้อาวุโส คนรอบข้าง และแม้แต่รุ่นน้องรอบๆ ตัวเขาจะจากเขาไปทีละคน และเขาจะถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังบนถนนที่เปล่าเปลี่ยวสายนี้
หากมีผู้มีใจเดียวกันร่วมเดินทางไกลหลายสิบหลายร้อยปีหรือนานกว่านั้น ความรู้สึกอ้างว้างจะบรรเทาลงมากโดยธรรมชาติ
เธอรู้ว่าเป็นเพราะพ่อของเธอรู้เรื่องนี้ เขาจึงขอร้อง เย่เฉิน อย่างเคร่งขรึม
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ดวงตาของ นานาโกะ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ สำลักปากแล้วพูดว่า “โอโดะซัง…” ขณะที่เธอพูด น้ำตาก็ร่วงลงมาราวกับสายฝน
YOU MAY ALSO LIKE
