ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5511 ผมได้สืบทอด มรดกร้อยพันล้าน
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อิโตะ ยูฮิโกะ ก็พูดอีกครั้งว่า “แต่… ในฐานะพ่อ มีอะไรที่มีความสุขไปกว่าการที่ลูกสาวของเขามีชีวิตอยู่ถึงร้อยปีหรือสองร้อยปี? เมื่ออายุได้สองร้อยปี แม้ว่าโอโดะซัง จะตายทันที โอโดะซัง จะไม่ลังเลเลย!”
นานาโกะพูดอย่างเร่งรีบ: “โอโดะซัง ได้โปรดอย่าพูดอย่างนั้น…”
อิโตะ ยูฮิโกะ มอง นานาโกะ สำลักและพูดว่า “นานาโกะ มันยากสำหรับคุณที่จะเข้าใจอารมณ์ของการเป็นพ่อแม่ ถ้าคุณและลูกของคุณอยู่รอดได้เพียงหนึ่งเดียว พ่อแม่ส่วนใหญ่จะเลือกที่จะเสียสละตัวเอง ถ้าคุณกลายเป็นแม่ วันหนึ่งคุณจะเข้าใจอารมณ์ของฉันได้”
เมื่อเห็นบรรยากาศที่น่าเศร้า เย่เฉินกล่าวว่า “คุณอิโตะไม่จำเป็นต้องพูดให้ยาก อนาคตของ นานาโกะ นั้นยาวมาก และอนาคตของคุณจะไม่สั้น”
เขาเลือก ยกแก้วไวน์ขึ้นและพูดเสียงดัง: “ทำไมคุณไม่ทำข้อตกลงเล็ก ๆ ระหว่างเรา คุณคิดอย่างไร” อิโตะ ยูฮิโกะ ถามอย่างสงสัย: “
คุณเย่ คุณต้องการทำข้อตกลงอะไรกับฉัน
” คำตอบ คำถามของเขา เขาถามด้วยรอยยิ้ม: “ฉันชอบบ้านของคุณในเกียวโต ดูเหมือนจะมีประวัติศาสตร์ยาวนานใช่ไหม”
อิโตะ ยูฮิโกะ พยักหน้า: “พูดตามตรง มันน่าจะมีอายุเกือบสามร้อยปี” ประวัติศาสตร์”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: “วันเกิดปีที่ 100 ของคุณ เก็บไว้ที่นั่น แล้วฉันจะไปที่นั่นเพื่อเชียร์คุณอย่างแน่นอน และคุณได้เตรียมสัญญาสำหรับบ้านแล้ว และจะจัดขึ้น ในเวลานั้น “มอบบ้านหลังนั้นให้ฉัน”
อิโตะ ยูฮิโกะ พูดโดยไม่รู้ตัว: “คุณเย่ ถ้าคุณต้องการบ้านหลังนั้นฉันจะมอบให้คุณตอนนี้ทำไมรอจนถึงวันเกิดปีที่ 100 ของฉัน ไม่ต้องพูดถึงฉันไม่กล้า จินตนาการว่าข้าสามารถมอบให้เจ้าได้จริงๆ “อายุยืนร้อยปี…”
ขณะที่เขาพูด เขาก็แข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า
เขามองไปที่ เย่เฉิน โดยไม่กระพริบตา เมื่อเห็น เย่เฉิน ยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง คุกเข่าลงบนพื้นอย่างกะทันหัน สำลักและพูดว่า “ขอบคุณ คุณเย่ ที่ทำให้มันสมบูรณ์แบบ.. ”
นานาโกะ อิโตะ ยังจำคำพูดของ เย่เฉิน ได้
สิ่งที่ เย่เฉิน พูด เขารีบคุกเข่าลงพร้อมกับพ่อของเขา และพูดอย่างขอบคุณ: “ขอบคุณ คุณ เย่เฉิน!”
เย่เฉิน ไม่ได้เข้าไปช่วยทั้งสองคน แต่มองดู ที่ นานาโกะ อิโตะ และพูดอย่างเคร่งขรึม: “นานาโกะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตั้งใจเรียนศิลปะการต่อสู้ ฉันรับรองกับคุณว่าอีก 50 ปีข้างหน้า คุณอิโตะ จะไม่แตกต่างไปจากนี้ ยกเว้นว่าเขาอายุหนึ่งร้อยปี!”
แม้ว่า ฮุยชุนดัน นั้นยากที่จะรักษาชีวิต ผู้คนไว้ได้ถึงอายุสองร้อยปี แต่อายุหนึ่งร้อยห้าสิบปีก็ยังไม่มีปัญหา
เขารู้สึกว่าเพื่อประโยชน์ของ นานาโกะ และเพื่อแสดงความชื่นชมพ่อของ อิโตะ ยูฮิโกะ เขาต้องการให้ อิโตะ นานาโกะ มีชีวิตอยู่ให้นานที่สุด
มันคือยาอายุวัฒนะไม่ใช่เหรอ? สองถ้าหนึ่งไม่พอ สามถ้าสองไม่พอ
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉันมีหม้อต้มยาของ ไทเจิ้น เด๋า แล้ว หากฉันปรับปรุงยาฟื้นฟูรุ่นปรับปรุง อิโตะ ยูฮิโกะ อาจต้องการเพียงสองอันในการมีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบปี
เดิมที อิโตะ ยูฮิโกะ คิดว่าเป็นของขวัญที่ดีสำหรับ เย่เฉิน เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ถึงร้อยปี แต่ตอนนี้หลังจากฟังคำพูดของ เย่เฉิน เขาก็ตระหนักว่า เย่เฉิน ไม่เพียงต้องการให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ถึงร้อยปี เก่าแต่คงสภาพปัจจุบันไว้จนอายุร้อยปี
ตอนนี้ฉันอายุแค่ห้าสิบและร่างกายของฉันยังแข็งแรง และแข็งแรงหลังจากการช่วยเหลือครั้งก่อนของ เย่เฉิน และการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของยา หากไม่มีอุบัติเหตุก็ไม่น่ามีปัญหาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสามสิบปี
ถ้าเขายังคงอยู่ในสภาพนี้เมื่อเขาอายุหนึ่งร้อยปี นั่นหมายความว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงร้อยสามสิบปีหรือนานกว่านั้นไม่ใช่หรือ? !
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อิโตะ ยูฮิโกะก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น แขนของเขาวางอยู่บนพื้น สั่นอย่างรุนแรงราวกับไฟฟ้าช็อต และเขาไม่สามารถออกแรงใดๆ ได้เลย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนหยัดต่อไป ก้มหัวอย่างนอบน้อมต่อเย่ เฉินซาน !
เขารู้ว่าความเมตตาของ เย่เฉิน ไม่สามารถวัดได้ด้วยวัตถุและเงินอีกต่อไป
นานาโกะ ก็รู้สึกขอบคุณเช่นกัน และทำความเคารพ เย่เฉินซาน เหมือนพ่อของเธอ
เย่เฉิน ไม่ได้หยุดเขา เขารู้ว่าหากพ่อและลูกสาวไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงของขวัญอันยิ่งใหญ่นี้ พวกเขาอาจจะนอนไม่หลับด้วยซ้ำ
แม้ว่า เอมิ อิโตะ และ โคอิจิ ทานากะ จะตกตะลึง แต่พวกเขาก็คุกเข่าอย่างเงียบ ๆ ข้างหลังพ่อและลูกสาวเป็นครั้งแรก และคุกเข่าอย่างเงียบๆ
หลังจากที่ทั้งสี่กราบสามครั้ง เย่เฉินช่วยพ่อและลูกสาวลุกขึ้น และพูดด้วยรอยยิ้มเบาๆ ว่า “โอเค ฉันมาที่นี่เพื่อกินข้าว และฉันไม่ได้กินอะไรมาเป็นเวลานานแล้ว ใช่ไหม อิโตะ ยูฮิโกะ เช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว
เขารีบพูดว่า: “กิน กิน! คุณเย่ ได้โปรด!”
YOU MAY ALSO LIKE
